Tuesday, November 11, 2014

Prakash


मावळत्या सूर्याकडे करुन पाठ
राहिलो जरी ऊभं
नव्या नवख्या अंधारात भिजवून काठ
काळवंडला जरी नभं
बघता बघता पेटतात चांदण्या ईरेला
स्वतःला जाळूनंही वाती, ऊजळवतात घराला
अन तेव्हाच तर मिटल्या पापण्यामागं स्वप्नांचा खेळ चालतो
काळोख आहे म्हणूनंच तर आपण ऊजेडाच्या दिशेनं चालतो
चांदवा मनापासून आभाळात राहतो तेवत
मन मात्र खुळं राहतं काळोखालाच दिवस-रात्र मनामधे ठेवत
कोणी किती झाकून ठेवलं जरी कोंबडं
फुटायचं तेव्हा फुटतंच असतं तांबडं
सोन्यासारखी झळाळते मग नभाची किनार
रात्र कितीही लांबली तरी सांगा काळोखाला
आता लवकरंच सकाळ होणार
आता लवकरंच Prakash  येणार...

के पी आर

विष


मग तिनं शांत रहायचं ठरवलं
आणि मी स्वतःशी बोलायचं

ती गिळत राहीली शब्द
आणि मी राग

रागाच्या एकेका घोटासोबत
होत राहीली पश्चातापाची पेरणी

वेशीवरचा अहंकार, परतवून लावू लागला शब्दांना
ऊच्चाराच्या प्रतिक्षेत ते पेटू लागले काळजात
अन लपेटून बसले विष, बाहेर जाण्याआधी

एका अनावर क्षणी
तिनं वाट मोकळी केली शब्दांना

त्यानंतर मात्र आपसांत वाटून घेतलीये
आम्ही शांतता...

हं... मागे वळून पाहिल्यावर वाटतं
जीवघेणी असली तरी सोपंच होतं तसं

वाटून घेणं शांतता...
आपसांत विष वाटून घेण्यापेक्षा...

के पी आर

गाठ


ती विचारायची नेहमी, कशी बांधू गाठ?
सोडगाठ बांधू की..
मी फक्त हसायचो, अजून अजून म्हणत
घट्ट करायला लावायचो
मग पहिल्या गाठीवर बोट ठेऊन
मदत करायचो तिला..
मग औक्षण करताना
दिव्यावर बोट धरुन
दोन भुवयांच्यामधे लावायची ती
मी "ऊहूं.." करायचो.. जाणवलं तरी नाहीच म्हणायचो
मग बोट भाजेपर्यंत दिव्यावर आणि मग माझ्या कपाळावर
त्यानंतर चिमूटभर साखर..
आणि मिरवायचो राखी दिवसभर

आता राखी आणि मिठाई
येते पोस्टानं..
प्रश्न वेगळा असतो..
मिळाली का रे राखी?

राखी मिळाली की मी ताईला सांगतो
तुला हवी तशी बांध
मी सोडणार नाही..
आणि सुटली तरी सुटू देणार नाही
आंघोळीच्या पाण्यानं
रंग उतरून हातावर पसरेल
हळू हळू हाताशी
रंग आणि धागे एकरुप होतील
नंतर गाठ दिसेनाशी होईल
तिथेच असली तरीही
सगळं कसं एकसंध..

मग ती येते वर्षाकाठी कधीतरी भारतात
हात बघून म्हणते
हि पुढची राखी माझी ना?
आणि वेडाएस का रे?
राखी ईतके महिने ठेवतं का कोणी हातात?
हात हातात घेऊन म्हणते
बघ आता सुटतंच नाहीये गाठ

मीही म्हणतो मग..
काही गाठी सुटण्यासाठी नसतातंच

के पी आर
(यावेळीसुद्धा पुढची राखी तुझीच)

जस्ट फ्रेंड्‌स


ती: व्हाय कांट वुई स्टील बी फ्रेंड्‌स..?

तो: पाऊस..
अंगोपांगी रुततो..
काळजात झिरपतो
कवेत घेतो
आठवणीत रमतो
कवितेत घुटमळतो
तळहातावर विसावतो
रंध्रा रंध्रातून सुखावतो
मातीच्य कणा कणाला
आयुष्याच्या क्षणा क्षणाला
मोहरुन टाकतो
डोळ्यात दाटतो..
मोकळा ढाकळा मनापासून
कडकडून भेटतो..
तोच खरा माझा पाऊस

माझाच पाऊस
काचेच्या आडून
दुसऱ्याच्या दारात..
पहायचा नाही मला

दुसऱ्याच्या दारात बरसताना बघून
झुरायचं नाही मला उगाच

खरंच नखशिखांत जाणवणारा तो
माझा पाऊस

त्यांच्या दारातलं ते फक्त पाणी

त्यापेक्षा..
माझ्या वाटचा पाऊस..
आठवणीत का असेना..
असू दे माझाच..

माझ्या हक्काच्या पावसाला
पाण्याचं लेबल नाही चिकटवायचं मला

म्हणूनंच..नाही..
नो.. वुई कांट बी जस्ट फ्रेंड्‌स

के पी आर

मैत्री


त्यानं एकवार कोऱ्या पानाकडे पाहिलं
अन परत डोळे मिटून बसला..
काही सुचतंय का "पाहण्यासाठी.." डोळे "मिटून"
डोळ्यासमोर उलगडलं परत तेच..
गेली कित्येक वर्ष, त्यातले कित्येक क्षण..
अन सरत्या वयाबरोबर येत गेलेलं शहाणपण
मग त्यानं परत
मिटल्या डोळ्यानं निरखून पाहिलं
पण काही टिपायचं सोडून
मन खुळ्यासारखं वाहवत राहिलं..
त्याची कविता त्यानं
मिटल्या डोळ्यातंच लिहिली
अन समोर पडलेल्या पानाची
एकेक ओळ अशी कोरीच राहिली
तसं लिहिणंही कठीणंच होतं म्हणा
कारण..
त्यांचा सहवास बाकी जगासाठी
होता खुळेपणा
.
.
.
व्यवहारात अर्थ नव्हता त्या खुळेपणाला
आणि त्या खुळेपणाशिवाय त्यांच्या जगण्याला
तसंही ते वेड
एखाद्या चिठोरीवर सामावलं नसतं
त्याला म्हणे ते आजकाल
फक्त मिटल्या डोळ्यानंच दिसतं..

मिटल्या डोळ्यात आणि खुल्या मनात
त्या वेडाची असते त्याला खात्री
जग म्हणतं वेड
अन तो मात्र म्हणतो त्याला मैत्री..

के पी आर

(व्यवहाराच्या चौकटीत कधीच न बसणाऱ्या
माझ्या सगळ्या "खुळ्या" मित्रांना मैत्री दिनाच्या शुभेच्छा)

#HappyFriendshipsDayGuys :)

त्यांच्या चेहऱ्यावरच्या सुरकुत्या


त्यांच्या चेहऱ्यावरच्या सुरकुत्या
माझ्या तळहातावरच्या रेषांपेक्षा
सुंदर आहेत..

हरेक सुरकुतीत रुजलेत एकेक क्षण

त्या बदलत नाहीत.. डिवचत नाहीत
घाबरवत नाहीत.. भुलवतंही नाहीत
सतावत नाहीत... सलत नाहीत
रडवत नाहीत.. फसवत तर त्याहून नाहीत..

त्या समजून घेतात, सामावून घेतात..
हसू देतात.. समाधानंही देतात
आजच्या रिंकलफ्री नात्याच्या जमान्यातंही
टिकवून ठेवतात "घडी"
वाढतात.. व्यापतात
त्यांच्या चेहऱ्यासोबत माझं आयुष्य..

तळहाताच्या रेषांमधे.. शाश्वत काहीच नाही
म्हणे दडलंय त्यामागं माझं भविष्य
पण... त्यांच्या चेहऱ्यावरच्या सुरकुत्यांमधेच
दिसतं मला... माझा आज, उद्या आणि
माझं सारं आयुष्य..

मऊ लुसलुशीत.. हव्याहव्याशा

हंम्म... खरंच

त्यांच्या चेहऱ्यावरच्या सुरकुत्या
माझ्या तळहातावरच्या रेषांपेक्षा
सुंदर आहेत..

के पी आर

ती


ती वागते अशीच
कधीतरी वेड्यासारखी
उगाचंच डोळ्यात पाणी
आणि प्रश्नचिन्ह चेहेऱ्यावरती
पण तरीही पाहते निश्चयानं हसून
साऱ्यांच्या नकळत डोळे पुसून
हा वेडेपणा फार काळ टिकत नाही
अन किती केलं तरी ती
स्वतःसाठी जगायला शिकत नाही

पण जमणार तिला..
आज ना उद्या मनापासून हसायला
थोडा वेळ लागतोच ना
काळजाला व्यवहाराची गणितं शिकायला?

