मैत्र जीवांचे

To all the friends who have been with me through thick & thin & will always be... And even to all those who parted ways with me...

आठवतं की नाही
कि आठवूनंच देत नाही..
कसंय ना विचित्रंच सगळं
तेव्हापेक्षा आज सगळंच वेगळं
तेव्हा खेळायचो लपंडाव..
लपलेल्या मित्राला शोधण्यासाठी धावाधाव
आज मित्रांचं हरवणं तसं रुटिनंच झालंय
कोण शोधणार कोणाला
स्वतःची स्वतःशीच भेट होणं
ईथे कठिण झालंय
मोकळे रस्ते...
रस्त्यावरचं क्रिकेट
ईकडे मारलं की आऊट
तिकडे दोन रन
कॉमन फिल्डर
काय काय होते नाही नियम
अजबंच सगळं तरीही त्यात आनंद मिळायचा कायम
अंगणातली लंगडी
बहीणींबरोबरची टिपरीपाणी
चल्लसआठ
उन्हाळ्याच्या सुट्टीतलं
झाडाखालचं बदाम सात
आता ना उन्हाळ्याची सुट्टी ना ते खेळ
कशाचा कशाशी बसवायचा मेळ?
डबडं ऐसपैस...
डबडं उडवून हैया SSSSSकरुन ओरडायचं
पाठीवरचा धप्पा, पत्र्यावरचा टप्पा
खिशातल्या गोट्यांची खळखळ
मित्राला लागल्यावर होणारी तळमळ
चोर पोलिस शिवणापाणी
आता एफबी व्हॉट्स ॲपवर
हाय हॅलो लाईक उनलाईक कमेंट्स काय काय आणि
विष आमृत मधे मित्रानं दिलेलं आमृत
एकमेकांच्या खोड्य़ांना येणारा ऊत
मित्रांचं रींगण
माझ्य़ा आईचं पत्र हरवल्याची आरोळी
शिरापुरीची झोळी
शिवाजी म्हणतो म्हटल्यावर सांगेल ते करणारे मित्र
अन आज फक्त लिस्टमधे संख्या वाढवणारे मित्र
टिपी टिपी टिप टॉप व्हॉट कलर यू वाँट
"माझा रंग सांगू का" विचारणार कोणाला?
आंधळ्या कोशिंबीरीतली डोळ्यावरची पट्टी
तशीच ठेवायची सवय लागलीये आम्हाला
कसले राजा राणी अन चोर शिपाई
आता नुसती कुतरओढ ती ही पैश्यापायी
"मुलीत मुलगा लांबोडा
जे म्हणतात तेच असतात"
काय होत्या भाबड्या कल्पना
आता वाक्य मोठी मोठी ओठी
च्यायला फुकाच्या वल्गना
भोवरा, विटी दांडू, कबड्डी, लिगोरी..
एकट्यानं बसून व्हिडिओ गेम, लॅपटॉपवरचा कट्टा नव्हता तेव्हा
होती मित्रांची भेट खरी
तळ्यात मळ्यात खेळता खेळता
परीस्थिती खरंच तशी झालीये
पैसा अन स्पर्धा नाचवेल तसं नाचायची वेळ आमच्यावर आलीये

तेव्हा खेळ खेळायचो
आता खेळ मांडलाय
तेव्हाचं एक चांगलं होतं
आर्ध्यावर सोडता येयचा डाव
अन आता...
रोजचाच झालाय लिलाव
लपलेले मित्र जातात हरवून
पाठीवर ना कुणाचा रट्टा "धप्पा" म्हणून
गेला तर जाऊ दे म्हणत आपणही देतोच की सोडून...

पण... पण सोडून देताना
आजूबाजूच्या गर्दित एकट्यानंच जगताना
अन थकलेल्या मनानं मांडलेला डाव सावरताना
हवेच चार दोन तरी आपल्या जीवाभावाचे
म्हणून म्हणतो खेळ खुशाल सोडा, डावही खुशाल मोडा
पण तोडू नका "मैत्र जीवांचे"

कुणाल प्रकाश रुद्राके.

आत्ताशी सुरुवात आहे

कसे गेले नाही दिवस..
कधी भेटलो रे आपण?
आठवतंय तुला??
अगदी काल परवाच..
कित्ती कित्ती वर्ष झाली
ओळखतोय एकमेकांना
तरीही..
फ्रेश नातं..
अगदी थोड्यावेळापूर्वी बरसलेल्या
टपोऱ्या पावसारखं
वहीतल्या शेवटच्या पानावरंच
रमायचो आपण जास्त
फुली गोळा, चित्र विचित्र नक्षी
अन त्यातंच चोरुन लिहिलेलं
एकमेकांचं नाव..
अजून जपून ठेवलीयेत मी ती पानं
एकटी असते तेव्हा
मांडते टेबलावर, भरभरुन बघते
अन हसते स्वतःशीच खुळ्यासारखी
काय काय करायचास नाही
मला चिडवण्यासाठी..
अन माझ्या नाकावरचा राग पाहून
चेव चढायचा तुला अजून
मी ही फुरंगटून बसायचे मग
मला हसवण्यासाठी पायाशी आणून ठेवायचास जग
लग्न ठरल्यानंतर..
रोजंच संध्याकाळी धरुन ठेवायचास हात
घरी जायला रोजचाच ऊशीर
डोळे वटारुनंच आई घ्यायची आत
काय काय केलं आपण..
कुठे कुठे फिरलो..
नॅचरल्स, केन हाऊस, कॉफी शॉप्स..
भांडलो तंटलो चिडलो जरी एकमेकांवर
तरी ओवाळून टाकतोस ना जीव माझ्या खुश असण्यावर
करते ना मी ही चूका परत परत वेड्यासारख्या
पण तरीही घेतोस ना समजून मला
अगदी लहान लेकरासारखा..
सासर माहेर असं कधी
जाणवूनंच दिलं नाहीस अंतर
काय अन किती बोलू
डोळ्यातूनंच व्यक्त व्हावं त्यापेक्षा खरंतर
अजूनही चालत रहावं वाटतं चांदण्यात
तुझ्यासोबत तासन्‌तास.
सगळंच नवीन असल्याचा होतो भास
कसे गेले नाही दिवस
तरीही सगळं सग्गळं
अगदी काल परवा घडल्यासारखं वाटतं
अन तूही तसाच आहेस..
अजूनही "वेडा"
माझ्यासाठी आणि आपल्या प्रेमासाठी...

