रात के आसमान पे
दस्तक चाँद की
ठंडी हवा ने लिखी नज्म
बादलो के नाम की
भूले भटके
बरसते बादल
चाँदनी के आँखो मे
अफक का काजल
येह जादू है मौसम का
या सपना कोई
रुह को छू के
दिल मे बस गया अपना कोई
.
.
.
.
.
.
बस अब जिद न करना
आँखे खोलने की...
बोल तो दिया आँखो से...
अब क्या जरुरत, लब्जो से बोलने की??

के पी आर

तुझे डोळे

झोपायचा प्रयत्न करत असतो मी... उगाच
कुस बदलून होते...
लाईट चालू बंद करुन होते
मग बसतो उठून
आरशात बघतो उगाच हसून
मोबाईलमधले मेसेजेस..
लॅपटॉपवरचे फोटो
जुने चाट्‌स..
तोंडपाठ झालेल्या गोष्टी
करुन, बघून होतात... कित्येकदा..
पण... झोप लागत नाही
अन मग उलटे आकडे मोजायला सुरुवात करतो
१०० पासून...
मधेच कुठपर्यंत आलो हे विसरतो
मग परत सुरुवात नव्यानं
मोठ्या प्रयत्नानं लक्षात ठेऊन
मोजत राहतो आकडे...
कसबसं ९० पर्यंत आल्यावर...
आठवतात तुझे डोळे...
अन मग विसरतो... "बाकी सगळंच"


के.पी. आर.
(च्यायला विषय ईथेच संपतो... बाकी काहीही लक्षात ठेवण्याचा)

बदलतंय आयुष्य

बदलतंय आयुष्य, कुणास ठाऊक कसं
हसतंय ही पाहून माझ्याकडे, अगदी कसंनुसं
पण.. नकोय हे असं.. कसंतरी.. काहीतरी..
च्यायला चुकतंय, नक्कीच चुकतंय कुठतरी
प्रश्नामागून प्रश्न, प्रश्नाचं उत्तरंही प्रश्न
प्रश्नातंच गुदमरलंय माझंही असणं
गुंत्याचा गुंता अजूनंच वाढतोय
च्यायला सुटणाऱ्या गाठीही
कसं न कोण तोडतोय?
चाललंय असंच नुसतं
मागच्या पानावरुन पुढं
विचारु नका कुणीकडून कुणीकडं
जमत नाहीये, "नाहीच" एवढं मात्र नक्की
पण काय??? कधी होणार याची खात्री पक्की
ना संदर्भ ना स्पष्टीकरण
ना जागा रिकाम्या कुठल्या
ना कुठलं कारण
कशाचंच नाही उत्तर कसलं
खरं अन खोटं
राहीलंय... उरलंय...
भरलंय अन कोरलंय
एक प्रश्नचिन्ह तेवढं "मोठं"

कुठं??? हं... ???

के पी आर

हंड्या

आज लागतील थर
होईल गर्दी
फुटतील हंड्या
बरसेल पाऊस... "पैशाचा"
डि.जे., चिकण्या होरोईन
बिनडोक हिरो
फ्लेक्सवर झळकतील
विशेष आकर्षण असतील तेच...
रंगतील बातम्या...
मेडिया, चॅनेल, न्यूजपेपर
जवाबदारी निभावतील... गल्ला भरण्याची
अन वर्तमानपत्राच्या प्रमुख पानावरुन
आतल्या पानात
आणि
ठळक बातम्यातून पुसट होत...
हद्दपार होतील
शहिद झालेले जवान
बलात्कार पिडीत महिला
अंधळ्यांसाठी जीव गमावलेले "दाभोळकर"
उत्तराखंडात वाहून गेलेले जीव
उंच उंच थरावरुन
तोल जाऊन घसरुन
मरतील काही ठिकाणी
काही ठिकाणी होतील जायबंदी
इंशुरन्सची रक्कम दाबेल त्याही बातमीला
खड्यात हरवलेले रस्ते
सर्वसामान्यांबद्दल पुळका असणारे
तथाकथित लोकमान्य "पुढारी"
डॉलरच्या चढावरुन
घरंगळणारा रुपया
गडगडणारा शेयर बाजार
मागच्या दारातून येता येता
घरात ठाण मांडून बसलेली "महागाई"

एकेका थरासोबत पुसल्या जातील आठवणी
काही मूर्ख मात्र माझ्यासारखे बसतील उगाळत
कोळसा... पांढरा होण्याच्या आशेनं

के.पी. आर

(कुठल्याही उत्सवाला नाही तर देश अडचणीत असताना उत्सवाच्या बाजारीकरण करण्याला विरोध नक्कीच आहे)

खपली

तू ज्याला ठेचकाळलास
त्याच दगडावर बसतं ना अजून कोणीतरी
"हात रे" म्हणत फसवायचे लाहानपणी
कुठे बदललंय काही आतातरी?