के पी आर

भीती


मग त्यानं..
धारदार सुरा घेऊन
जमीन चिरायला घेतली..
त्याच्या वाटचा, त्याच्या धर्माच्या वाटचा
तुकडा त्याला वेगळा हवा होता..
कायद्या बियद्याला जुमानत नव्हता तो
जमेल न जमेल असले
फुटकळ प्रश्नही पडत नव्हते त्याला
तो समाजाचा एक अविभाज्य भाग होता
पण त्याच्यासाठी त्याचा समाजंच वेगळा
"माजा"सहीत असल्यामुळेच
कदाचित "स"माज म्हणत असावे.. असा त्याचा अंदाज
रक्ताळलेल्या डोळ्यातली
भीती लपवण्यासाठी..
ओढून घेतली होती त्यानं डोळ्यावर मग्रुरी...

दातओठ खाऊन, जीवाच्या आकांतानं
चिरत राहीला तो जमिन
एवढा खाटाटोप करुनंही
जाईना मनातली भीती.. अन
चिरता येईनाच त्याला.. "जमिन"
.
.
.
.
आजकाल
तोच धारदार सुरा.. तो कमरेला लाऊन फिरतो..

पण..
भीती अजूनंही जातंच नाही..
म्हणूनंच सुऱ्याच्या आजूबाजूला
पसरवंत राहतो तो त्याच्यातलीच "भीती"

के पी आर

पाऊस


तिनं लिहिला पाऊस
त्यानं वाचला वारा
तिच्या ओटीत चंद्र
त्याच्या नजरेत भिजला तारा

तिच्या हळूवार स्पर्शाचं
गाणं त्यानं रचलं
एका चोरट्या कटाक्षात
तिनं एकेक कडवं वेचलं

गालावरचा पाऊस तिच्या
ओठांत जेव्हा विसावला
अजून थोडं बरसण्याची
गळ घातली त्यानं....
दूर दाटल्या मेघाला

मग यावेळी..
त्यानं आभाळभर पाऊस लिहिला..
त्याच्या मिठीत साजरा झाला
तिचा पाऊस पहिला

के पी आर

चुकले वाट


गोष्ट तशी रीसेंट आहे

आभाळाकडे निघालेले ढग
चुकूनंच चुकले वाट
मिडीया बिडीया
वेधशाळा बिधशाळा
सगळ्यांनीच चर्चेचा घातला मग घाट
कुणीतरी म्हणे मग
मोठ्ठा यज्ञ केला
मंत्र-बिंत्र म्हणून देवाकडंच
तक्रार‍अर्ज दाखल केला..
मिसिंगची कंप्लेंट
जेव्हा दाखल केली त्यांनी
देव म्हणे पाठवला तर बरोबर होता
काहीतरी घोळ घातलाय कुरियरवाल्यांनी
मी म्हणालो देवाला
चोरला तर नसेल ना कोणीतरी
देव म्हणे, देव तारी त्याला कोण चोरी
आमच्या तोंडचं पार पळालंय बघ पाणी
अशी कशी तू बरोबर पाठवूनंही दिली त्यानं हुलकावणी?
चेक कर की एकदा, पत्ता लिहायला तर नाही चुकलास?
देव म्हणे बास का, एवढाच का तुझा माझ्यावर विश्वास?
मी: तसं नाही रे पण एकदा क्रॉसचेक तर करु
देव: ठिके बाबा, पत्ता सांगायला सुरुवात करु?

पत्ता:
आहे जिथे काळजी, श्रद्धा आपुलकी
दुसऱ्याबद्दल प्रेम आणि खूप सारी माणूसकी
जिथे बोटभरही स्वार्थ नाही
तिथ बरसणं तुझं व्यर्थ नाही
थकली गात्र जिथं
बरस तू जाऊन तिथं
बरस येऊ दे आता पावसाळा
संपव काहीली भिजव आसमंत सगळा..

मी: चं च्च च्च.. पाऊस नाही ना कुरीयरवाले नाही..
पत्ता चुकला तुझाच सगळा...
म्हणूनंच येऊन दाटला बघ पाऊस
माझ्या बळीराजाच्या डोळा.. बळीराजाच्या गळा

के पी आर

सारं सारं संपलं


त्याच्या कापलेल्या गळ्यातून
वाहून गेला...
जातीय सलोखा..
तुटलेल्या हाडा-काडातून
भंगली एकात्मता..
अंगभरच्या वळांमधे
रुतून बसली गुलामगिरी
ऊघड्याच राहिलेल्या डोळ्यामधे
अजरामर झाली भीती
डोळ्यातल्या पाण्यासोबत
वाहून गेली माणूसकी
मंद होणाऱ्या श्वासासोबत
खोल खोल वाढत गेली दरी
विरत चालल्या किंचाळी सोबत
बहिरे होत गेले कान
त्याच्या जीवासारखाच
अकाळी मेला विश्वास
निपचीत पडल्या बेवारस मड्याला
शिवत राहिली अस्पृश्यता
पेपरात आल्या बातमी अन फोटोला
चिकटले निषेध अन राजकीय महत्वकांक्षा
पेटल्या चितेमधे
जळून झाली खाक स्वप्न, ईच्छा, आकांक्षा अन निरागसता

मडकंभर राख मिसळली पाण्यात
.
.
सारं सारं संपलं तरी मागं राहिली जात..

के पी आर

क्षणात सारे बदलले


एकल्या त्या रातीला श्वास तुझा जाणवतो
रित्या रित्या कुशीलाही स्पर्श असा खुणावतो
उरात अडकल्या श्वासांची माळ आता तुटली
दूर थकल्या चंद्रकोरीनं पापणीही मिटली
क्षितीजावरचं चांदणं रात सारी भरकटले
एकाच त्या क्षणात बघ सारे बदलले

पोरका घरादाराचा कानाकोपरा
साद घालतो तुला काळजाचा आवाज कापरा
वेगळी तुझी वाट वेगळाच प्रवास आता
मिट्ट काळोखाला मिठी उजेडाला भीता भीता
आठवणींच्या आभाळात मेघ आसवांचे दाटले
एकाच त्या क्षणात बघ सारे बदलले

अर्ध्यावरती सोडलास हात
मोडला असा डाव..
अनोळखी मलाच आता माझा गाव
सारं सारं मागे ठेऊन तू दिशा बदलली
ध्यानी मनी नसताना उषा अशी काळवंडली...
दिव्याचे वातीशी नाते कसे गं तुटले
एकाच त्या क्षणात बघ सारे बदलले

घट्ट पकडायची धडपड केविलवाणी
विरणारे श्वास अन रंग बदलले रंगांनी
उमजेना मनास आता हे नियतीचे खेळ कुठले
एकाच त्या क्षणात बघ सारे बदलले.. सारे कसे बदलले.

कुणाल
(वाट पाहते तुझी... दारातला हट्टी सडा अन रांगोळी
कसं समजावू त्यांना, आता वाट तुझी वेगळी... एकली)

Dedicated to my Aatya.

आनंद


मी चाललो होतो आनंदाच्या गावी
आनंद मजला शोधत आला
मी मागितला स्पर्श क्षितीजाचा
अन तू सारा आसमंत दिला.

मी पाहिलं ऊगवत्या सूर्याकडे
काळजात त्याचा कवडसा आला
तिन्ही सांजेला शोधते नजर त्याला
तेव्हाच तो चांद खिडकितून डोकावत आला.

मी पाहिला बहर पारीजातकाचा
श्वासात माझ्या तो भरुन आला
अत्तराच्या कुपीची लाही लाही
म्हणे वाऱ्यास हा सुगंध कुठून आला

मी जपलं ज्याला जीवापाड
त्या काळजानंच आज घात केला
दोन डोळ्यात हि धार आली कशी गं
नजरेची कट्यार अन खोलवर हा घाव गेला.

बघू नकोस वळून परत अशी
उरला सुरलाही बघ तोल गेला
स्पर्श कटाक्षाचं मांडताना गणित
हातचा राखायचाच राहून गेला.

भुवयांच्या मधली चंद्रकोरीची बर्फी
अन तिट लावली म्हणे नभाला
मिठीत माझ्या चांदण्याची बरसात
तिथेही साखर पेरणी हवी कशाला.

