प्रशस्त हॉल.. दारात रांगोळी
हळू आवाजातली शेहनाई वातावरण अजूनंच मंगलमय करत होती
जोडिला आकर्शक रोषणाई.. फुलांची आरास.. अन
यथोचित आदर सत्कार... हवं काय अजून?
पण तरीही काहीतरी कमतरता होती..
हो.. राहून राहून वाटत होतं त्याला आज "आई" हवी होती
.
.
एरव्ही कधीही फारसा भावनिक न होणारा तो
आज आयुष्याच्या नव्या पर्वात पाऊल टाकताना जरा हेलावला होता..
नेहमी म्हणायचो तो आई गेली नाही.. आहे ती माझ्यासोबत
पण आज.. आज त्याला ती पोकळी जाणवली
साखरपुड्याच्या कार्यक्रमानंतर..
घरी आईच्या फोटोसमोर येऊन उभा राहिला तो..
तिच्या चेहऱ्यावरचा करारीपणा झाकत नव्हता..
तिची जिद्द.. तिची शिस्त..
प्रेम, माया अन आव्हानांना लीलया पेलण्याची ताकद..
घरातल्या प्रत्येक नात्याला.. धाग्याला एकसंध ठेवलं होतं तिनं
ती गेल्यापासून ओकंबोकं वाटायचं घर त्याला
ती आहे.. ती आहे.. उगाचंच समजवत रहायचा तो स्वतःला
माणसं होती घरात पण तो ओलावा हरवला होता
म्हटलं तर सुखही होतंच.. पण...
ती माया, तो स्पर्श... ते वाट बघणारे डोळे...
माफ करणारं काळीज.. ते कान उपटणारे अन पाठ थोपटणारे हात
काय काय मिस करायचा तो..
विखुरलेली नाती... अन सैल होत चाललेली नात्यांची विण...
कशी होईल परत एकसंध...?
मनातल्या मनातंच प्रश्न विचारला त्यानं आईला...
"घर टिकवेल ना गं आई ती? माझी जोडीदाराची निवड बरोबर आहे ना?"
कुणास ठाऊक कसा.. पण
तो करारी चेहरा आज समाधानी वाटला त्याला
आईच्या डोळ्यातलं हसू पाहून कळलं त्याला चुकली नाही आपली निवड..
स्वतःशीच हसला तो अन सेल फोन उचलून मेसेज पाठवला तिला..
"माहितीये मला तुझ्यासाठी किती कठीण आहे हे..
आजवर तळहाताच्या फोडासारखं जपलं ज्यांनी ते आई वडील..
जीवापाड प्रेम केलं ज्यांच्यावर ते बहिण भाऊ..
सगळं सगळं सोडून येणारेस तू ईकडे.. पण..
लेक दुरावणार नाही घराला, त्यांना अजून एक मुलगा मिळेल..
फार अपेक्षा नाहीत माझ्या..
फक्त एवढंच वाटतं सुख-दुःखात समान साथ देशीलंच तू पण..
तुझ्या रुपात माझ्या पोरक्या घरालाही त्याची "आई" परत मिळेल..
कुणाल प्रकाश रुद्राके
