मग तिनं शांत रहायचं ठरवलं
आणि मी स्वतःशी बोलायचं
ती गिळत राहीली शब्द
आणि मी राग
रागाच्या एकेका घोटासोबत
होत राहीली पश्चातापाची पेरणी
वेशीवरचा अहंकार, परतवून लावू लागला शब्दांना
ऊच्चाराच्या प्रतिक्षेत ते पेटू लागले काळजात
अन लपेटून बसले विष, बाहेर जाण्याआधी
एका अनावर क्षणी
तिनं वाट मोकळी केली शब्दांना
त्यानंतर मात्र आपसांत वाटून घेतलीये
आम्ही शांतता...
हं... मागे वळून पाहिल्यावर वाटतं
जीवघेणी असली तरी सोपंच होतं तसं
वाटून घेणं शांतता...
आपसांत विष वाटून घेण्यापेक्षा...
के पी आर
No comments:
Post a Comment