आत्तापर्यंत
अगणित वेळा कुस
बदलून झाली होती
तिची...
पण आठवणी झोपू देईनात
डोळ्यासमोर सारखी तिच..
पोटातली तिची चाहूल ते आजवरचा प्रवास
डोळ्यासमोरुन हटेना..
साडी नेसायचा हट्ट करणारी चिमुकली अन..
आज हिरव्या शालूमधे मिरवणारी ती..
ह्यॅ कितीही प्रयत्न करुनही झोप येईना
भिंतीवरच्या घड्याळाकडे पाहण्यासाठी तिनं डोळे किलकिले केले
अन छातीशी अल्बम धरुन खुर्चीत बसलेला दिसला तो
लेकीच्या ताटातुटीच्या विचारानं बापाचं काय होतं ते आज जाणवलं तिला
त्याला अजून भावनाविवश होऊन द्यायचं नाही म्हणून तिनं झॊपेचं सोंग घेतलं
डोळ्यात खारं पाणी जमलं तिच्याही...
आसवं थोपवली पण मनाला नाही थोपवता आलं तिला
"ते" गेलंच आपसूक तिच्या "कृष्ण धवल" काळात
.
.
शेणानं सारवलेलं घर, दारात रांगोळी, वीज नव्हती पण...
रॉकेलवरची चिमणी सारं घर लख्ख करायची
दोन वेण्या बांधून फिरणारी ती... शाळा सोडलेले लहान भाऊ, मोठी बहीण
अन घरात शिकणारी एकटी ती
हातावरचं पोट पण कुटुंब होतं सुखी
तक्रार नव्हती गरीबीबद्दल, तिचं तर होती खरी सखी
पण.. एक दिवस.. निमित्त झालं धनुर्वाताचं, अन..
बाप काय असतो ते कळण्याआधीच तो गेला
आधीच तकलादू भिंती अन दैवानं छपरावरंच घातला घाला
सारं गाव हळहळलं पण मायनं डोळ्यातनं टिपूसही नाही गाळला
कुणी म्हणे माधुकरी, कुणी भिक्षा पण पोरांसाठी भिक मागायलाही मायनं मागंपुढं पाहिलं नाही
तुटक्या फरशीवर भाकरी थापायची ती...
चूलीपुढं आसवं लपवायला डोळ्यावर पदर धरायची ती
काय झालं गं माय विचारल्यावर, "सरपन वल्लच हाय, मायंदळ धूर येतोय बाये" सांगायची ती
तेव्हा मायच्या डोळ्यातल्या खारट पाण्याचं गुपित तिला कधीच नाही गवसलं
.
.
थोड्याच दिवसात शिक्षणासाठी मायनं तिला मावशीकडे पाठवलं
दिवस उडून गेले बघता बघता..
मावशीकडून मायचं प्रेम मिळालं शिकता शिकता
मायच्या कुशीत मात्र खेळायचं राहीलं...
शाळा पास झाल्यावर मायनं तिच्याकडं अभिमानानं पाहिलं
एक दिवस माय अन मावशीला बोलताना ऐकलं तिनं
शिकून सवरुन मोठं झालय लेकरु
आता लवकर तिचे हात पिवळे करु
"बिनबापाचं लेकरु आहे, संभाळून घ्या" सासरकडच्यांना सांगत...
मायनं आपल्या वाटची जमिन विकून आणलेले दिड हजार दिले लग्नखर्चासाठी
हुंदका आवरुन मायंला मिठी मारत म्हणाली ती, "बा पण अन माय पण तूच माझ्यासाठी"
माय काहीच बोलली नाही, फक्त तिच्या डोक्यावरुन प्रेमानं हात फिरवला
कुणास ठाऊक कसा पण आताही अगदी तसाच हात तिला तिच्या डोक्यावर जाणवला
डॅडाला "आय विल मिस यू" म्हणून जाताना, तिच्या डोक्यावरुन हात फिरवायला तिची लेक विसरली नाही
पोटच्या पोरीच्या स्पर्शानं मायच्या आठवणीतून भानावर आली आई
पुन्हा डोळे घट्ट मिटून घेतले तिनं
गालावरुन वाहणाऱ्या खारट पाण्यानं कुसंच काय... साऱ्या आठवणींनाही भिजवलं
स्वतःशीच म्हणाली ती, "माय तुझ्या डोळ्यातल्या खाऱ्या पाण्याचं गुपित आज मला गवसलं"
कुणाल प्रकाश रुद्राके
पण आठवणी झोपू देईनात
डोळ्यासमोर सारखी तिच..
