काही दिवसांपूर्वी
कधी नाही ते
मॉर्निंग वॉकला गेलो
आजूबाजूला मिट्ट काळोख
आणि घट्ट धुकं
धुकं चिरत..
सूर्याकडे चालत राहिलो
चंद्रासारख्या दिसणाऱ्या सूर्याला
डोळ्यानंच मिठी मारुन
मागे फिरलो
घरात सगळीकडे शोधलं
पण... तू नव्हतीस..
अंदाजानं हातंही पसरले
चारही बाजूला..
पण जाणवलाच नाही तुझा स्पर्श..
घरी येईपर्यंत
धुकं निवळलं होतं आजूबाजूचं
अन साठलं होतं
माझ्या डोळ्यात..

आता मी लख्ख उजाडल्याशिवाय
बाहेरंच पडत नाही

के पी आर

तेव्हा...

तेव्हा...
स्वच्छ धुतलेला, निळ घातलेला पांढरा शर्ट - चेक
कडक ईस्त्री केलेली खाकी पँट - चेक
लेस काढून धुतलेले, पत्र्यावर वाळत घातलेले कॅन्व्हासचे बूट - चेक
चौकातल्या दुकानातून आणलेले आठाण्याचे दोन पांढरे खडू - चेक
ओल्या खडूनं पांढऱ्या बूटाचं केलेलं पॉलिश - चेक
आदल्या दिवशी केलेला केसांचा सोल्जर कट - चेक
कपाटातली स्वेटरची घडी, कपाटातंच ठेवणे - चेक
सकाळच्या थंडीत चकाचक धुतलेली सायकल - चेक
सकाळी पाच वाजता कसलाही गजर न लावता ऊठणं - चेक
पांढरे शुभ्र सॉक्स वर ओढून...
झक्कास कॅन्व्हासचे बूट आणि कडक गणवेश घालून...
सव्वा सहा वाजल्यापासून शाळेत जायला एकदम रेडी - चेक
एका रांगेत शिस्तीनं उभे राहणारे वांड मित्र - चेक
शाळेतलं संचलन - चेक
जन गण मन, वंदे मातरम - चेक
मुख्याध्यापकांचं भाषण कानात जीव ओतून ऐकणं - चेक
मुठी वळून, बेंबीच्या देठापासून "भारत माता की जय" "वंदे मातरम" - चेक
शाळेतलं समूहगीत, गाताना आणि ऐकताना डोळ्यात येणारं पाणी - चेक
गर्वानं फुगलेली छाती, तिरंग्याला ठोकलेला सलाम - चेक
.
.
.
आज...
फेसबूकच्या प्रोफाईल पिकवर तिरंगा - चेक
वॉट्‌स अ‍ॅप, फेसबूकवर स्टेटस चेंज, सगळ्यांना शुभेच्छा - चेक
हॉटेल वीकेंडचा प्लान - चेक
भारत "आज" माझा देश आहे - चेक

भारत माता की जय...
प्रजासत्ताक दिनाच्या शुभेच्छा

के पी आर

आय वॉना बी यूअर अंडरवेअर

नवा ड्रेस..
चकचकीत कॅरीबॅगेतून काढून
चढवला मी अंगावर..
केसावरुन जेलचा हात फिरवत
पाहिलं आरश्यात..
नव्या कपड्याच्या स्पर्शानं सुखावलो
हसलो स्वतःशीच..
कानात ईयर फोन सारत
बाईकला कीक मारली..
ब्रायन अ‍ॅडम्सचे शब्द कानावर पडण्याआधी
स्पीड वाढवला..
पुढच्याच चौकात.. लाल दिवा..
आईचा घो.. गिअर बदलत
ब्रेक मारला कर्रकचून..
चौकातल्या एका कोपऱ्यात
जीर्ण, कळकट..
शाल सर्दृश कापड गुंडाळून
बसलेला म्हातारा..
कोरडा पावाचा तुकडा खाणारी चिमुकली
भांडणारे बहिण भाऊ.. भावंडंच असावी
तोंड हात पाय सगळं तडकलेलं..
डिसेंबर महिना.. बोचरा वारा
त्याच्या शर्टची सगळीच बटनं तुटलेली..
बघता बघता सिग्नल सुटला..
मागच्या गाड्यांचे हॉर्न्स..
समोर दोन नागवी पोरं..आणि
कानात ब्रायन अ‍ॅडम्स,
"आय वॉना बी यूअर अंडरवेअर"...

