पूर्वी

पूर्वी ईथे बुजगावणी असायची
येणाऱ्या जाणाऱ्याकडे पाहून
तोंड भरुन हसायची
पाऊस.. पडायचा कौलावर
अन कधी कौलांना चुकवून
पसरायचा घरभर
शिवार दिमाखात डोलायचं
सोनेरी ऊनही किती प्रेमानं बोलायचं
पाटाचं पाणी
ऊघडायचं स्वर्गाचं दार
जनावराच्या डोळ्यात पाहून
वाटायचा साता जन्माचा आधार
आता ईथं...
टँकर फिरतो एकदा
पंधरा दिवसातून..
विकासासाठी उगवल्या
बिल्डिंगा शिवारातून
पाऊस... पडतो कधी
कधी अडतो...
अन बाजूच्या पाटाला आता
ऊपवासंच घडतो..
पडलाच पाऊस तर
माजतं रान आजूबाजूनी
चारा छावण्यातून पोसतात
जनावरांची मढी अजूनही
ऊनाला तर आता माहितीये
फक्त एकंच गोष्ट
"चटका"
अन तोडला जातो ईथं
जित्त्या बुजगावण्यांचा ही लचका

के पी आर