पोटातली तिची चाहूल ते आजवरचा प्रवास
डोळ्यासमोरुन हटेना..
साडी नेसायचा हट्ट करणारी चिमुकली अन..
आज हिरव्या शालूमधे मिरवणारी ती..
ह्यॅ कितीही प्रयत्न करुनही झोप येईना
भिंतीवरच्या घड्याळाकडे पाहण्यासाठी तिनं डोळे किलकिले केले
अन छातीशी अल्बम धरुन खुर्चीत बसलेला दिसला तो
लेकीच्या ताटातुटीच्या विचारानं बापाचं काय होतं ते आज जाणवलं तिला
त्याला अजून भावनाविवश होऊन द्यायचं नाही म्हणून तिनं झॊपेचं सोंग घेतलं
डोळ्यात खारं पाणी जमलं तिच्याही...
आसवं थोपवली पण मनाला नाही थोपवता आलं तिला
"ते" गेलंच आपसूक तिच्या "कृष्ण धवल" काळात
.
.
शेणानं सारवलेलं घर, दारात रांगोळी, वीज नव्हती पण...
रॉकेलवरची चिमणी सारं घर लख्ख करायची
दोन वेण्या बांधून फिरणारी ती... शाळा सोडलेले लहान भाऊ, मोठी बहीण
अन घरात शिकणारी एकटी ती
हातावरचं पोट पण कुटुंब होतं सुखी
तक्रार नव्हती गरीबीबद्दल, तिचं तर होती खरी सखी
पण.. एक दिवस.. निमित्त झालं धनुर्वाताचं, अन..
बाप काय असतो ते कळण्याआधीच तो गेला
आधीच तकलादू भिंती अन दैवानं छपरावरंच घातला घाला
सारं गाव हळहळलं पण मायनं डोळ्यातनं टिपूसही नाही गाळला
कुणी म्हणे माधुकरी, कुणी भिक्षा पण पोरांसाठी भिक मागायलाही मायनं मागंपुढं पाहिलं नाही
तुटक्या फरशीवर भाकरी थापायची ती...
चूलीपुढं आसवं लपवायला डोळ्यावर पदर धरायची ती
काय झालं गं माय विचारल्यावर, "सरपन वल्लच हाय, मायंदळ धूर येतोय बाये" सांगायची ती
तेव्हा मायच्या डोळ्यातल्या खारट पाण्याचं गुपित तिला कधीच नाही गवसलं
.
.
थोड्याच दिवसात शिक्षणासाठी मायनं तिला मावशीकडे पाठवलं
दिवस उडून गेले बघता बघता..
मावशीकडून मायचं प्रेम मिळालं शिकता शिकता
मायच्या कुशीत मात्र खेळायचं राहीलं...
शाळा पास झाल्यावर मायनं तिच्याकडं अभिमानानं पाहिलं
एक दिवस माय अन मावशीला बोलताना ऐकलं तिनं
शिकून सवरुन मोठं झालय लेकरु
आता लवकर तिचे हात पिवळे करु
"बिनबापाचं लेकरु आहे, संभाळून घ्या" सासरकडच्यांना सांगत...
मायनं आपल्या वाटची जमिन विकून आणलेले दिड हजार दिले लग्नखर्चासाठी
हुंदका आवरुन मायंला मिठी मारत म्हणाली ती, "बा पण अन माय पण तूच माझ्यासाठी"
माय काहीच बोलली नाही, फक्त तिच्या डोक्यावरुन प्रेमानं हात फिरवला
कुणास ठाऊक कसा पण आताही अगदी तसाच हात तिला तिच्या डोक्यावर जाणवला
डॅडाला "आय विल मिस यू" म्हणून जाताना, तिच्या डोक्यावरुन हात फिरवायला तिची लेक विसरली नाही
पोटच्या पोरीच्या स्पर्शानं मायच्या आठवणीतून भानावर आली आई
पुन्हा डोळे घट्ट मिटून घेतले तिनं
गालावरुन वाहणाऱ्या खारट पाण्यानं कुसंच काय... साऱ्या आठवणींनाही भिजवलं
स्वतःशीच म्हणाली ती, "माय तुझ्या डोळ्यातल्या खाऱ्या पाण्याचं गुपित आज मला गवसलं"
कुणाल प्रकाश रुद्राके
