शून्य

हो, शून्य! खरंच, खरंच तू शून्य

हं.. शून्यच तू माझ्याशिवाय

पण या शून्याला का कुणाचा आधार हवाय?

"शून्य" म्हणजे उगम साऱ्याचा, काळोखातही लखलखणाऱ्या ताऱ्याचा

वादळापूर्वीच्या शांत वाऱ्याचा, दिम्माखात चमकणाऱ्या हिऱ्याचा

शून्य म्हणजे सुरुवात अन शून्यातंच शेवट.. अशा सर्वसंपन्न

शून्यावर का निराशेचे सावट?

त्याच्याशिवाय ती असली जरी ईत्यादी, तरी सागराला अथांग

बनविते तिच नदी

तिच्यातूनंच तो घेतसे आकार, का शोधावा नदीनं त्या सागरामधे

आधार?

सर्वांपासून स्वतंत्र आहे तुझं अस्तित्व, ओळख स्वतःचं महत्व

जप आता स्वत्व, साऱ्या विश्वाचं तुझ्यातंच दडलंय बघ सत्व

तुझ्याशी युती तरंच खरी गती, तुझ्याशिवाय अशक्य साऱ्यांचीच

प्रगती

शून्य नसे फक्त आकड्यांच्या गर्दीतला अजून एक अंक

शून्याची ताकदंच बनवते रंकाला राजा अन राजालाही रंक

आत्मसिद्ध तू आत्मविश्वासंच असू दे जगण्याचं तत्व

आता मात्र विरु देऊ नकोस कुणातही तू तुझं अस्तित्व

एकटेपणाचं ते झुगार आता शल्य

अजेय तेजोमय जगण्याचं आहे तुझ्यात कौशल्य

खरंच खरंच तू शून्य तरीही अतुल्य खरंच तू अमूल्य

हो हो.. शून्यच तू माझ्यासोबत अन माझ्याशिवाय...

फरक फक्त एवढाच

तुझ्याशिवाय माझं काहीच नाही मोल

अन तू एक शून्य.. तरीही अनमोल



कुणाल.