कॉलेज, कट्टा, कॅंटिन..... = लाईफ.
कट्टा, कॉलेज, कॅफे, हॉस्टेल अन
गर्ल्स हॉस्टेलच्या त्या पायऱ्या.
यारी, दोस्ती, पोरी, टिंगल अन
आयुष्यभर साथ देण्याच्या वाहलेल्या शपथा गहिऱ्या.
अभ्यास? अरे हट... अभ्यास कसला????
तेव्हा होतं फक्त कॅंटिन.
वयंच होतं अल्लड तेव्हा,
सगळ्यांचं जेमतेम नाईन्टीन....
दिवस-रात्र टाईमपास फक्त
सिन्सिअरीटीला मात्र सुट्टी सक्त.
मित्र म्हणायचे..... मित्र म्हणायचे, तू नसलास तर कट्ट्याचा ईतिहास कोण घडवेल?
येणाऱ्या जाणाऱ्या पोरींना आज कोण चिडवेल?
कुण्या तुझ्याशिवाय कट्टा सुनासुना वाटतो यार.
लेक्चर सोडा ओ पण कट्ट्यासाठी तरी कॉलेजला जायचोचजरी दुपार झाली पार....
एक दिवस दांडी मारली तर मित्रांचे शंभर फोन.
अरे भ***, अरे एकटा काय करतोस घरी?त्रासिक असायचा टोन....
एखादी तरी पोरगी आवडायची प्रत्येकाला.
चकाचक कपडे, झक्कास शूज.... मग
तिच्यासाठीच आवरुन बसायचे कट्ट्यावर मिरवायला.
स्वयंघोषित गर्लफ़्रेंड आली की सर्वांच चिडवणं सुरु.
बॅड ईंम्प्रेशन टाळण्यासाठी तोंड लपवूनंच बसायचा मग लव्ह गुरु.
कट्यावरंच जायचा तेव्हा सारा दिवस.
एखादंतरी लेक्चर करावं आम्ही म्हणून शिक्षक बोलायचे देवाला नवस.
लोकलाईट असूनही रात्री होस्टेलची रुम ठरलेली.
दिवसभराच्या धिंगाण्यानंतरही असायची थोडी मस्ती ऊरलेली.
शिव्या वाचवण्यासाठी नेहमीचं होतं घरात छतावरुन शिरणं.
आईबापाची होती भीती पण तरीही सोडलं नाही रात्रीअपरात्री फिरणं.
खरंच तेव्हा मी माझ्या मनाचाच नाही कॉलेजचाही राजा होतो.
कसलंच टेंशन नाही, "अपनी यहा चलती है" म्हणत आम्ही फक्त मजाच करत होतो.
वाटायचं तेव्हा खरंच माझ्याशिवाय कॉलेज बंद पडेल.
मी नाही आलो ईथे तर सगळ्यांचंच अडेल.
रीझल्ट???? पास, फेल, सेकंड क्लास, तुरळकंच फर्स्ट क्लास तरी सारे एकदम खुश.
आज शेवटचा रीझल्ट, मित्रांच्या ताटातुटीच्या विचारानं मात्र सारेच मनातून नाखुश.
मार्कांसाठी ईथे कोण कॉलेजला आलं होतं.
धमाल, मस्ती, धिंगाण्याची चार वर्ष पण आता मात्र एकटेपण ऊरलं होतं.
कॉलेज संपून आज चार वर्ष पूर्ण झाली.
पण नेमकी कालंच त्या आठवणींनी आसवं बनून डोळ्यात का गर्दी केली????
म्हणून काल एकटाच कॉलेजला जाऊन आलो.
कट्टा, कॅफे, हॉस्टेल, कॅंटीन सारं जसच्या तसं पाहून आलो.
अजूनही तिथे तेचं रुटिन पाहून हबकून गेलो.
कारण कॅंटीन, मुलं, मुली सारंच पूर्वीसारखं....फक्त मीच त्यातून ऑड मॅन आऊट झालो.
कट्ट्यावर तशीच गर्दी, पण कट्ट्याचा ईतिहास कुणी दुसराचं "कुण्या" चालवत होता.
माझ्यातला "कुणाल" मात्र आठवणीतून जागा करण्यासाठी मलांच गदागदा हलवत होता.
डोळ्यातल्या पाण्याच्या जागी अचानक चेहऱ्यावर स्मितहास्य आलं....
नव्या कट्टागॅंगनं शब्दाविनांच माझ्या सोनेरी काळाशी भाष्य केलं....
कुणाल.