के पी आर

मोकळं आकाश


काल सारखाच आजचा दिवस
धुकं चिरत वर येणारा सूर्य
अन धुकंच चिरत अंगोपांगी रुतणारी थंडी
बर्फासारख्या थंड पडलेल्या वीजेच्या तारा
महापालिकेनं मागल्या आठवड्यात फांद्या छाटल्यानंतर
एकेक करुन बोडक्या झाडावर उगवणारी पानं
नाही म्हणायला.. माणसांची लगबग तेवढी नाही..
चहाचा वास, भांडी पडल्याचा आवाज
गाडी दामटणं, बस पकडायची घाई..
काहीच नाही..
आज रविवार..
रजई, गोधडी, चादर, शालीत..
साखरझोप आज सगळ्यांची
माणसाला कुठं..
हिंडायचंय वणवण..
रोजंच दोन वेळच्या खाण्यासाठी
पिलाची अंडी घरट्यातून पडण्याची भीती नाही
पर्मनंट घर असल्यामुळे घरट्यावर कुऱ्हाड चालण्याचीही भीती नाही
शिकाऱ्याचे बाण नाहीत
छंदाच्या नावाखाली पारध्याचा पिंजरा नाही..
आजी आजोबा, काका काकू अन झालंच तर डे केअर, पाळणाघरं..
कोणी ना कोणी आहे पिलाकडे पाहण्यासाठी..
पिलावर सापानं झडप घालण्याची सतत भीती नाही
जीव मुठीत घेऊन आकाशाकडे झेपावणं नाही
पण.. माणसाला..
पाश आहेत, आपल्या माणसांचे, नोकरी धंद्याचे अन कशा कशाचे
बंधनं आहेत प्रेमाची अन बेगडी समाजाची
माणसाला जात आहे, धर्म आहे.. रंग दिसण्या बिसण्याचा भेद आहे
माणसाला खरंतर माणूसंच असण्याचा खेद आहे
तुझं स्थैर्य, सुरक्षा, सुबत्ता
तुलाच लखलाभ

माणसा तुझ्याकडे बघून का होऊ मी हताश
एकूणंच बरंय माझंच..
माझं मोकळं आकाश.

के पी आर

काही दिवसांपूर्वी
कधी नाही ते
मॉर्निंग वॉकला गेलो
आजूबाजूला मिट्ट काळोख
आणि घट्ट धुकं
धुकं चिरत..
सूर्याकडे चालत राहिलो
चंद्रासारख्या दिसणाऱ्या सूर्याला
डोळ्यानंच मिठी मारुन
मागे फिरलो
घरात सगळीकडे शोधलं
पण... तू नव्हतीस..
अंदाजानं हातंही पसरले
चारही बाजूला..
पण जाणवलाच नाही तुझा स्पर्श..
घरी येईपर्यंत
धुकं निवळलं होतं आजूबाजूचं
अन साठलं होतं
माझ्या डोळ्यात..

आता मी लख्ख उजाडल्याशिवाय
बाहेरंच पडत नाही

के पी आर

तेव्हा...


तेव्हा...
स्वच्छ धुतलेला, निळ घातलेला पांढरा शर्ट - चेक
कडक ईस्त्री केलेली खाकी पँट - चेक
लेस काढून धुतलेले, पत्र्यावर वाळत घातलेले कॅन्व्हासचे बूट - चेक
चौकातल्या दुकानातून आणलेले आठाण्याचे दोन पांढरे खडू - चेक
ओल्या खडूनं पांढऱ्या बूटाचं केलेलं पॉलिश - चेक
आदल्या दिवशी केलेला केसांचा सोल्जर कट - चेक
कपाटातली स्वेटरची घडी, कपाटातंच ठेवणे - चेक
सकाळच्या थंडीत चकाचक धुतलेली सायकल - चेक
सकाळी पाच वाजता कसलाही गजर न लावता ऊठणं - चेक
पांढरे शुभ्र सॉक्स वर ओढून...
झक्कास कॅन्व्हासचे बूट आणि कडक गणवेश घालून...
सव्वा सहा वाजल्यापासून शाळेत जायला एकदम रेडी - चेक
एका रांगेत शिस्तीनं उभे राहणारे वांड मित्र - चेक
शाळेतलं संचलन - चेक
जन गण मन, वंदे मातरम - चेक
मुख्याध्यापकांचं भाषण कानात जीव ओतून ऐकणं - चेक
मुठी वळून, बेंबीच्या देठापासून "भारत माता की जय" "वंदे मातरम" - चेक
शाळेतलं समूहगीत, गाताना आणि ऐकताना डोळ्यात येणारं पाणी - चेक
गर्वानं फुगलेली छाती, तिरंग्याला ठोकलेला सलाम - चेक
.
.
.
आज...
फेसबूकच्या प्रोफाईल पिकवर तिरंगा - चेक
वॉट्‌स अ‍ॅप, फेसबूकवर स्टेटस चेंज, सगळ्यांना शुभेच्छा - चेक
हॉटेल वीकेंडचा प्लान - चेक
भारत "आज" माझा देश आहे - चेक

भारत माता की जय...
प्रजासत्ताक दिनाच्या शुभेच्छा

के पी आर

आय वॉना बी यूअर अंडरवेअर


नवा ड्रेस..
चकचकीत कॅरीबॅगेतून काढून
चढवला मी अंगावर..
केसावरुन जेलचा हात फिरवत
पाहिलं आरश्यात..
नव्या कपड्याच्या स्पर्शानं सुखावलो
हसलो स्वतःशीच..
कानात ईयर फोन सारत
बाईकला कीक मारली..
ब्रायन अ‍ॅडम्सचे शब्द कानावर पडण्याआधी
स्पीड वाढवला..
पुढच्याच चौकात.. लाल दिवा..
आईचा घो.. गिअर बदलत
ब्रेक मारला कर्रकचून..
चौकातल्या एका कोपऱ्यात
जीर्ण, कळकट..
शाल सर्दृश कापड गुंडाळून
बसलेला म्हातारा..
कोरडा पावाचा तुकडा खाणारी चिमुकली
भांडणारे बहिण भाऊ.. भावंडंच असावी
तोंड हात पाय सगळं तडकलेलं..
डिसेंबर महिना.. बोचरा वारा
त्याच्या शर्टची सगळीच बटनं तुटलेली..
बघता बघता सिग्नल सुटला..
मागच्या गाड्यांचे हॉर्न्स..
समोर दोन नागवी पोरं..आणि
कानात ब्रायन अ‍ॅडम्स,
"आय वॉना बी यूअर अंडरवेअर"...

के.पी. आर

भूक


दिवसभराचं काम, शीण
त्यानंतरचा प्रवास..
आंबून गेलेलं अंग
त्यात ट्रॅफिक..
कारच्या काचेवर टकटक..
१०-१२ वर्षाची पोर
सरावानं तोंड बारीक करत..
काही नाहीये म्हणून हातवारे करणारा मी
चिकाटीनं गाडी पुढे जाईल तशी
पुढे पुढे येणारी ती
बाहेर न बघता..
हातात येईल ती चिल्लर
काच खाली करुन.. हात बाहेर काढला मी
ऐका तर दादा.. पैसे नको
खूप भूक लागलीये..
तिच्या आवाजानं आंतर्बाह्य हललेला मी
तेवढ्यात सिग्नल सुटला
गर्दीच्या दबावाखाली.. माझी गाडी पुढे
.
.
.
येता जाता अजूनंही..
शोधतो तिला त्या चौकात
माझ्या समाधानासाठी..
तिला पोटभर खायला घालावं "एकदा" म्हणून
पण ती परत कधीच दिसली नाही..

माझ्या भरलेल्या ताटांत मात्र
रोज दिसते..
तिच्या डोळ्यातली भूक..

के पी आर

नाकासमोर



रस्त्याच्या कडेनं
तो फिरत असतो..
मान खाली घालून..
काहीतरी शोधत..
जवळ जातो कुणाच्या..
घुटमळतो जरासा..
पाहतो आशेनं
कोणी खाली वाकून
दगड ऊचलतो
कोणी नुसतंच हा....ड म्हणतो
चार दोन दिवसांच्या
संयमानंतर.. भूकेनं सैरभैर होतो
मग गुरकतो कुणाच्या अंगावर
आता रस्त्यावरंही धावतो
आंधळ्यासारखं...
वाऱ्याच्या वेगानं येणारा एखादा
तयार नसतो थांबायला
अन वेगंही कमी करायला
त्याच्यासाठी..
तो उडतो.. रस्त्यावर आपटेपर्यंत जीव जातो...
पोटातली नळी पसरते रस्ताभर...
मागून येणाऱ्या गाड्यांखाली
होतो रक्तामासाचा चिखल
रस्त्याच्या कडेनं जाणारा मी
पाहतो कधी तुमचं कधी माझं
प्रतिबिंब त्या भटक्या कुत्र्यात...
अन सैरभैर न होता..
चालत राहतो असाच "नाकासमोर.."

के पी आर

हि तर सुरुवात आहे..


