नाकासमोर

रस्त्याच्या कडेनं
तो फिरत असतो..
मान खाली घालून..
काहीतरी शोधत..
जवळ जातो कुणाच्या..
घुटमळतो जरासा..
पाहतो आशेनं
कोणी खाली वाकून
दगड ऊचलतो
कोणी नुसतंच हा....ड म्हणतो
चार दोन दिवसांच्या
संयमानंतर.. भूकेनं सैरभैर होतो
मग गुरकतो कुणाच्या अंगावर
आता रस्त्यावरंही धावतो
आंधळ्यासारखं...
वाऱ्याच्या वेगानं येणारा एखादा
तयार नसतो थांबायला
अन वेगंही कमी करायला
त्याच्यासाठी..
तो उडतो.. रस्त्यावर आपटेपर्यंत जीव जातो...
पोटातली नळी पसरते रस्ताभर...
मागून येणाऱ्या गाड्यांखाली
होतो रक्तामासाचा चिखल
रस्त्याच्या कडेनं जाणारा मी
पाहतो कधी तुमचं कधी माझं
प्रतिबिंब त्या भटक्या कुत्र्यात...
अन सैरभैर न होता..
चालत राहतो असाच "नाकासमोर.."

के पी आर