वाच्यता नको त्यागाची
सोड, सोडलंस ना काहीतरी त्यांच्यासाठी
नको ठेऊस अपेक्षा मनी
अन नकोच बघ ओठी

लाथाडलं तुला ज्यानी
नतमस्तक होतील त्याच्याचपाशी
मस्तक त्यांचं निर्णय त्यांचा
उगी भांडू नको भावनांशी

दगडाला तो जीव का लावा
मग कसली माया आपुलकी
संपला अध्याय केव्हाच मित्रा
घे धडा, आता जरा बदल की

काढून टाकलं ना आयुष्यातून
तांदळातल्या खड्यापरी
नकोच ठेऊ मनातही, नकोत शक्यता
जरी तरी...

के पी आर

(किती जरी जपली
असली जरी आपली
काढायची नाहीच
भूतकाळावरची खपली)

माणूस होऊ शकलो नाही

होश आम्हाला नव्हता कधीच
दोष स्वतःचा दिसला नाही
बोट दाखवलं चंद्राकडेही
डाग काळजाचा पुसला नाही

तोकडे दिसले कपडे तिचे
मन मोठ केल नाही
चाळवल्या भावना नेहमीच
अंतरातल्या जनावराला अंतरातंच मारलं नाही

दिसेल ते ओरबाडलं आम्ही
संमती कुणाची मागितली नाही
डोळ्यांनीच नागवलं तिला
"आई बहिण लेक" वय कुणाचं बघितलं नाही

पुरुषार्थ गाजवला जबरदस्तीनं
लाज कशाचीच वाटली नाही
चिंध्या चिंध्या केल्या तिच्या
वासना उरातली मिटली नाही

भोगायची वस्तू भोगली फक्त
आवर स्वतःला घातला नाही
पिळल्या मिशा फुगवली छाती
बाईपुढं नमणं जमलंच नाही

आदर मान खातात कशाशी
आजवर कधी शिकलोच नाही
जनावरं बरी आमच्यापरीस
आयुष्यात माणूस होऊ शकलो नाही.


के पी आर
(तू "पुरुष" आहेस असं ऐकून स्वतःची लाज वाटावी अशी वेळ आणू नका रे)

ती फुलतेय फुलासारखी
शिका थोडं जपायलाही
सात जन्म कमी पडतील
"स्त्री" खरी समजायलाही...

मुंबई खंबा आणि…

सकाळची ८:०५..
त्यासाठी साडे सहाचा गजर..
स्नूझ करत करत
७ ला उठायचं गडबडून.. नेहमीच
आवरुन, धावत पळतंच गाठायचं स्टेशन
हुलकावणी देणाऱ्या  लोकलचा
डोअर गाठला की दिवसाचं सार्थक..
अन निसटला तर
"आयच्या गावात" असला विचारही नको वाटतो
घड्याळ्याच्या काट्यावरची पावलं
ऑफिसला येऊन थांबतात
अन मग चालू होत
घड्याळ्याच्याच काट्यावर कामं
अन मिनिटागणिक वाढणारा घाम..
डोकं थकतं.. मी थांबतो
पण मुंबई थांबत नाही
पाऊलंही उचलली जातात... आपोआपंच..
परत एकदा धावत पळतच
गाठली जाते ७:१६..
कानात हेडफोन सारुन..
गर्दिला डिसकनेक्ट करंतच..
मिसळून जायचं गर्दीत
कानात कधी लता आशा
कधी गुलजार गुलाम अली..
काळोख चिरत पोचते लोकल
माझ्या स्टेशनवर
लोकलमधले विक्रेते..
स्टेशनवरचे भिकारी..
नाक्यावरची भांडणं..
चौका चौकातल्या टाळ्या..
अन घराकडे पावलं वळवताना
कट्ट्यावरच्या मित्रानं
हात करत दिलेली आरोळी...
सगळंच अंदाजानं ऐकत...
कधी स्वतःशीच चरफडत
कधी उसनंच हसत
गाठायचं घर...
हे सगळं दिवसा उजेडी बघतंच नाही मी... कधीच...
पोटात चार घास ढकलता ढकलता
खुणावतो परत एकदा गजर
परत एकदा साडे सहाचाच सेट करुन
पडायचं अंथरुणावर...
दुसऱ्या दिवशी
आदल्याच दिवशीचा रिकॅप...
-----------------------------------------
शनिवारी संध्याकाळी मात्र...
गर्दी धावते अन मी रेंगाळतो...
सिनेमाच्या अडकलेल्या कॅसेटसारखा..
बघता बघता गर्दीचा आवाजही
म्युट होतो... कानात हेडफोन न सारता
पावलं स्टेशन ऐवजी वळतात मग
"अप्सरा"कडे..
वाटेत भेटतो तो..
ऐकू काहीच येत नसतं
तो काहीच बोलत नाही... अन मी ही
पोटात नाइंटी गेल्यावर
ऐकू येतो तो डायरेक्ट..
गुलाम अलीचा आवाज... "चोरी तो नही की है"
त्यानंतर सुरु होते बाराखडी "भ"ची
भेंचोद बॉसपासून ^$%#@#^%
अजूनंही तो फक्त ऐकूनंच घेत असतो..
त्यानं हाताला धरुन उठवेपर्यंत
मी चालूच असतो...
परत एकदा मग
पावलं वळतात स्टेशनाकडं
तुलनेनं तुरळक गर्दीतून..
च्यायला गर्दी अजूनंही म्युटंच असते..
शांतता अंगावर येते पार..
ती शांतता झेलत दबक्या पावलानंच मी
घराचा जिना चढतो..
तो माझा हात सोडत नाही..
मला अंथरुणावर झोपवून
तो डोक्यावरुन हात फिरवतो..
अर्धवट झोपेत मी बरळतो..
"मुंबईत प्रत्येकजण तसा एकटाच"
तो माझ्याकडे बघून हसतो.. गालातल्या गालात
"तुला सांगतो भेंsssचोद... मुंबईकर दारु का पितो"
माझं वाक्य पूर्ण होण्याआधीच..
तो "श्शsss" करुन ओठावर बोट ठेवतो...
सकाळी उठेपर्यंत तो गेलेला असतो..
आजूबाजूला...
गजर न वाजवणारा मोबाईल
जमिनीवर पडलेली ऑफिसची बॅग
वॉल्युमचं बटन वाढवून
कलकलाट करणारी मुंबई...
रीकामा खंबा अन...
मधोमध असतो "मी"
“एकटा...”

