त्या दिवशी आम्ही सकाळी... नाही नाही पहाटेच उठलो होतो, रादर झोपलोच नव्हतो असं म्हणलं तरी चालेल.
आवरा आवरी करताना वेळ कशी बुलेट ट्रेनसारखी फास्ट चालली होती. जवळपास पावणे सहाच्या सुमारास तिला ऑप्रेशन थिएटरच्या दारात सोडून आम्ही बाहेर उभे राहिलो. दोन ताया भाऊजी आई सासूबाई मेव्हणा आणि मी. आजवर खुशालचेंडू वाटणारी ती, तिचं वाढलेलं पोट सावरत आत जाताना मात्र म्हणाली मला,"मला खूप नर्व्हस फिल होतंय रे". मी जमेल तेवढी चेष्टा मस्करी करत, "जा गं, सगळं ठिक होईल" म्हणालो खरं पण मलाही खूप खूप नर्व्हस फिल होत होतं.
तसं तर आदल्या दिवशीच डॉक्टरने सांगितलं होतं कि सी सेक्शन करावं लागणारे, आता तुम्ही ठरवा उद्या करायचं की परवा.
खरंतर मी फार पूर्वीपासून ठरवलं होतं लेबर रुममधे जायचं आपण, पण सी सेक्शन असल्यामुळे डॉक्टरनं अलाऊ नाही केलं, म्हणाले रक्त बघून लोकांना चक्कर येते, तेव्हा आम्ही बाळांतीणीला संभाळायचं की तुझ्याकडे बघत बसायचं.
बाहेर उभ्या उभ्या नेमकं कसं वाटंत होतं हे सांगण कठीण ए खरंतर. म्हणजे ते नाही का हिंदी पिक्चरमधे दाखवतात, आजवरचे सगळे छान छान गोग्गोड क्षण किंवा मागचे ९ महिने वगैरेचा झर्रकन फ्लॅशबॅक वगैरे तसलं काहीही झालं नाही. ठरवूनंही काही आठवंतच नव्हतं, मेंदूच च्यायला कोरकरकरीत झाला होता. ना हॉस्पिटलच्या चकरा आठवल्या ना तिच्या पोटातल्या बाळाला झोपताना सांगितलेल्या गोष्टी आठवल्या.
एकदा तर काय झालं होतं, आम्ही प्री नेटल क्लास लावलेला आणि त्यात सांगितलं होतं कि असं होतं कधी कधी कि बाळाची हालचाल नाही जाणवत काहीवेळ, तर घाबरुन जायचं नाही पण जर का सबंध दिवस दिवस हालचाल नाही जाणवली तर मात्र येऊन चेक करुन जायचं. एकदा असंच ऑफिसवरुन घरी आल्यावर ज्योला लक्षात आलं की आपण दिवसभराच्या गडबडीत नोटिसंच नाही केलं कि आपल्याला बाळाची हालचाल नाही जाणवली. ती एकटीच थोडावेळ मागच्या रुममधे जाऊन पडून राहिली, दिवसभराचा दिनक्रम आठवत. बराचवेळ विचार करुनंही तिला हालचाल जाणवलेला एकंही इंस्टंस आठवेना. मग ती पोटावर हलकेच हात प्रेस करुन पडून राहिली पण तरीही काहीच हालचाल जाणवेना. मग मात्र तिनं घाईघाईत मला बोलवलं म्हणाली बघ रे तुला हालचाल जाणवतेय का? बराचवेळ प्रयत्न करुनंही मलाही काहीच जाणवेना. प्रीनेटलचं लेक्चर आठवून घाईघाईत आम्ही डॉक्टरकडे जायला निघालो, आईभाऊ काळजी करतील म्हणून त्यांना फक्त आलोच जाऊन म्हणत बाहेर पडलो. त्यानंतरची गाडी सावकाशंच चालवत असतानाची माझी लगबग सांगता नाही येयची शब्दात, डॉक्टर ज्योला आतमधे तपासत असतानाचा एकेक क्षण डोंगरा एवढा वाटला मला. एन.एस.टी. केली, अगदी नॉर्मल आली. बाळाचे ठोके ज्योला ऐकवले डॉक्टरनी. तिनं बाहेर येऊन सगळं ओके आहे हे सांगेपर्यंत माझा जीव गळ्याशी आला होता. आणि तोपर्यंत घरच्यांचीही काही वेगळी अवस्था नव्हती. सगळं ठिक आहे कळल्यावर मग विचार करताना लक्षात आलं हे आपण आईला सुद्धा सांगू शकलो असतो चेक कर म्हणून पण खरंतर तिला टेंशन येऊ नये म्हणून आम्ही तिला काहीच बोललो नव्हतो पण त्याचा परीणाम उलटा झाला. काही न सांगता घाईघाईत बाहेर पडल्यामुळे उलंट जास्त टेंशन आलं सगळ्यांना.
तर असे बरेच चढ उताराचे ९ महिने होते ते पण यातलं मला काहीही आठवत नव्हतं ऑपरेशन थिएटरच्या बाहेर.