मागे वळून पाहू नये म्हणे..
का? पहावं कधीतरी...
ना मागे ना पुढे
असंच काहीसं रहावं कुठेतरी
रमावं क्षणभर..
मोजलं नाही तरी जाणवतो ना
गाठलेला पल्ला, चाललेलं अंतर.
विणायचा छंद मला
पण तू,
कधीच उसवू दिलं नाहीस नातं.
ओंजळ भरलेलीच नेहमी
अन काळीजही कधीच नाही रितं
ऊन पावसाचा खेळ तर
चालूच राहतो तसा
पण माझ्या घरट्यावर
आजवर ठेवलास तू सावलीचाच ठसा
माझी नजरंही ओळखतोस तू
अन चाहूलही..
तुझ्यासोबतंच हरेक श्वास माझा
अन प्रत्येक पाऊलही
तसा मलाही कळतोच तुझा ठोका चुकलेला
पण नाकारायचा नसतो तो खंबीरपणा
तुझ्या डोळ्यात दिसलेला
किती झाली रे वर्ष???
आपल्या लग्नाला?
सोड ना.. माझ्या लेखी तरी
अर्थ नाही अशा आकड्यात मोजण्याला
कोणी मोजतं का रे
सूर्याची किरणं, पावसाचा ओलावा
आभाळातले तारे, हवेचा गारवा...
नाही ना.. सोड तर मग
असंच कधीतरी पाहत जाऊ
जरा.. मागे वळून
हि तर सुरुवात आहे..
अजून बरंच चालायचंय आपल्याला मिळून...

के.पी. आर

(तू कविता नाही केलीस तरी चालेल...
मी वाचत जाईन तुझ्या डोळ्यात...
फक्त रोजचा बेड टी मात्र चुकवू नकोस)

तुझीच वगैरे म्हणायलाच हवं का?
बरं... थांबतेही म्हणत नाही.. कारण
हि सुरुवात आहे...

भिजू घातलेली स्वप्नं


रात्रभर डोळ्यात
भिजू घातलेली "स्वप्नं"
दुसऱ्या दिवशी पहाटे
कोणीही ऊठण्याआधी
काढून... पिळून...
काळजात वाळत घालतो..
मग सुरु होतो दिवस..
पण असंच कधीतरी..
राहतात काही तशीच
डोळ्यात... भिजत..
अन मग एखाद्या
छोट्याशा धक्यानंही
ओघळ येतात गालावर
नजर चुकवत
कसनुसं हसून
टिपायचे मग पटकन
दुसऱ्या दिवशी मात्र
न चुकता.. पहिल्यांदा
विल्हेवाट लावायची त्यांची
असंच चालत आलंय आजवर
तरीही अजून बिनघोर
डुंबतात ती डोळ्यात रातभर
आता मात्र कठिण वाटतंय सगळं
कारण संपत आलंय आता दोन्ही...
स्वप्न सुकवायची काळजातली जागा
अन
भिजू घालायला लागणारं डोळ्यातलं पाणीही


के पी आर
(काल परवा पर्यंत बोलके वाटणारे डोळे
आज मात्र निर्जीव वाटतात तुम्हाला... हं.. चालायचंच)

नवीन वर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा.


एखाद्या खूप महत्वाच्या प्रवासाला निघताना जसं बॅग पॅक करताना गोंधळ उडलेला असतो तसंच काहीसं नव्या वर्षाच्या उंबरठ्यावर होतंय.
काय काय सोबत न्यायचं, काय नाही, काही गोष्टी अशा असतात की पूर्ण सोडून जाता येत नाही, काही हव्या असतात पण सोबत नेता येत नाहीत तसंच अगदी तसंच आज झालंय.
मग मीही विचार केला की नव्या वर्षात सरत्या वर्षातलं काय काय घेऊन जायचं अन काय मागे सोडायचं?
विश्वासघात, कटू आठवणी, भांडणं, गैरसमज, नाराजी - कितीही अन काहीही केलं तरी डोक्यातून जाईनात. म्हणजे जे सामान पूर्णपणे मागे सोडून जाता येत नाही त्यातलंच हे. मग ठरवलं हे सोबत तर न्यायचं नाहीये पण सोडता सोडवतंही नाहीये तर काय करावं. म्हटलं ठिके सोडूया मागे पण यातून मिळालेला धडा, अनुभव अन शहाणपण नव्या वर्षात नक्कीच घेऊन जायचं ते मागे नाही सोडायचं.
दोस्ती, प्रेम, कष्ट, जिद्द, माया, जिव्हाळा, घरच्यांचे आशिर्वाद - हे तर आपसूकंच आतूर आहे माझ्यासोबत नव्या वर्षात येयला, हे तर घेऊन जायलाच हवं.
सगळ्याच गोष्टी आपल्याकडे नसतात प्रवासाला निघताना म्हणूनंच आपण ठरवतो कि तिकडे पोहोचल्यावर तिथेच घेऊ नव्यानं. तसंच काहीसं नव्या वर्षात उत्तरोत्तर अन नवी कोरी प्रगती करायची, आहे यापेक्षा तब्येत ऊत्तम करायची, मागल्या वर्षात न सापडलेल्या प्रश्नांची ऊत्तरं शोधायची, जुनी स्वप्नं तर जोपायसाचीच पण नव्यानं सुद्धा बघायची, नवी ऊमेद, नवा जोश, धमाल मस्ती धिंगाणा... अन जे जे काही या वर्षात जमलं नाही ते नव्या वर्षात नव्यानं का असेना हवंच ना यार.
अन पुढल्या वर्षी असं काही करु की ते वर्ष सरताना मनाविरुद्ध काही मागे सोडून जावं लागणार नाही किंवा मनाविरुद्धंच पुढेही घेऊन जावं लागणार नाही.

चला तर मग, निघूया..

नवीन वर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा.

के पी आर आणि परिवार

औंदा आमचंबी लगीन झालेलं हाय..



बगितल्या किती..
घेतल्या भेटी गाटी..
कदी उताने पडले ग्रह तारे
कदी उगाच झाली माती..
पन त्ये म्हनत्यात ना
येळ आली की
जुळत्यात बिन बोभाट नाती
आमी बी त्येला अपवाद न्हाय
करायचं करायचं म्हनताना
औंदा आमचंबी लगीन झालेलं हाय..

दुनिया फिर्लो
पन हितंच हुती ती
लै म्होरचं बगताना
बाजूचं दिसतंच नवतं जी
धावपळ येरझाऱ्या
वधू-वर सूचक मंडळाचा बी झाल्या फेऱ्या
पन कशाचा म्हून उपेग झालाच न्हाय
अन तरी बी कुनास ठाऊक कसं
पन औंदा माजं बी लगीन झालेलं हाय...

माय न बा तर कावले हुते लै
माजंबी डोस्कं ठिकान्यावर नवतं तेच्यापायी.
पन मांडवात मातुर आपन रुबाब केला लै
च्यामायला येकदमंच खुश झाले
माय बा ताई आन माई
ए दुनियाचं भारी समदं
हातचं काय बी राखून ठिवलं न्हाय
मायला कसं हुईल कवा हुईल
ईचार करता करता
औंदा आप्ल बी लगीन झालेलं हाय.

कवा पुळका एका मेराचा
कवा कुरकुर अशीच ऊगी
कवा करपलेल्या रानावानी
तर कवा मनाजोगती सुगी
कवा रुसुन फुगलेले गाल
समजवता समजवता माजे बी हाल
कवा ऊन कवा पाऊस
कवा कंटाळा लै कवा दुनयाची हौस
तिचं थोडं माजं थोडं
कवा तानायची भांडनं
कवा सोडून चालायचं फुडं
काल परवाची गोश्ट वाटतीया
पन वरीसभरात रांकेला लागलं बगा गाडं
टेंपरवरीच आसतीया नाराजी
पिरेम अस्तंय लै...
समदं जुळवूनं घेतो मंग तेच्यापाई
आता समजून घ्या लकांनो
समदंच सांगता येत न्हाय...
वरीस सरलं गड्यांनो
औंदा लगीन झालेलं हाय

के पी आर

प्रेमापोटी


एकीनं मांडले हिशेब
पगार पाण्याचे, नोकरी धंद्याचे
घरा दाराचे, जवाबदारीचे
देश विदेशाचे अन कशा कशाचे..
अन एक म्हणाली
माझ तुझ्यावर आहे प्रेम...
पहिल्यापासून आजपर्यंत आहे सेम टू सेम

एक म्हणाली तू झालास नापास
कधी कॉलेजात, कधी आयुष्यात
कधी कमवण्यात कधी जमवण्यात
कधी आईसमोर, कधी खोटा कधी खरोखर
एक म्हणाली मी ईथेच आहे रे
अगदी शेवटच्या श्वासापर्यंत तुझ्याबरोबर

एकीनं ठेवल्या अटी
वागण्या-बोलण्याच्या, खाण्या-पिण्याच्या
उठण्या-बसण्याच्या, हसण्या-रुसण्याच्या
असण्या-नसण्याच्या, दिसण्या-बिसण्याच्या
एक म्हणाली मला हवास फक्त तू असा
अगदी आहेस तसाच्या तसा

आणि तरीही
एकीनं... मला नाकारलं अन
एकीनं स्वीकारलं

च्यायला मीच म्हणालो मग
कसं जमवलंस गं? आहेस मनानं खरंच मोठी
तर म्हणते कशी...
जमतं रे सगळंच, जेव्हा करतो ना आपणं "हे" प्रेमापोटी...