जपशील ना हे वेड असंच...??? नेहमी??

(काहीही विचारते नाही मी कधी कधी खुळ्यासारखी)

थांबतेय ईथेच.. सगळ्याच कवितांना शेवट नसतो..
कारण आपली तर आत्ताशी सुरुवात आहे.

कुणाल प्रकाश रुद्राके

ठरवलंय मी ही

ठरवलंय मी ही

ठरवलंय मी ही आज तुझ्यावर नाहीच रागवायचं
तुझ्या प्रेमाखातंर आज मीच पदरी झुकतं माप घ्यायचं

तुझ्या डोळ्यातून कडवट पाणी आज सांडूच देणार नाही
माझ्या तोंडची ती गोड वाणी तुला भांडूच देणार नाही
आता छोट्या मोठ्या भांडणांना चटकन विसरायचं

ठरवलंय मी ही आज तुझ्यावर नाहीच रागवायचं
तुझ्या प्रेमाखातंर आज मीच पदरी झुकतं माप घ्यायचं

मी नाही तर अजून कोण गं प्रेमाची साखर पेरणार?
राग सोडून द्यायचा हट्ट पण मीच धरणार
ए बहिणीचा लाड-हट्ट सारं भावानंच ना पुरवायचं

ठरवलंय मी ही आज तुझ्यावर नाहीच रागवायचं
तुझ्या प्रेमाखातंर आज मीच पदरी झुकतं माप घ्यायचं

तुझ्या चेहऱ्यावर त्या रागाला जागा मी देणारंच नाही
बघ तू.... जीभेवरही गोड शब्दांशिवाय काही येणारंच नाही.
तुला आवडेल असंच सगळं करायचं

ठरवलंय मी ही आज तुझ्यावर नाहीच रागवायचं
तुझ्या प्रेमाखातंर आज मीच पदरी झुकतं माप घ्यायचं

माहितेय मला आज हरुनही मी जिंकणार आहे
तो लटका राग, तो रुसवा एका क्षणातंच संपणार आहे
अन ते संपवता संपवता तुला मात्र थोडसं नाटक करायचंय

ठरवलंय मी ही आज तुझ्यावर नाहीच रागवायचं
तुझ्या प्रेमाखातंर आज मीच पदरी झुकतं माप घ्यायचं


कुणाल

असा राम

अंगावर मळके कपडे
तुटकी बटनं..
वाढलेले दाढीचे खुंटं
खोल गेलेले डोळे
अन त्याच डोळ्यात
भीती, आशा, काळजी...
भूक, संताप, असहाय्यता
संमिश्र भाव..
त्यावर पडदा ओढणारं
खारं पाणी
अंगातली शक्ती संपल्यागत
पाय खुरडत खुरडत
आला तो..
मोठ्या आशेनं
हुंदका रोखत बोलला
गुरं मेली चाऱ्याविना
समदं शिवार बी करपलं
बायका पोरांसाटी बी दोन घास न्हाईत
अन्नाचा कन सोडाच पन
थेंबभर पानी बी न्हाई पेलो परवाच्यानं...
समदं संपलं बापू आता तुमीच वाचवा
म्हणत त्यानं पायावर डोकं ठेऊन
हंबरडा फोडला
बापूंच्या दोन शिष्यांनी
धरलं त्याला बखोटीला..
"का म्हून बोंबलायलास बे पोट्ट्या
आज बापूंची होळी हाये"
म्हणत ढकलला त्याला तिथून..
थेंबभर पाण्यासाठी तरसणारा तो
पडून राहिला तसाच मग
रंगीत पाण्याच्या चिखलात...

के. पी. आर
(असा रामही नको अन बापूही नको आम्हाला)

रेशीमगाठ

काळजाचं माप ओलांडलं होतंस पहिल्याच भेटीत
आज फक्त गृहप्रवेश सर्वसंमत्तीनं ऐटीत
सप्तपदीची सात पावलं कोरली या मनावर
आशिर्वादाच्या अक्षताही माथ्यावरती अनावर
मायपित्याच्या डोळ्यातलं न लपणारं समाधान
ओठावरचं हसू तुझ्या अन हरपलेलं माझं भान
हात असा घेऊन हाती सात जन्माची साथ ही
सनई चौघड्याच्या सूरासंगे बांधली रेशीमगाठ ही

कुणाल