आम्ही गाडीतून ईकडे तिकडे जाताना रेडिओवर एखादं डांस नंबर लागलं कि मी थोडा आवाज वाढवायचो आणि नेमकं तेव्हाच बाळ पोटात किक करायचं, "आमचं आमचं आल ईज वेल वर्जन". ज्यो म्हणायची तुझ्यावर जाणारे, नाचतंय आत्तापासूनंच. हे ही नाहीच आठवलं प्रयत्न करुनंही
फार पूर्वीपासून मी सगळ्यांना म्हणायचो मला ना पहिली मुलगीच होयला पाहिजे. जुनी लोकं पोट बघून काय गणित मांडतात कुणास ठाऊक पण ऑल्मोस्ट ९९% बायका सांगायच्या मुलगाच होणार. बरं जी गोष्ट वर्षानुवर्ष आणि गेल्या ९ महिन्यात वारंवार घोकली होती ती ही तेव्हा गौण वाटत होती. बाहेर उभ्या उभ्या कोणी ना कोणी काही ना काही विषय काढून गप्पा मारत होतं, माझ्या कानावर शब्द पडत होते पण आत झिरपत नव्हते, म्हणायला मी तिथे होतो पण खरंतर मी मनानं आत होतो, लेबररुम मधे. अधून मधून एखाद्याच्या एखाद्या वाक्याला दुजोरा देत होतो, एखाद दुसरं वाक्यही बोलत होतो पण मी तिथे नव्हतो हे नक्की. त्यावेळी आठवणीवर, कुठल्याच एका विचारावर थांबायला, रेंगाळायला तयारंच होईना मन. डोक्यात परत परत फक्त आणि फक्त एकंच विचार, सगळं व्यवस्थित होऊ दे, बाळ टुणटुणीत आणि ज्यो कणखर राहू दे. सगळं सुखरुप पार पडू दे. मुलगा असो, मुलगी असो सगळं सगळं व्यवस्थित असणं महत्वाचं.
रोज एकेक दिवस मोजताना असं वाटायचं की अजून आsssठ महिने आहेत, अजून पाsssच महिने आहेत आणि शेवटचे दोनेक महिने तर खूपंच मोठे वाटत होते. पण डिलिव्हरीच्या आधीचे २-३ दिवस रॉकेटसारखे झुप्पकन निघून गेले. आणि आता एकेक मिनिट जात नव्हता.
सगळं नीट होईल ना सगळं ठिक असेल ना असा विचार करत असतानाच आत, ऑपरेशन थिएटरमधे बाळ रडल्याचा आवाज आला. दोनेक मिनिटांनी मावशी बाहेर आल्या आणि म्हणाल्या काय ते डॉक्टरंच सांगतिल. उत्सुकता आणि काळजी शिगेला पोहोचली होती, कोणीच कोणाशीच बोलत नव्हतं आता. त्यानंतर डॉक्टर बाहेर येईपर्यंतचा वेळ क्यासेट अडकल्या पिक्चरसारखं वाटलं.
हिंदी सिनेमासारखं नव्हतं बरं का, डॉक्टरनी बाहेर येऊन बधाई हो, मुबारक हो, आप को बेटा हुवा है, पोता हुवा है मिठाई खिलाओ वगैरे फिल्मी डायलॉग्ज नाही मारले. डॉक्टर थेट माझ्याकडे येऊन फक्त म्हणाली, मुलगा झालाय, सगळं व्यवस्थिते, ती सुद्धा छान ए, काँग्रॅट्स, तुम्ही पाचेक मिनिटांनी आत जाऊ शकता. डॉक्टरच्या डिक्लेरेशन नंतर भाऊजींनी मला कडकडून मारलेली मिठी मी कधीच विसरु शकणार नाही. त्यांच्या पाठीवर माझे हात घट्ट रोवताना माझ्या डोळ्यात हलकेच आलेले आनंदाश्रूही विसरणं केवळ अशक्य. त्याक्षणी भाऊ तिथे नव्हते, घरी होते, त्यांची तब्येत त्यावेळी बरी नव्हती. तो क्षण पहिल्यांदा त्यांच्यासोबत शेअर करायला न मिळाल्याबद्दल अजूनंही खूप वाईट वाटतं. त्याक्षणी मी माझ्या बापाला खूप मिस केलं.
बाळाला बघून झाल्यावर मला आत जाऊन ज्योला जवळ घेऊन सांगायचं होतं, सगळं छान ए, काळजी करु नकोस पण माझी आई ज्योची मम्मा सगळे तिथेच होते.
कोणाचं रीस्ट्रिक्शन होतं अशातला भाग नाही पण मी थोडा अवघडलो होतो. मी आत गेलो, ज्योच्या डोक्यावरुन हात फिरवला, ती अजूनंही भूलीमुळे गुंगीत होती, तिला सांगितलं सगळं व्यवस्थित झालंय... आणि डोंट वरी मी आहे इथेच... हं त्यावेळी नेमकं काय वाटलं कुणास ठाऊक.. सेंस ऑफ रीस्पॉन्सिबिलिटी, काळजी, प्रेम... कि एका गोड जीवाला ९ महिने आपल्या जीवापाड संभाळणाऱ्या आईबद्दल आदर. तसं त्या रुममधे बाळ एक होतं पण आई.. त्या मात्र तीन होत्या...
बाप झाल्यावरच आई बाप कळतात हे मात्र नक्की...
केपी आर