के पी आर

तेरी... परछाईया


दिन ढलते ढलते
सूरज दिवाना होए
शाम की चादर तले
फिर तनहा ही वोह सोए
चाँदनी भी करे मेहसूस
उसकी तनहाईया
दिल छूता है छूता है
तेरी परछाईया

घने बादलो के पीछे
छुपती है कभी बारीश
मूँदी आँखो मे भी
गिली गिली सी ख्वाहिश
यादे सुनाती है
फिर तेरी कहानिया
दिल छूता है छूता है
तेरी परछाईया

न दिन न रात
न रोशनी न अंधेरा
साथ देता है तो
सिर्फ साया ही तेरा
अपना तो खैर खो गया कही
बीती सदिया, मै अब भी हू वही
वोही राह वोही मोड
भूल चुका हू लेकीन वोह गलिया
भीड मे भी अकेलापन है...
कानो मे गूँजती है खामोशिया
अब भी दिल करता है नाकाम कोशिश...
छूता है, छूता है, तेरी... परछाईया

के.पी. आर.

रात के आसमान पे
दस्तक चाँद की
ठंडी हवा ने लिखी नज्म
बादलो के नाम की
भूले भटके
बरसते बादल
चाँदनी के आँखो मे
अफक का काजल
येह जादू है मौसम का
या सपना कोई
रुह को छू के
दिल मे बस गया अपना कोई
.
.
.
.
.
.
बस अब जिद न करना
आँखे खोलने की...
बोल तो दिया आँखो से...
अब क्या जरुरत, लब्जो से बोलने की??

के पी आर

तुझे डोळे


झोपायचा प्रयत्न करत असतो मी... उगाच
कुस बदलून होते...
लाईट चालू बंद करुन होते
मग बसतो उठून
आरशात बघतो उगाच हसून
मोबाईलमधले मेसेजेस..
लॅपटॉपवरचे फोटो
जुने चाट्‌स..
तोंडपाठ झालेल्या गोष्टी
करुन, बघून होतात... कित्येकदा..
पण... झोप लागत नाही
अन मग उलटे आकडे मोजायला सुरुवात करतो
१०० पासून...
मधेच कुठपर्यंत आलो हे विसरतो
मग परत सुरुवात नव्यानं
मोठ्या प्रयत्नानं लक्षात ठेऊन
मोजत राहतो आकडे...
कसबसं ९० पर्यंत आल्यावर...
आठवतात तुझे डोळे...
अन मग विसरतो... "बाकी सगळंच"


के.पी. आर.
(च्यायला विषय ईथेच संपतो... बाकी काहीही लक्षात ठेवण्याचा)

बदलतंय आयुष्य


बदलतंय आयुष्य, कुणास ठाऊक कसं
हसतंय ही पाहून माझ्याकडे, अगदी कसंनुसं
पण.. नकोय हे असं.. कसंतरी.. काहीतरी..
च्यायला चुकतंय, नक्कीच चुकतंय कुठतरी
प्रश्नामागून प्रश्न, प्रश्नाचं उत्तरंही प्रश्न
प्रश्नातंच गुदमरलंय माझंही असणं
गुंत्याचा गुंता अजूनंच वाढतोय
च्यायला सुटणाऱ्या गाठीही
कसं न कोण तोडतोय?
चाललंय असंच नुसतं
मागच्या पानावरुन पुढं
विचारु नका कुणीकडून कुणीकडं
जमत नाहीये, "नाहीच" एवढं मात्र नक्की
पण काय??? कधी होणार याची खात्री पक्की
ना संदर्भ ना स्पष्टीकरण
ना जागा रिकाम्या कुठल्या
ना कुठलं कारण
कशाचंच नाही उत्तर कसलं
खरं अन खोटं
राहीलंय... उरलंय...
भरलंय अन कोरलंय
एक प्रश्नचिन्ह तेवढं "मोठं"

कुठं??? हं... ???

के पी आर

हंड्या


आज लागतील थर
होईल गर्दी
फुटतील हंड्या
बरसेल पाऊस... "पैशाचा"
डि.जे., चिकण्या होरोईन
बिनडोक हिरो
फ्लेक्सवर झळकतील
विशेष आकर्षण असतील तेच...
रंगतील बातम्या...
मेडिया, चॅनेल, न्यूजपेपर
जवाबदारी निभावतील... गल्ला भरण्याची
अन वर्तमानपत्राच्या प्रमुख पानावरुन
आतल्या पानात
आणि
ठळक बातम्यातून पुसट होत...
हद्दपार होतील
शहिद झालेले जवान
बलात्कार पिडीत महिला
अंधळ्यांसाठी जीव गमावलेले "दाभोळकर"
उत्तराखंडात वाहून गेलेले जीव
उंच उंच थरावरुन
तोल जाऊन घसरुन
मरतील काही ठिकाणी
काही ठिकाणी होतील जायबंदी
इंशुरन्सची रक्कम दाबेल त्याही बातमीला
खड्यात हरवलेले रस्ते
सर्वसामान्यांबद्दल पुळका असणारे
तथाकथित लोकमान्य "पुढारी"
डॉलरच्या चढावरुन
घरंगळणारा रुपया
गडगडणारा शेयर बाजार
मागच्या दारातून येता येता
घरात ठाण मांडून बसलेली "महागाई"

एकेका थरासोबत पुसल्या जातील आठवणी
काही मूर्ख मात्र माझ्यासारखे बसतील उगाळत
कोळसा... पांढरा होण्याच्या आशेनं

के.पी. आर

(कुठल्याही उत्सवाला नाही तर देश अडचणीत असताना उत्सवाच्या बाजारीकरण करण्याला विरोध नक्कीच आहे)

खपली


तू ज्याला ठेचकाळलास
त्याच दगडावर बसतं ना अजून कोणीतरी
"हात रे" म्हणत फसवायचे लाहानपणी
कुठे बदललंय काही आतातरी?

वाच्यता नको त्यागाची
सोड, सोडलंस ना काहीतरी त्यांच्यासाठी
नको ठेऊस अपेक्षा मनी
अन नकोच बघ ओठी

लाथाडलं तुला ज्यानी
नतमस्तक होतील त्याच्याचपाशी
मस्तक त्यांचं निर्णय त्यांचा
उगी भांडू नको भावनांशी

दगडाला तो जीव का लावा
मग कसली माया आपुलकी
संपला अध्याय केव्हाच मित्रा
घे धडा, आता जरा बदल की

काढून टाकलं ना आयुष्यातून
तांदळातल्या खड्यापरी
नकोच ठेऊ मनातही, नकोत शक्यता
जरी तरी...

के पी आर

(किती जरी जपली
असली जरी आपली
काढायची नाहीच
भूतकाळावरची खपली)

माणूस होऊ शकलो नाही


होश आम्हाला नव्हता कधीच
दोष स्वतःचा दिसला नाही
बोट दाखवलं चंद्राकडेही
डाग काळजाचा पुसला नाही

तोकडे दिसले कपडे तिचे
मन मोठ केल नाही
चाळवल्या भावना नेहमीच
अंतरातल्या जनावराला अंतरातंच मारलं नाही

दिसेल ते ओरबाडलं आम्ही
संमती कुणाची मागितली नाही
डोळ्यांनीच नागवलं तिला
"आई बहिण लेक" वय कुणाचं बघितलं नाही

पुरुषार्थ गाजवला जबरदस्तीनं
लाज कशाचीच वाटली नाही
चिंध्या चिंध्या केल्या तिच्या
वासना उरातली मिटली नाही

भोगायची वस्तू भोगली फक्त
आवर स्वतःला घातला नाही
पिळल्या मिशा फुगवली छाती
बाईपुढं नमणं जमलंच नाही

आदर मान खातात कशाशी
आजवर कधी शिकलोच नाही
जनावरं बरी आमच्यापरीस
आयुष्यात माणूस होऊ शकलो नाही.


के पी आर
(तू "पुरुष" आहेस असं ऐकून स्वतःची लाज वाटावी अशी वेळ आणू नका रे)

ती फुलतेय फुलासारखी
शिका थोडं जपायलाही
सात जन्म कमी पडतील
"स्त्री" खरी समजायलाही...

