खिडकीतला कवडसा बघता बघता मोठा झाला
किरणांना फुटले पंख, उडता उडता काळोख झाला
काळोखाचं राज्य अगदी अनभिषिक्त नव्हतं
लुकलुकणाऱ्या चांदण्यानं आता बंड पुकारलं होतं
चांदवा मात्र आतून घाबरला होता
वाढता वाढता अचानक आकसला होता
काळोखाशी करताच आले नाहीत त्याला दोन हात
उजळता उजळाता मिसळून गेला काळोखात
चांदण्यानं मात्र टाकली नाहीत नांगी
काळरात्रीच्या उदरात होती पहाटेची नांदी
तांबडं फुटलं रात सरली
कवडश्यानं परत खिडकी भरली
किरणांना पंख फुटण्याआधी
गोष्ट कळली त्याला साधी
किरणांना क्षणात पंख फुटतात
रातीला मात्र पायही नसतात
ती राहते, वाढते, नांदते, रेंगाळते
पण थकत नाही..
आपण लढतो,चिडतो, भांडतो, हरतो
पण ती हटत नाही
म्हणूनंच.. नव्या कवडश्यातले
त्यानं वेचले, कवटाळले, जपले क्षण
रातीसाठी राखली चांदण्याची उधळंण
आता उडतात किरणं पण... चांदणं उधळण्यासाठी
अन रातही धावते सूर्यापाठी.. लख्ख उजळण्यासाठी..
कुणाल प्रकाश रुद्राके
