सोफ्यावरच्या उश्या..बेडशीट
व्हरांड्यातल्या आराम खुर्च्या
चप्पल स्टॅंडची बंद दारं
ड्रेसिंगटेबलवरच्या वस्तू
फ्लॉवरपॉटमधली "खोटी" फुलं
टिपॉयवरचे न्यूजपेपर
आईभाऊंचा चष्म्याचा बॉक्स
लॅपटॉप, मोबाईल, रीमोट कंट्रोल..
हॉलच्या उघड्या खिडक्या, जिन्याकडे उघडणारं दार
बिस्कीटाचे पुडे, मातीच्या मूर्त्या
सगळं सगळं तसंच असतं जागच्या जागी
घडी विस्कटत नाही कशाचीच
पसारा नाही, सारं काही असतं हाताशीच
नीट नेटकं..ईस्त्री केलेलं घर
सारं काही असूनही खायला उठतं
काचेच्या वस्तू फुटत नाहीत
फ्रिजचं दार आपटत नाही
टिव्हीचा आवाज वाढत नाही
कोणी कुणाची खोडीसुद्धा काढत नाही
खेळण्यातला बेडूक, डॉल, टेडी...
सगळ्यावर धूळ चढते..
धूळ झटकल्याचा आव आणून...
हात फिरवतो एकेका खेळण्यावरुन
तास न तास उगाच...
घरातला एकेक कोपरा माझ्यासोबत
वाट बघत राहतो तुमची असाच
वाटेत काहीही नसतं
पाऊलं तरीही अडखळतात
भास होतो
उगाचंच फोन वाजल्याचा
कोणीतरी सोबत असल्याचा
दबक्या पावलानं येऊन शेजारी बसल्याचा
पायाला हळूच गुदगुल्या करुन हसल्याचा
अशाच हसतात, डोळ्यात भरतात अन
साथही देतात "आठवणी"
पुढल्यावेळेस "तू" लेकरांना घेऊन परत येईपर्यंत
कुणाल प्रकाश रुद्राके