मुंबई खंबा आणि…




सकाळची ८:०५..
त्यासाठी साडे सहाचा गजर..
स्नूझ करत करत
७ ला उठायचं गडबडून.. नेहमीच
आवरुन, धावत पळतंच गाठायचं स्टेशन
हुलकावणी देणाऱ्या  लोकलचा
डोअर गाठला की दिवसाचं सार्थक..
अन निसटला तर
"आयच्या गावात" असला विचारही नको वाटतो
घड्याळ्याच्या काट्यावरची पावलं
ऑफिसला येऊन थांबतात
अन मग चालू होत
घड्याळ्याच्याच काट्यावर कामं
अन मिनिटागणिक वाढणारा घाम..
डोकं थकतं.. मी थांबतो
पण मुंबई थांबत नाही
पाऊलंही उचलली जातात... आपोआपंच..
परत एकदा धावत पळतच
गाठली जाते ७:१६..
कानात हेडफोन सारुन..
गर्दिला डिसकनेक्ट करंतच..
मिसळून जायचं गर्दीत
कानात कधी लता आशा
कधी गुलजार गुलाम अली..
काळोख चिरत पोचते लोकल
माझ्या स्टेशनवर
लोकलमधले विक्रेते..
स्टेशनवरचे भिकारी..
नाक्यावरची भांडणं..
चौका चौकातल्या टाळ्या..
अन घराकडे पावलं वळवताना
कट्ट्यावरच्या मित्रानं
हात करत दिलेली आरोळी...
सगळंच अंदाजानं ऐकत...
कधी स्वतःशीच चरफडत
कधी उसनंच हसत
गाठायचं घर...
हे सगळं दिवसा उजेडी बघतंच नाही मी... कधीच...
पोटात चार घास ढकलता ढकलता
खुणावतो परत एकदा गजर
परत एकदा साडे सहाचाच सेट करुन
पडायचं अंथरुणावर...
दुसऱ्या दिवशी
आदल्याच दिवशीचा रिकॅप...
-----------------------------------------
शनिवारी संध्याकाळी मात्र...
गर्दी धावते अन मी रेंगाळतो...
सिनेमाच्या अडकलेल्या कॅसेटसारखा..
बघता बघता गर्दीचा आवाजही
म्युट होतो... कानात हेडफोन न सारता
पावलं स्टेशन ऐवजी वळतात मग
"अप्सरा"कडे..
वाटेत भेटतो तो..
ऐकू काहीच येत नसतं
तो काहीच बोलत नाही... अन मी ही
पोटात नाइंटी गेल्यावर
ऐकू येतो तो डायरेक्ट..
गुलाम अलीचा आवाज... "चोरी तो नही की है"
त्यानंतर सुरु होते बाराखडी "भ"ची
भेंचोद बॉसपासून ^$%#@#^%
अजूनंही तो फक्त ऐकूनंच घेत असतो..
त्यानं हाताला धरुन उठवेपर्यंत
मी चालूच असतो...
परत एकदा मग
पावलं वळतात स्टेशनाकडं
तुलनेनं तुरळक गर्दीतून..
च्यायला गर्दी अजूनंही म्युटंच असते..
शांतता अंगावर येते पार..
ती शांतता झेलत दबक्या पावलानंच मी
घराचा जिना चढतो..
तो माझा हात सोडत नाही..
मला अंथरुणावर झोपवून
तो डोक्यावरुन हात फिरवतो..
अर्धवट झोपेत मी बरळतो..
"मुंबईत प्रत्येकजण तसा एकटाच"
तो माझ्याकडे बघून हसतो.. गालातल्या गालात
"तुला सांगतो भेंsssचोद... मुंबईकर दारु का पितो"
माझं वाक्य पूर्ण होण्याआधीच..
तो "श्शsss" करुन ओठावर बोट ठेवतो...
सकाळी उठेपर्यंत तो गेलेला असतो..
आजूबाजूला...
गजर न वाजवणारा मोबाईल
जमिनीवर पडलेली ऑफिसची बॅग
वॉल्युमचं बटन वाढवून
कलकलाट करणारी मुंबई...
रीकामा खंबा अन...
मधोमध असतो "मी"
“एकटा...”

के पी आर

आता फडकतील झेंडे


आता फडकतील झेंडे
ऑफिसात.. पक्ष कार्यालयात… शाळात
ग्राऊंडवर… चौका-चौकात अन गल्ली बोळात.
पडत्या पावसात
फाटक्या कपड्यांनी
अन अनवाणी पायानी
विकतील लहान लेकरं नाक्या-नाक्यावर…
गाडीच्या काचा खाली घेऊन
चिकटेल तिरंगा डॅश बोर्डवर
दिवसभर वाजतील
लाऊडस्पीकरवर देशभक्तीपर गीतं
राष्ट्रपतींचं भाषण होईल “इंग्रजीमधे”
अन कधी न बोलणारे पंतप्रधानही मोडतील नियम “मौनाचा”
आम्ही झोपू सूर्य डोक्यावर येईपर्यंत
कोणी करेल झेंडावंदन नाईलाजानं तर कोणी मनापासून
अखंड एक दिवस देशप्रेमाची येईल लाट
लाँग वीकेंडसाठी सुट्ट्यांचे ठरतील प्लान
सीमेवर जवान करत राहतील जीवाचं रान
“भरत माता की जय” जागोजागी ऐकायला मिळेल
एक दिवस हा असाच बघता बघता ढळेल
अन मग परत
बरळतील नेते, शहिद होतील जवान
पुढारी सोडून च्यायला सगळेच असतील
कायद्यापुढे समान
आया बहिणींची ईज्जत कवडिमोल असेल
तान्हुलीपासून म्हातारीपर्यंत
प्रत्येकीमधे निर्भया असेल
कोळश्यानी तोंड झालं जरी काळं
ओरबडतील त्यांना जमेल तेवढं सगळं
तुम्ही आम्ही च्यायला मरतंच राहू
सिस्टीमच्या नावानं खडे फोडतंच राहू
बोंबलत राहू लावून मनगटाला चूना
काहितरी करायला हवं म्हणत राहू पुनः पुनः
निवडणूका होतील सरकारही बदलेल
भ्रष्टाचाराचा चारा दुसरं कोणी चघळेल
आपण च्यायला फक्त चरफडत राहू
बातम्या वाचून बघून तडफडत राहू
भडकत राहतील कोणा ना कोणाच्या
धार्मिक भावना
दंगे जाळपोळ रोजचेच, त्यांत
उरावर बसवून घेऊ शेजारच्या देशाचा पाहुणा
रस्त्याच्या कडेला चिखल-माती कचरा
त्यातंच काल फडकलेल्या झेंड्यांचा निचरा
परत येईल पंधरा ऑगस्ट
फेसबूकवर प्रोफाईल पिक बदलतील
निलाजरी लोकं तिरंग्यासाठी लाईक्सची भिकही मागतील
तिरंगा स्वातंत्र्यसैनिक अन जावानांच्या फोटोला
एक लाईक देऊन
जाऊ जमेल तेवढ्या पटकन आपण त्यांना विसरुन
झेंड्याचा बिल्ला शर्टावर लावून
उगं छाताड फुगवू
खादी बिदी घालून च्यायला
आपली देशभक्ती दाखवू
सगळ्यांसमोर देशभक्तीचे ऊमाळे
अन देशाला लाखोली खोलवर आत
परत फडकतील झेंडे
ऑफिसात.. पक्ष कार्यालयात… शाळात
ग्राऊंडवर… चौका-चौकात अन गल्ली बोळात
हवा मला १५ ऑगस्ट असा
जेव्हा फडकेल तिरंगा डौलानं काळजात…
हरेक काळजात

के पी आर

(देश “लोकं” नाय घडवत
च्यायला लोकं “देश” घडवतात..
आता ठरवा तुम्हीच घडवायचा कि "बि"घडवायचा...