के पी आर

आता फडकतील झेंडे

आता फडकतील झेंडे
ऑफिसात.. पक्ष कार्यालयात… शाळात
ग्राऊंडवर… चौका-चौकात अन गल्ली बोळात.
पडत्या पावसात
फाटक्या कपड्यांनी
अन अनवाणी पायानी
विकतील लहान लेकरं नाक्या-नाक्यावर…
गाडीच्या काचा खाली घेऊन
चिकटेल तिरंगा डॅश बोर्डवर
दिवसभर वाजतील
लाऊडस्पीकरवर देशभक्तीपर गीतं
राष्ट्रपतींचं भाषण होईल “इंग्रजीमधे”
अन कधी न बोलणारे पंतप्रधानही मोडतील नियम “मौनाचा”
आम्ही झोपू सूर्य डोक्यावर येईपर्यंत
कोणी करेल झेंडावंदन नाईलाजानं तर कोणी मनापासून
अखंड एक दिवस देशप्रेमाची येईल लाट
लाँग वीकेंडसाठी सुट्ट्यांचे ठरतील प्लान
सीमेवर जवान करत राहतील जीवाचं रान
“भरत माता की जय” जागोजागी ऐकायला मिळेल
एक दिवस हा असाच बघता बघता ढळेल
अन मग परत
बरळतील नेते, शहिद होतील जवान
पुढारी सोडून च्यायला सगळेच असतील
कायद्यापुढे समान
आया बहिणींची ईज्जत कवडिमोल असेल
तान्हुलीपासून म्हातारीपर्यंत
प्रत्येकीमधे निर्भया असेल
कोळश्यानी तोंड झालं जरी काळं
ओरबडतील त्यांना जमेल तेवढं सगळं
तुम्ही आम्ही च्यायला मरतंच राहू
सिस्टीमच्या नावानं खडे फोडतंच राहू
बोंबलत राहू लावून मनगटाला चूना
काहितरी करायला हवं म्हणत राहू पुनः पुनः
निवडणूका होतील सरकारही बदलेल
भ्रष्टाचाराचा चारा दुसरं कोणी चघळेल
आपण च्यायला फक्त चरफडत राहू
बातम्या वाचून बघून तडफडत राहू
भडकत राहतील कोणा ना कोणाच्या
धार्मिक भावना
दंगे जाळपोळ रोजचेच, त्यांत
उरावर बसवून घेऊ शेजारच्या देशाचा पाहुणा
रस्त्याच्या कडेला चिखल-माती कचरा
त्यातंच काल फडकलेल्या झेंड्यांचा निचरा
परत येईल पंधरा ऑगस्ट
फेसबूकवर प्रोफाईल पिक बदलतील
निलाजरी लोकं तिरंग्यासाठी लाईक्सची भिकही मागतील
तिरंगा स्वातंत्र्यसैनिक अन जावानांच्या फोटोला
एक लाईक देऊन
जाऊ जमेल तेवढ्या पटकन आपण त्यांना विसरुन
झेंड्याचा बिल्ला शर्टावर लावून
उगं छाताड फुगवू
खादी बिदी घालून च्यायला
आपली देशभक्ती दाखवू
सगळ्यांसमोर देशभक्तीचे ऊमाळे
अन देशाला लाखोली खोलवर आत
परत फडकतील झेंडे
ऑफिसात.. पक्ष कार्यालयात… शाळात
ग्राऊंडवर… चौका-चौकात अन गल्ली बोळात
हवा मला १५ ऑगस्ट असा
जेव्हा फडकेल तिरंगा डौलानं काळजात…
हरेक काळजात

