वापर

कोपऱ्यातल्या एका बाकावर एकटा बसलेला तो...

वर्गात गर्दी, बडबड, घोळके, गोंधळ अन त्या गर्दितही

एकटाच... गोंधळलेला तो..

सुरुवातीला वाटायचं चुकलंच आपलं साला

शाळा असो की कॉलेज मैत्री करायला जमलंच नाही आपल्याला.

शांत, अबोल.. घुमाच तो खरंतर

चारचौघात बसूनही बोलायचा नाही कणभर.

पण कुणास ठाऊक कसे अचानक बदल होत गेले...

दिवस बदलले पण ऋतूसारखे नेमानं मित्र त्याच्या आयुष्यात येत गेले.

मैत्रीची व्याख्या बिख्या कधी आवडलीच नाही त्याला

रुचलंच नाही आभाळासारख्या अथांग नात्याला "व्याख्येमधे" अडकवायला

मित्रांसाठी कधीच काही नसायचं ठरवून

कुठल्याच मित्रासाठी ठेवलं नाही कधी हातचं राखून..

सगळं कसं बेधुंद, बेछूट, उत्कट

ना कसला व्यवहार, ना औपचारीकता च्यायला माहित नव्हती कसली चौकट

त्याचं बोलणं, त्याचं हसणं, त्याचं वागणं...

सारंच कसं हवंहवसं वाटणारं

सुख-दुःखाच्या क्षणी त्याचं आपलं असणं अगदी मनाला भिडणारं

त्याच्या गप्पा त्याच्या चेष्टा अन त्याचे जोक्स

त्याची भांडणं त्याचे रुसवे अन आयुष्याच्या कॅन्व्हासवरचे त्याचे बेछूट स्ट्रोक्स..

त्याचं सुखं त्याचं दुःखं त्याच्यासोबतचा एकेक क्षण

त्याच्या साथीनं साजरा केलेला "मैत्रीचा सण"

पैसा अडका मोजदाद जमा-खर्च

आयला या शब्दांना त्याच्या परीघात नव्हता अर्थ..

मजा मस्ती अन सगळे राडे

परीक्षा अभ्यास कॉप्या एकेका प्रॉब्लेममधून सुटण्यासाठी अन सोडवण्यासाठी केलेले किडे.

त्याचं यश त्याचं अपयश त्याचा आनंद..

अहं... हे सगळं फक्त त्याचं नाही

त्याच्यात अन मित्रांत "तुझं माझं" असं कधीच काही नाही

त्याचं ते मित्रांचं अन मित्रांचं ते त्याचं

ना कसले बंध ना मर्यादा... समाधान खरंतर फक्त याचंच

त्याच्यापासून मित्र अन मित्रांपासून तो कधीच नव्हता वेगळा

डोळे मिटून मित्रांवर विश्वास टाकलेला सगळा.

एक नातं असं मनापासून जपलेलं

काळजाच्या कोपऱ्यात उगवताना "लार्जर दॅन लाईफ" बनून रुजलेलं

"स्व" कधी शिकलोच नव्हतो

मित्रांच्या बाबतीत कधी चुकलोच नव्हतो

पण तरीही समज गैरसमजाचं नाट्य घडलं

एके दिवशी असंच अचानक त्या परीघातल्या एकानं बोलणंही सोडलं

फोन, मेसेजेस, भेटी गाठी..

प्रयत्न केले भें** फक्त मैत्रीसाठी

असंच एकदा संबंध तोडून पाठीवर सांगितलं "यानं" एकाला

गरज होती तेव्हा साला वापरलं "त्यानं" मला

हं.. "वापर" च्यायला शब्दंच पाठीतून काळजात येऊन रुतला...

या शब्दानंच तो एक गोष्ट कळून चुकला...

च्यायला ख्रंरंच मैत्री करायला जमलंच नाही आपल्याला...

आता ना वर्ग, ना बाक, ना घोळके, ना गोंधळ तरीही "मी" एकटाच... तसाचं परत गोंधळलेला..

कुणाल प्रकाश रुद्राके.