के.पी. आर

भूक

दिवसभराचं काम, शीण
त्यानंतरचा प्रवास..
आंबून गेलेलं अंग
त्यात ट्रॅफिक..
कारच्या काचेवर टकटक..
१०-१२ वर्षाची पोर
सरावानं तोंड बारीक करत..
काही नाहीये म्हणून हातवारे करणारा मी
चिकाटीनं गाडी पुढे जाईल तशी
पुढे पुढे येणारी ती
बाहेर न बघता..
हातात येईल ती चिल्लर
काच खाली करुन.. हात बाहेर काढला मी
ऐका तर दादा.. पैसे नको
खूप भूक लागलीये..
तिच्या आवाजानं आंतर्बाह्य हललेला मी
तेवढ्यात सिग्नल सुटला
गर्दीच्या दबावाखाली.. माझी गाडी पुढे
.
.
.
येता जाता अजूनंही..
शोधतो तिला त्या चौकात
माझ्या समाधानासाठी..
तिला पोटभर खायला घालावं "एकदा" म्हणून
पण ती परत कधीच दिसली नाही..

माझ्या भरलेल्या ताटांत मात्र
रोज दिसते..
तिच्या डोळ्यातली भूक..

के पी आर

नाकासमोर

रस्त्याच्या कडेनं
तो फिरत असतो..
मान खाली घालून..
काहीतरी शोधत..
जवळ जातो कुणाच्या..
घुटमळतो जरासा..
पाहतो आशेनं
कोणी खाली वाकून
दगड ऊचलतो
कोणी नुसतंच हा....ड म्हणतो
चार दोन दिवसांच्या
संयमानंतर.. भूकेनं सैरभैर होतो
मग गुरकतो कुणाच्या अंगावर
आता रस्त्यावरंही धावतो
आंधळ्यासारखं...
वाऱ्याच्या वेगानं येणारा एखादा
तयार नसतो थांबायला
अन वेगंही कमी करायला
त्याच्यासाठी..
तो उडतो.. रस्त्यावर आपटेपर्यंत जीव जातो...
पोटातली नळी पसरते रस्ताभर...
मागून येणाऱ्या गाड्यांखाली
होतो रक्तामासाचा चिखल
रस्त्याच्या कडेनं जाणारा मी
पाहतो कधी तुमचं कधी माझं
प्रतिबिंब त्या भटक्या कुत्र्यात...
अन सैरभैर न होता..
चालत राहतो असाच "नाकासमोर.."

के पी आर

हि तर सुरुवात आहे..

मागे वळून पाहू नये म्हणे..
का? पहावं कधीतरी...
ना मागे ना पुढे
असंच काहीसं रहावं कुठेतरी
रमावं क्षणभर..
मोजलं नाही तरी जाणवतो ना
गाठलेला पल्ला, चाललेलं अंतर.
विणायचा छंद मला
पण तू,
कधीच उसवू दिलं नाहीस नातं.
ओंजळ भरलेलीच नेहमी
अन काळीजही कधीच नाही रितं
ऊन पावसाचा खेळ तर
चालूच राहतो तसा
पण माझ्या घरट्यावर
आजवर ठेवलास तू सावलीचाच ठसा
माझी नजरंही ओळखतोस तू
अन चाहूलही..
तुझ्यासोबतंच हरेक श्वास माझा
अन प्रत्येक पाऊलही
तसा मलाही कळतोच तुझा ठोका चुकलेला
पण नाकारायचा नसतो तो खंबीरपणा
तुझ्या डोळ्यात दिसलेला
किती झाली रे वर्ष???
आपल्या लग्नाला?
सोड ना.. माझ्या लेखी तरी
अर्थ नाही अशा आकड्यात मोजण्याला
कोणी मोजतं का रे
सूर्याची किरणं, पावसाचा ओलावा
आभाळातले तारे, हवेचा गारवा...
नाही ना.. सोड तर मग
असंच कधीतरी पाहत जाऊ
जरा.. मागे वळून
हि तर सुरुवात आहे..
अजून बरंच चालायचंय आपल्याला मिळून...

के.पी. आर

(तू कविता नाही केलीस तरी चालेल...
मी वाचत जाईन तुझ्या डोळ्यात...
फक्त रोजचा बेड टी मात्र चुकवू नकोस)

तुझीच वगैरे म्हणायलाच हवं का?
बरं... थांबतेही म्हणत नाही.. कारण
हि सुरुवात आहे...

