भीती

मग त्यानं..
धारदार सुरा घेऊन
जमीन चिरायला घेतली..
त्याच्या वाटचा, त्याच्या धर्माच्या वाटचा
तुकडा त्याला वेगळा हवा होता..
कायद्या बियद्याला जुमानत नव्हता तो
जमेल न जमेल असले
फुटकळ प्रश्नही पडत नव्हते त्याला
तो समाजाचा एक अविभाज्य भाग होता
पण त्याच्यासाठी त्याचा समाजंच वेगळा
"माजा"सहीत असल्यामुळेच
कदाचित "स"माज म्हणत असावे.. असा त्याचा अंदाज
रक्ताळलेल्या डोळ्यातली
भीती लपवण्यासाठी..
ओढून घेतली होती त्यानं डोळ्यावर मग्रुरी...

दातओठ खाऊन, जीवाच्या आकांतानं
चिरत राहीला तो जमिन
एवढा खाटाटोप करुनंही
जाईना मनातली भीती.. अन
चिरता येईनाच त्याला.. "जमिन"
.
.
.
.
आजकाल
तोच धारदार सुरा.. तो कमरेला लाऊन फिरतो..

पण..
भीती अजूनंही जातंच नाही..
म्हणूनंच सुऱ्याच्या आजूबाजूला
पसरवंत राहतो तो त्याच्यातलीच "भीती"

के पी आर