तिरंगा फडकतोय... माझ्यातरी "काळजात" अन खात्री आहे... तुमच्याबद्दलही.. साला मग दाखवूनंच देऊ ना बदल "काळजातला")

स्वातंत्र्यदिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा...!!!
Happy independence day

पूर्वी


पूर्वी ईथे बुजगावणी असायची
येणाऱ्या जाणाऱ्याकडे पाहून
तोंड भरुन हसायची
पाऊस.. पडायचा कौलावर
अन कधी कौलांना चुकवून
पसरायचा घरभर
शिवार दिमाखात डोलायचं
सोनेरी ऊनही किती प्रेमानं बोलायचं
पाटाचं पाणी
ऊघडायचं स्वर्गाचं दार
जनावराच्या डोळ्यात पाहून
वाटायचा साता जन्माचा आधार
आता ईथं...
टँकर फिरतो एकदा
पंधरा दिवसातून..
विकासासाठी उगवल्या
बिल्डिंगा शिवारातून
पाऊस... पडतो कधी
कधी अडतो...
अन बाजूच्या पाटाला आता
ऊपवासंच घडतो..
पडलाच पाऊस तर
माजतं रान आजूबाजूनी
चारा छावण्यातून पोसतात
जनावरांची मढी अजूनही
ऊनाला तर आता माहितीये
फक्त एकंच गोष्ट
"चटका"
अन तोडला जातो ईथं
जित्त्या बुजगावण्यांचा ही लचका

के पी आर

ये ना जरा ये ना जरा


ये ना जरा ये ना जरा
चाहूल हलके दे ना जरा
साचलेलं आत खोलं
सांगू काय काय बोलं
वाहू दे आता सारं
भिजवून टाक चिंब पार
पहाटेच्या स्वप्नाला त्या
अर्थ दे आता खरा
ये ना जरा ये ना जरा
चाहूल हलके दे ना जरा

ढगाळलेल्या काळजातून
अवघडल्या वादळातून
दुष्काळाच्या आरश्यातून
थोडं ईथून थोडं तिथून
ठसठसणाऱ्या जखमेला
पंख इंद्रधनुचे बांध जरा
ये ना जरा ये ना जरा
चाहूल हलके दे ना जरा

दूर पडक्या माळावरं
तड तडकल्या कौलावर
भेगाळलेल्या जमिनीतून
हातावरल्या रेषांवर
थकल्या एकट्या डोंगरामागे
पडून थकलेल्या ऊनाला
शांत कर आता जरा
ये ना जरा ये ना जरा
चाहूल हलके दे ना जरा

अंगाचीही लाही लाही
बघवेना उनालाही
थकली झाडं शोधाया सावली
सर कधी येईल पहिली
लखलखत्या वीजेसंगं
काप आगीच्या या अंतरा
डोळ्यातंच साठू नको
चौफेर तू उड पाखरा
ये ना जरा ये ना जरा
चाहूल हलके दे ना जरा

के पी आर

पहिल्या पावसाच्या शुभेच्छा


घामाच्या धारा
कामाचा पसारा..
अशातंच गेलेली लाईट
जनरेटरचा आवाज
वेधशाळेचा पावसाचा अंदाज
जेवणाची सुट्टी
घरी विसरलेला डबा
पत्र्याच्या शेडखाली
भट्टी झालेला ऑफिस समोरचा ढाबा
आर्ध्या तासाची डेडलाईन... पंचिंगसाठी
जेवणाची घाई..
पावसानं गाठण्याआधी, ऑफिसात पोहचण्यासाठी
ए आवरा रे म्हणत
तो स्वतः सावरुन बसला
आजूबाजूच्या ओळखीच्यांकडे पाहून
उगाचंच हसला
वीजेचा कडकडाट
बरसणारे थेंब अन
त्याची चलबिचल वाढलेली
सकाळी केलेली ईस्त्री अन..
२३७० रुपये.. च्यायला नको तेव्हाच
त्याला शर्टाची किंमत आठवली..
शेडमधून तिरपा
आत येणारा पाऊस
लेदरच्या शूजवर उडणारे शिंतोडे
हॉटेलच्या तोंडाशी दाटीवाटीनं
थांबलेले लोक..
जागोजागी साचलेलं पाणी उडवत
समोरुन जाणारा लहान पोरांचा घोळका
कपड्यांवर चिखल अन चेहऱ्यावर.... हसू
पहिला पाऊस..
च्यायला अन आपण एवढे निरस...
पंचिंगची डेडलाईन अन
शर्ट, शूजच्या किंमतीत अडकलेले
कोणाला काहीही कळायच्या आत
तो शेडमधून बाहेर आला
बरसणाऱ्या आभाळाकडे बघून
मनापासून हसला..
पाठीमागून मित्रांच्या हाका
ह्यॅ... त्याला फक्त पाऊस "ऐकू" येत होता
ईस्त्री बिस्त्री.. किंमती बिमती
सगळं विसरुन.. चालत राहिला तो
चिंब ओला जाऊन बसला
त्याच्या डेस्कवर..
कोणीतरी विचारलं विचित्र हावभाव करुन
विचित्रच आवाजात, "काय रे"?
तो फक्त म्हणाला हसून...
पहिल्या पावसाच्या शुभेच्छा

के पी आर

देवाने केलेली एक फार मोठी गेम असते


Old poem found in mails :P

प्रेम म्हणजे....

प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम असते....
देवाने केलेली एक फार मोठी गेम असते.
तो तिला चंद्रमुखी म्हणतो, का तर म्हणे,
तिचा चेहरा त्याला चंद्रापरी नितळ अन सुंदर दिसतो.
तुमचा चौकोनी चंद्र पाहून समोरचा मात्रं पोट धरुन हसतो.
भोपळ्याच्या साईझची ती त्याला चवळीच्या शेंगेपरी भासते.
टुणटुणला लाजवेल अशी ती त्याला मात्र शिल्पा शेट्टीच दिसते.
तिच्या चिनी डोळ्यांनाही तो टपोऱ्या बदामाची उपमा देतो.
का बरं वाळवंटातल्या खजूराच्या झाडाला केरळच्या हिरव्यागांर किनारपट्टीवर नेतो.
तिचे पुढे आलेले वाकडे तिकडे दातही त्याला मोत्यासारखे वाटतात.
वास्तवात मात्रं पुढचे सगळे दात एकावेळेस झाकताना तिचे ओठ फाटतात.
जाडे-भरडे ओठ तिचे त्याला नाजूक गुलाबाच्या पाकळीपरी दिसतांत.
पण खरंतर कुठल्याच गुलाबाच्या पाकळ्या कोबीच्या सालीएवढ्या मोठ्या नसतात.
उंदराने केस कुरतडल्यासारखा हेअर कट तिचा त्याला मात्रं "कूल" वाटतो.
आणि असं मनापासून प्रेम करणारा मराठी तरुण इंग्रजीत सर्वांना "फूल" वाटतो.
तिची मात्रं तऱ्हा निराळीच असते, त्याची हर-एक गोष्ट  तिला खटकत असते.
त्याची प्रत्येक गोष्ट ती, अंगावर पडलेल्या झुरळापरी झटकत असते.
तुम्ही कोणतेही कपडे घाला तिला ते आऊटडेटेडंच दिसतात.
अन तिने सुचवलेले कपडे घातल्यावर मात्रं सगळे विदूषकाला पाहिल्यासारखे हसतांत.
तुम्हाला शाहरुख तर तिला आमिर खानची ऍक्टिंग आवडते.
तुम्हाला आवडणारा सिनेमा बघताना ती हमखास नाक मुरडते.
तुम्हाला गोड तर तिला तिखट खायला आवडते.
लहान मुलासारखा नेहमी गोडंच खातो, म्हणत ती सर्वांदेखत तुमची टर उडवते.
गाडी सावकाश चालवली तर तुम्हाला ती डल अन आळशी म्हणते.
वेगात चालवल्यावर मात्रं रॅश ड्राईव्हिंगवर धडे देत, तुमच्या ड्राईव्हिंगला घाबरल्याचा आव आणते.
केस बारीक कापा किंवा लांब वाढवा, तिच्यासाठी तुमचा हेअर कट विचित्रंच असतो.
केस प्लेन ठेवले तर म्हातारा आणि रंगवले तर तिला तो मवाली दिसतो.
तुम्हाला कोल्हापुरी चप्पल तर तिला नाईकीचे शूज आवडतांत.
तुमची असते दयनीय अवस्था, कारण तुमच्या खिशाला मात्रं फारतर बाटाचेचं परवडतात.
तुम्हाला साऊथ इंडियन, तिला फास्ट फूड आवडते.
कुठल्या हॉटेलमधे जायचंं ते सोडा पण खाण्याचा मेनूपण तिचं ठरवते.
हि सगळी कसरत करताना तुम्ही सार्थक झाल्यासारखं हसता.
पण अशावेळीही तुम्ही तिला बावळटंच दिसता.
त्याच्या रागावर मात्र तिच्या प्रेमाचा उतारा असतो.
तिच्या रुसण्याला त्याच्या प्रेमाचा सहारा असतो.
तुम्हाला सुधारण्यासाठी असंच तुमच्या सर्व गोष्टी बदलण्याचा हट्ट ती धरते.
पण मनातून मात्रं, तुम्ही बिलकुल बदलू नये (बावळटंच रहावा) अशी मनापासून प्रार्थना करते.
एवढे मतभेद असूनही दोन लोक एकत्रं राहतात.
आणि याच जन्मी नव्हे तर  पुढच्या सात जन्मातही साथ देण्याची स्वप्नं पाहतात....
म्हणूनंच प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम म्हणजे प्रेम असते....
देवाने केलेली एक फार मोठी गेम असते.