भिजू घातलेली स्वप्नं

रात्रभर डोळ्यात
भिजू घातलेली "स्वप्नं"
दुसऱ्या दिवशी पहाटे
कोणीही ऊठण्याआधी
काढून... पिळून...
काळजात वाळत घालतो..
मग सुरु होतो दिवस..
पण असंच कधीतरी..
राहतात काही तशीच
डोळ्यात... भिजत..
अन मग एखाद्या
छोट्याशा धक्यानंही
ओघळ येतात गालावर
नजर चुकवत
कसनुसं हसून
टिपायचे मग पटकन
दुसऱ्या दिवशी मात्र
न चुकता.. पहिल्यांदा
विल्हेवाट लावायची त्यांची
असंच चालत आलंय आजवर
तरीही अजून बिनघोर
डुंबतात ती डोळ्यात रातभर
आता मात्र कठिण वाटतंय सगळं
कारण संपत आलंय आता दोन्ही...
स्वप्न सुकवायची काळजातली जागा
अन
भिजू घालायला लागणारं डोळ्यातलं पाणीही


के पी आर
(काल परवा पर्यंत बोलके वाटणारे डोळे
आज मात्र निर्जीव वाटतात तुम्हाला... हं.. चालायचंच)

नवीन वर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा.

एखाद्या खूप महत्वाच्या प्रवासाला निघताना जसं बॅग पॅक करताना गोंधळ उडलेला असतो तसंच काहीसं नव्या वर्षाच्या उंबरठ्यावर होतंय.
काय काय सोबत न्यायचं, काय नाही, काही गोष्टी अशा असतात की पूर्ण सोडून जाता येत नाही, काही हव्या असतात पण सोबत नेता येत नाहीत तसंच अगदी तसंच आज झालंय.
मग मीही विचार केला की नव्या वर्षात सरत्या वर्षातलं काय काय घेऊन जायचं अन काय मागे सोडायचं?
विश्वासघात, कटू आठवणी, भांडणं, गैरसमज, नाराजी - कितीही अन काहीही केलं तरी डोक्यातून जाईनात. म्हणजे जे सामान पूर्णपणे मागे सोडून जाता येत नाही त्यातलंच हे. मग ठरवलं हे सोबत तर न्यायचं नाहीये पण सोडता सोडवतंही नाहीये तर काय करावं. म्हटलं ठिके सोडूया मागे पण यातून मिळालेला धडा, अनुभव अन शहाणपण नव्या वर्षात नक्कीच घेऊन जायचं ते मागे नाही सोडायचं.
दोस्ती, प्रेम, कष्ट, जिद्द, माया, जिव्हाळा, घरच्यांचे आशिर्वाद - हे तर आपसूकंच आतूर आहे माझ्यासोबत नव्या वर्षात येयला, हे तर घेऊन जायलाच हवं.
सगळ्याच गोष्टी आपल्याकडे नसतात प्रवासाला निघताना म्हणूनंच आपण ठरवतो कि तिकडे पोहोचल्यावर तिथेच घेऊ नव्यानं. तसंच काहीसं नव्या वर्षात उत्तरोत्तर अन नवी कोरी प्रगती करायची, आहे यापेक्षा तब्येत ऊत्तम करायची, मागल्या वर्षात न सापडलेल्या प्रश्नांची ऊत्तरं शोधायची, जुनी स्वप्नं तर जोपायसाचीच पण नव्यानं सुद्धा बघायची, नवी ऊमेद, नवा जोश, धमाल मस्ती धिंगाणा... अन जे जे काही या वर्षात जमलं नाही ते नव्या वर्षात नव्यानं का असेना हवंच ना यार.
अन पुढल्या वर्षी असं काही करु की ते वर्ष सरताना मनाविरुद्ध काही मागे सोडून जावं लागणार नाही किंवा मनाविरुद्धंच पुढेही घेऊन जावं लागणार नाही.

चला तर मग, निघूया..

नवीन वर्षाच्या हार्दिक शुभेच्छा.

के पी आर आणि परिवार

औंदा आमचंबी लगीन झालेलं हाय..

बगितल्या किती..
घेतल्या भेटी गाटी..
कदी उताने पडले ग्रह तारे
कदी उगाच झाली माती..
पन त्ये म्हनत्यात ना
येळ आली की
जुळत्यात बिन बोभाट नाती
आमी बी त्येला अपवाद न्हाय
करायचं करायचं म्हनताना
औंदा आमचंबी लगीन झालेलं हाय..

