एक कागद पेपरवेटखाली
निपचित पडला होता
कोरा करकरीत
निर्विकार चेहरा
नीट नेटका तरीही भकास
आतल्या आत आजवर कुढला होता
एक कागद पेपरवेटखाली
निपचित पडला होता
सुवाच्च ना गलिच्छ
सुसंस्कृत ना अर्वाच्च
शब्दांसह रेघोट्यांनाही
पारखाच राहिला होता
एक कागद पेपरवेटखाली
निपचित पडला होता
ना चित्र ना विचित्र कधी
कोरा नंतर अन कोराच आधी
ना चूक ना खाडाखोड साधी
काजळीत कधीच हरवला नव्हता
एक कागद पेपरवेटखाली
निपचित पडला होता
शाईची दौत ना पेन्सिलचं शिसं
निरस जगणं असं कसं
पांढऱ्याफटक रंगाला भुलून
स्वच्छ प्रतिमेत उगाचंच अडकला होता
एक कागद पेपरवेटखाली
निपचित पडला होता
वाटायचं त्यालाही असावी आपल्या ओठी
शब्दांची रास, जन्मच आपला त्यासाठी
दडपलेला, गुदमरलेला...
उडायला आसुसला होता
स्पर्श होताच लेखणीचा शब्दांना भिडला होता
त्याच्या प्रतिसादानं शब्द न शब्द शहारला होता
एक कागद पेपरवेट खालून अलगद निसटला होता
एक कागद आज निपचित पडला नव्हता
कुणाल प्रकाश रुद्राके
