रातीच्या वाटेवरचा
दिस अन दिसाला गिळणारी रात
ठासून ठासून भरलेली
भीती येकेका क्शनात.
उगवतीचा सूर्य बी काळा
ठिक्कार
काळजाच्या खिडकीतून
कवडसा पाडायला आशेचा नकार.
गोठलेल्या भावनेला
आसवांचा स्पर्श ओला
वैऱ्यापरीस बी वंगाळ
चिंतायला मनाचा मार्ग खुला.
माज्यात झिरपनारं दुःख
अन दुःखातंच मिसळनारा मी
काळजाचा हरेक ठोका
वडतोय निराशेचीच री.
आशेच्या किरनाला काळोखंच
दिसतोय.
कष्टानं मांडलेला खेळ
उधळून नियतीचा नवा डाव हसतोय.
सुखाच्या ठिनगीला दुःखाचाच
कोळसा जाळतोय
उद्याच्या भीतीनं सुखाला
नजरे पल्याड ठेउन मी त्योच त्यो कोळसा उगाळतोय.
कितीबी काळवंडलं तरी
ढगाला आसतेच ना चंदेरी किनार
इश्वास हाय मला येक
दिस नक्कीच लखलखाट व्हनार.
आरं इंद्रधनुनं लपवले
जरी रंग पन लाभलाय मला बी वादळाचा संग.
इजेची ताकद हाय माज्यात...
इजेपरीसंच कडाडीन अन
इजेपरीसंच पेटीन
येक दिस सुखाच्या गारव्याला
सुखाच्याच बरसातीत कडकडून भेटीन.
कुणाल.