दुनिया फिर्लो
पन हितंच हुती ती
लै म्होरचं बगताना
बाजूचं दिसतंच नवतं जी
धावपळ येरझाऱ्या
वधू-वर सूचक मंडळाचा बी झाल्या फेऱ्या
पन कशाचा म्हून उपेग झालाच न्हाय
अन तरी बी कुनास ठाऊक कसं
पन औंदा माजं बी लगीन झालेलं हाय...

माय न बा तर कावले हुते लै
माजंबी डोस्कं ठिकान्यावर नवतं तेच्यापायी.
पन मांडवात मातुर आपन रुबाब केला लै
च्यामायला येकदमंच खुश झाले
माय बा ताई आन माई
ए दुनियाचं भारी समदं
हातचं काय बी राखून ठिवलं न्हाय
मायला कसं हुईल कवा हुईल
ईचार करता करता
औंदा आप्ल बी लगीन झालेलं हाय.

कवा पुळका एका मेराचा
कवा कुरकुर अशीच ऊगी
कवा करपलेल्या रानावानी
तर कवा मनाजोगती सुगी
कवा रुसुन फुगलेले गाल
समजवता समजवता माजे बी हाल
कवा ऊन कवा पाऊस
कवा कंटाळा लै कवा दुनयाची हौस
तिचं थोडं माजं थोडं
कवा तानायची भांडनं
कवा सोडून चालायचं फुडं
काल परवाची गोश्ट वाटतीया
पन वरीसभरात रांकेला लागलं बगा गाडं
टेंपरवरीच आसतीया नाराजी
पिरेम अस्तंय लै...
समदं जुळवूनं घेतो मंग तेच्यापाई
आता समजून घ्या लकांनो
समदंच सांगता येत न्हाय...
वरीस सरलं गड्यांनो
औंदा लगीन झालेलं हाय

के पी आर

प्रेमापोटी

एकीनं मांडले हिशेब
पगार पाण्याचे, नोकरी धंद्याचे
घरा दाराचे, जवाबदारीचे
देश विदेशाचे अन कशा कशाचे..
अन एक म्हणाली
माझ तुझ्यावर आहे प्रेम...
पहिल्यापासून आजपर्यंत आहे सेम टू सेम

एक म्हणाली तू झालास नापास
कधी कॉलेजात, कधी आयुष्यात
कधी कमवण्यात कधी जमवण्यात
कधी आईसमोर, कधी खोटा कधी खरोखर
एक म्हणाली मी ईथेच आहे रे
अगदी शेवटच्या श्वासापर्यंत तुझ्याबरोबर

एकीनं ठेवल्या अटी
वागण्या-बोलण्याच्या, खाण्या-पिण्याच्या
उठण्या-बसण्याच्या, हसण्या-रुसण्याच्या
असण्या-नसण्याच्या, दिसण्या-बिसण्याच्या
एक म्हणाली मला हवास फक्त तू असा
अगदी आहेस तसाच्या तसा

आणि तरीही
एकीनं... मला नाकारलं अन
एकीनं स्वीकारलं

च्यायला मीच म्हणालो मग
कसं जमवलंस गं? आहेस मनानं खरंच मोठी
तर म्हणते कशी...
जमतं रे सगळंच, जेव्हा करतो ना आपणं "हे" प्रेमापोटी...

के पी आर

तेरी... परछाईया

दिन ढलते ढलते
सूरज दिवाना होए
शाम की चादर तले
फिर तनहा ही वोह सोए
चाँदनी भी करे मेहसूस
उसकी तनहाईया
दिल छूता है छूता है
तेरी परछाईया

घने बादलो के पीछे
छुपती है कभी बारीश
मूँदी आँखो मे भी
गिली गिली सी ख्वाहिश
यादे सुनाती है
फिर तेरी कहानिया
दिल छूता है छूता है
तेरी परछाईया

न दिन न रात
न रोशनी न अंधेरा
साथ देता है तो
सिर्फ साया ही तेरा
अपना तो खैर खो गया कही
बीती सदिया, मै अब भी हू वही
वोही राह वोही मोड
भूल चुका हू लेकीन वोह गलिया
भीड मे भी अकेलापन है...
कानो मे गूँजती है खामोशिया
अब भी दिल करता है नाकाम कोशिश...
छूता है, छूता है, तेरी... परछाईया

के.पी. आर.