असा राम

अंगावर मळके कपडे
तुटकी बटनं..
वाढलेले दाढीचे खुंटं
खोल गेलेले डोळे
अन त्याच डोळ्यात
भीती, आशा, काळजी...
भूक, संताप, असहाय्यता
संमिश्र भाव..
त्यावर पडदा ओढणारं
खारं पाणी
अंगातली शक्ती संपल्यागत
पाय खुरडत खुरडत
आला तो..
मोठ्या आशेनं
हुंदका रोखत बोलला
गुरं मेली चाऱ्याविना
समदं शिवार बी करपलं
बायका पोरांसाटी बी दोन घास न्हाईत
अन्नाचा कन सोडाच पन
थेंबभर पानी बी न्हाई पेलो परवाच्यानं...
समदं संपलं बापू आता तुमीच वाचवा
म्हणत त्यानं पायावर डोकं ठेऊन
हंबरडा फोडला
बापूंच्या दोन शिष्यांनी
धरलं त्याला बखोटीला..
"का म्हून बोंबलायलास बे पोट्ट्या
आज बापूंची होळी हाये"
म्हणत ढकलला त्याला तिथून..
थेंबभर पाण्यासाठी तरसणारा तो
पडून राहिला तसाच मग
रंगीत पाण्याच्या चिखलात...

के. पी. आर
(असा रामही नको अन बापूही नको आम्हाला)