के पी आर

चाळीशी


चाळीशीत...
चष्मा लागतो
दमही लागतो..
वजन वाढतं
उगाच धडधडतं..
बी.पी. सुद्धा कधी कमी कधी जास्तं
तब्येत कधी ऊत्तम तर कधी नादुरुस्तं
झोप ऊडते..
चिंता पिडते
केसंही थोडे ऊडतातंच
नाही म्हटलं तरी..
आरश्यातल्या प्रतिबिंबाशी नजरा भिडतातंच
तेल तिखट मिठाचे ठरतात नवे नियम
मनाविरुद्ध का होईना पाळावे लागतात कायम
हि चाळीशी मात्र जरा वेगळी आहे..
अजून बराच पल्ला गाठायची जिद्द उरात सगळी आहे
चष्म्यासोबत दूरदृष्टी मिळालीये
दम सोडा हो पण आस्ते चालण्याची मजाही कळालीये
या चाळीस वर्षात वजन अन धडधड वाढली
पण वाढली प्रेमापोटी
नाडीच्या प्रत्येक ठोक्यासोबत
नाव एकमेकांचंच ओठी
सावलीत एकमेकांच्या
निश्चिंत असतो
आरसा हवा कशाला
डोळ्यातंच एकमेकांच्या सुंदर दिसतो..
खाण्या पिण्याच्या निर्बंधांना मी म्हणतो जुलमी नियम
अन ती मात्र शिकवत राहते "ठेवा थोडासा संयम"

तर लग्नाची हि चाळीशी गाठली
घेऊन हातात हात...
जन्मोजन्मीची साथ आहे लेकांनो
हि तर आहे फक्त सुरुवात...


लग्नाच्या चाळीसाव्या वाढदिवसाबद्दल मनःपूर्वक शुभेच्छा

कुणाल, ज्यो, ताई, माई

"येथे थुंकू नये" च्या बोर्डावरंच
थुंकण्यात काय असते मजा?
ईन की पिंक से बचाने के लिये
भगवान की तस्वीर को भी सिंडीयोके कोने मे चिपकाने की सजा

हटकून उधळता चौका चौकात तुम्ही
पाहून लाल दिवा
साला और कितने दिन करेगी माँ
तुम्हारे लंबी ऊम्र की दुआँ?

चार दोन रुपड्यांचा धूर
ऊडवता हवेत रुबाबात
देखी न आप जैसी हस्तीया
जो करती है अपनी ही चिता जलाने की शुरुवात

नाक्या नाक्यावर छेडता तुम्ही
कोणाची बहिण, बायको, मुलगी कोणाची सून
आते जाते आँखे मुंदने वाले हम
सिर्फ ब्रेकींग न्यूज देख के खोलता है हमारा खून

धरणात मुतण्याची भाषा करणाऱ्या
राजकारण्यांकडे भरभरुन सगळं पण
"वरचा" मजला "खाली" आहे
साला ईस देश मे आजकल
राजनीती सबसे बडी गाली है

जगले वाचले किती
या दुष्काळाच्या दातातून
बिसलेरी कम पडे तो
पियेंगे बचे हुवो का भी खून

सडलेल्या सिस्टीमला शिव्या घालत
बसता बोंबलत घरी
ऐसे निकम्मो की वजह से तो होते है
खून से लतपत हाथो से नेता बाईज्जत बरी

तुझं नाव घेऊन भिडतो एकमेकांना
भगवा हिरवा अन रक्ताचा लाल रंग ताजा
मंदिर मस्जिद मजहब और कौम मे
बाँटने की मौला तुझको भी मिली है सजा

के पी आर

सरबजीत सोबत भारताचा स्वाभिमानही मेला??


मरेस्तोवर दुर्लक्षित असलेला सरबजीत
मेल्यावर... मेला म्हणू नका
शहीद म्हणा... देशाचा वीर...
एक कोटीची मदत... पंचवीस लाखाची मदत
२२ वर्षाच्या यातना सव्वा कोटीत विकत घेण्याचा
जीवघेणा अन निर्लज्ज प्रकार...
सरकारकडून पाकिस्तानचा निषेध...
हल्लेखोरांना कडक शासन होईल याची आशा
(अरे डोळे झाकून दूध पिणाऱ्यांनो अजून कळत का नाही हे जेलमधल्या कैद्यांचं कृत्य नाही ही पाकिस्तानची नापाक नीती आहे)
आज ताणले गेलेले संबध सुरळीत करण्यासाठी
दोन महिन्यांनी परत प्रयत्न..
मग भारत पाक क्रिकेट सिरीज
अमन की आशा
खिरापतिसारखे व्हिसा वाटप...
अन पुन्हा ये रे माझ्या मागल्या...
मॅच बघायला म्हणून आलेले
कित्येक ईथेच पांगतील
आधार कार्डासाठी रांग लाऊन त्यांचा हक्कही सांगतील
अन पाकिस्तानातल्या जेलमधे सरबजीतवर हल्ला केला तसाच
परत एकदा...
भारतातंच भारतीयांवरंच होईल हल्ला...
त्यातल्या एखाद्या अतिरेक्याला पकडून
ठेवली जाईल त्याची बडदास्त
परत एकदा टिकेचा मारा
निषेधाचे पुळचट शब्द...
लोकसभा तहकूब...
"आम्ही तुमच्याशी क्रिकेट खेळणार नाही जा" हा गर्भित ईशारा
अन चार दिवसांनी वाटचाल
नव्या हल्ल्याकडे...
हे सारं असंच चालणार का?
चालू द्यायचं का?
सरबजीत गेला...
हुतात्मा झाला...
कणाहीन राजकारण्यांसारखं
असंच म्हणत रहायचं???
की डोळे ऊघडून समजून घेयचं
सरबजीत सोबत भारताचा स्वाभिमानही मेला??

(जागं व्हायचं की आपणही पडून रहायचं सुस्त
थंड रक्तानं, दगडी अंतःकरणानं...
पुळचट राजकारण्यांचा वाण नाही पण गुण लागला म्हणत??)

के पी आर

तुला का गं जायचं असतं??


तुला का गं जायचं असतं??

आल्या आल्या त्याला माझ्याकडे येयचं नसतं
मला बघितल्यावर त्याचं उगाचंच बिनसतं
हाक मारली तरी बसतो कसा रुसुन
सवय होते हळू हळू, बघतो मग हसून
हाका मारतो येता जाता
"खेल माज्याशी" म्हणतो मांडीवर बसता बसता
सुरुवातीचे कित्येक दिवस आमचं जुळत नसतं
नेमकी आमची गट्टी जमल्यावरंच
तुला का गं जायचं असतं??

हाताला धरुन म्हणतो इते बश
गोग्गोड हसून करतो सगळ्यांना वश
बोबडं बोबडं बोलून वेड लावतो पार
गाल कपाळ ओठावर देतो मुके किमान चार
त्याच्या ईवल्याशा डोळ्यातंच
आता सुख आम्हाला दिसतं
तेव्हाच नजर चोरुन तुला का गं जायचं असतं??

ती ही एअरपोर्टवर, आल्या आल्या बिलगते..
आजी भाऊ कुठयेत विचारत त्यांनाही हुडकते
रोज संध्याकाळी माझी वाट बघत बसते
ऊशीर झाला म्हणून रुसली तर अजूनंच गोड दिसते
रोजच्या रहाटगाडग्यात तिला फिरायला नेणं राहतं
कोपऱ्यावरचं गार्डन रोज वाट तिची पाहतं
कामाला दांडी मारुन आता गार्डन ठरलेलं असतं..
तिच्यासाठी वेळ काढल्यावरंच नेमकं
तुला का गं जायचं असतं??

थोडसं तिला चिडवल्यावर बसते ती फुगुन
हसू दाबत राहतो आम्ही, तिला असं बघून
त्याचा तर आवाज गगनाला भिडतो
छोट्याशा गोष्टीतही असा जाम चिडतो
आपल्या सगळ्या घरात जीव भरतात दोघं
क्षणभर नजरेआड झाले तरी वारं सुटतं ऊभं
त्यांच्या सवयीनं काळीज वेडंपिसं झालेलं असतं
नेमकं हे वेड जपल्यावरंच
तुला का गं जायचं असतं??

त्यांना पंखाखाली घेऊन अशीच जातेस तू ऊडून
डोळ्यात काळजात घरात सगळ्या..
आठवणी त्यांच्या बसतात अशा दडून
आवंढा गिळत गिळत आम्ही..
एकमेकांच्या नजरा ऊगाच चुकवतो
मोकळ्या घराकडं बघत
आठवणींना हाताला धरुन ऊठवतो
फोटोंवरुन हात फिरवत..
दूधाची तहान ताकावर भागवत का गं रहावं लागत?
राहून राहून एकंच प्रश्न...
फिरुन फिरुन मन, ऊत्तर एकंच मागतं
तुला का गं जावं लागतं
तुला का गं जायचं असतं??

के पी आर

दोघं - भाग १५

  तो मुंबई विमानतळावर पोहोचला . इमिग्रेशन चेक वगैरे सोपस्कार पार पडले होते आणि पुण्याला जाण्यासाठी पुढची फ्लाईट पाच तासानंतर...