परत "अनामिक भटकंती" अनोळखी नजरांच्या गर्दीत आज परत ती नजर दिसली.
पाऊलं माझ्याकडे वळवंत ती ओळखीनं हसली.
ती (प्रश्नार्थक नव्हे आश्वस्त) - हेय ओळखलंस का? किती दिवसांनी....
मी - दिवसांनी नव्हे, रादर आमच्याकडे याला म्हणतात किती वर्षांनी.
ती (हसत) - तू बदलला नाहीस... अजूनही तसाच आहेस... "वेडा".
मी - हं....वेडा, पण आता "वेडा" कुणी म्हणतंच नाही,
वेडा म्हणणारं असं कुणी राहिलंच नाही,
म्हणून मी वेडेपणाचा आवंच आणत नाही.
ती (आता थोडी सावध) - खरंच बदलला नाहीस, अजूनही बोलतोएस बघ कसा टोचून.
मी - ईतक्या वर्षात फुलं कोमेजली गं सारी....काटेच तेवढे राहिले मनांत खोलवर साचून.
ती - कोमेजलेली फुलंच तेवढी दिसतात तुला,
पण त्यांनी दोघातही पेरलेला सुगंध आठवत नाही.
मी - सुगंध अजूनही दरवळतो एकांतात, फरक फक्त ....
एवढाच की मी तो असा चेहऱ्यावर दाखवत नाही.
ती - का रे प्रत्येक शब्दात तुझ्या एवढा कडवटपणा भरलाय?
मी - काय सांगू तुला, काही क्षणांनी माझ्या जीवनातला सारा गोडवाच चोरलाय
ती - किती हळवा होतास तू,
कसा झालास असा कठोर?
मी - दोष तुझा नाही गं, पिसारा कुणीच बघत नाही,
सगळ्यांनाच दिसतो फक्त विद्रुप पायाचा मोर.
ती - मनमोकळ्या गप्पा तर नाहीच,
पण कोरड्या शब्दांची देवाण घेवाण करताना जाणवतोय तुझ्या माझ्यातला दुरावा.
मी - त्याच क्षणी संपलं सारं,
जेव्हा संपला या नात्यातला अन माझ्याच आसवांतला ओलावा.
ती - ईतक्या वर्षानंतरही काळाच्या खपली मागे काळजावरची जखम ठसठसंत आहे.
मी - आज पहिल्यांदाच पाहिली माझी वेदना तुझ्य़ा नजरेत मी,
या मुखवट्यामागे तिला लपवून मी सर्वांना आजही फसवत आहे.
मी (मनाशीच) - कसं सांगू मी, मला दुखवायचं नव्हतं तिला... पण
तिच्या नजरेत आसवं नाही ओठावर हसू पहायचंय
म्हणून तिच्या नजरेतलं माझंच चित्र पुसायचं होतं मला.
ती (ती हि मनाशीच)- कितीही कठोर वागलास तरी माहित्येय मला
त्या हॄदयात माझ्यासाठी अजूनही जागा आहे.
सारी नाती तुटली तरी हे तुटणार नाही
हा मैत्रीचा घट्ट धागा आहे....
परतताना, तिच्या भिरभिरत्या नजरेत झाली गर्दी माझ्याच आसवांची.
माझ्या मात्र काळजात थेट बरसली सर आज पुन्हा तिच्या आठवांची.
कुणाल.
