पुढे मागे... मागे पुढे...
लयबद्ध हलणारी आरामखुर्ची
बाजूच्या टिपॉयवर ठेवलेला चष्मा
अन चहाचा रीकामा कप
तसंच रीकामं भासणारं घर
घरात फक्त दोघेच दिवसभर
बाबाशिवाय पान न हलणारा चिनू... पण..
वर्क प्रेशर, टार्गेट, डेडलाईन्स सारख्या शब्दात हरवला होता
काल-परवापर्यंत अंगाखांद्यावर खेळणारा तो
आजकाल दोन शब्दांपुरताही वाट्याला येत नव्हता
फावल्या वेळात.. अहं.. सगळाच वेळ फावला वेळ होता
वर्ष होत आलं होतं त्याला रीटायर होऊन
दोघेच.. कधी बोलायचे, कधी भांडायचे अन बऱ्याचदा
शांत बसायचे..
खाण्या पिण्यावर बंधनं.. हालचालींवरही..
बंधनं नव्हती ती फक्त आठवणींवर
चिनूच्या लहानपणी.. घर कसं भरलेलं असायचं
मित्रमंडळी, भावंडं, शेजारी पाजारी
जिवंत.. सचेतन सगळं..
आठवणीत, तंद्री कशी लागली ते त्याचं त्याला कळलं नाही
खुर्चीतंच डोळे मिटून हसत होता तो गालात
तेवढ्यात "ती" आली..
चिन्याशी फोनवर बोलताना हळूच हसली
तिच्या हसण्यानं भानावर येत त्यानं पुढे मागे हलणारी खुर्ची थांबवली
सासूबाईच्या कानात काहीतरी कुजबुजून
ती लगबगीनं आत गेली..
तो आश्चर्यानं बघत राहीला फक्त..
नेहमी गोड खाण्यापिण्यावर बंदी घालणाऱ्या बायकोनं..
त्याच्या जवळचा चहाचा रीकामा कप उचलून विचारलं
"आजोबा" अजून एक कप हवा का "साखर टाकून"
कुणाल प्रकाश रुद्राके