के पी आर

(देश “लोकं” नाय घडवत
च्यायला लोकं “देश” घडवतात..
आता ठरवा तुम्हीच घडवायचा कि "बि"घडवायचा...

तिरंगा फडकतोय... माझ्यातरी "काळजात" अन खात्री आहे... तुमच्याबद्दलही.. साला मग दाखवूनंच देऊ ना बदल "काळजातला")

स्वातंत्र्यदिनाच्या हार्दिक शुभेच्छा...!!!
Happy independence day

पूर्वी

पूर्वी ईथे बुजगावणी असायची
येणाऱ्या जाणाऱ्याकडे पाहून
तोंड भरुन हसायची
पाऊस.. पडायचा कौलावर
अन कधी कौलांना चुकवून
पसरायचा घरभर
शिवार दिमाखात डोलायचं
सोनेरी ऊनही किती प्रेमानं बोलायचं
पाटाचं पाणी
ऊघडायचं स्वर्गाचं दार
जनावराच्या डोळ्यात पाहून
वाटायचा साता जन्माचा आधार
आता ईथं...
टँकर फिरतो एकदा
पंधरा दिवसातून..
विकासासाठी उगवल्या
बिल्डिंगा शिवारातून
पाऊस... पडतो कधी
कधी अडतो...
अन बाजूच्या पाटाला आता
ऊपवासंच घडतो..
पडलाच पाऊस तर
माजतं रान आजूबाजूनी
चारा छावण्यातून पोसतात
जनावरांची मढी अजूनही
ऊनाला तर आता माहितीये
फक्त एकंच गोष्ट
"चटका"
अन तोडला जातो ईथं
जित्त्या बुजगावण्यांचा ही लचका

के पी आर

ये ना जरा ये ना जरा

ये ना जरा ये ना जरा
चाहूल हलके दे ना जरा
साचलेलं आत खोलं
सांगू काय काय बोलं
वाहू दे आता सारं
भिजवून टाक चिंब पार
पहाटेच्या स्वप्नाला त्या
अर्थ दे आता खरा
ये ना जरा ये ना जरा
चाहूल हलके दे ना जरा

ढगाळलेल्या काळजातून
अवघडल्या वादळातून
दुष्काळाच्या आरश्यातून
थोडं ईथून थोडं तिथून
ठसठसणाऱ्या जखमेला
पंख इंद्रधनुचे बांध जरा
ये ना जरा ये ना जरा
चाहूल हलके दे ना जरा

दूर पडक्या माळावरं
तड तडकल्या कौलावर
भेगाळलेल्या जमिनीतून
हातावरल्या रेषांवर
थकल्या एकट्या डोंगरामागे
पडून थकलेल्या ऊनाला
शांत कर आता जरा
ये ना जरा ये ना जरा
चाहूल हलके दे ना जरा

अंगाचीही लाही लाही
बघवेना उनालाही
थकली झाडं शोधाया सावली
सर कधी येईल पहिली
लखलखत्या वीजेसंगं
काप आगीच्या या अंतरा
डोळ्यातंच साठू नको
चौफेर तू उड पाखरा
ये ना जरा ये ना जरा
चाहूल हलके दे ना जरा

के पी आर

पहिल्या पावसाच्या शुभेच्छा

घामाच्या धारा
कामाचा पसारा..
अशातंच गेलेली लाईट
जनरेटरचा आवाज
वेधशाळेचा पावसाचा अंदाज
जेवणाची सुट्टी
घरी विसरलेला डबा
पत्र्याच्या शेडखाली
भट्टी झालेला ऑफिस समोरचा ढाबा
आर्ध्या तासाची डेडलाईन... पंचिंगसाठी
जेवणाची घाई..
पावसानं गाठण्याआधी, ऑफिसात पोहचण्यासाठी
ए आवरा रे म्हणत
तो स्वतः सावरुन बसला
आजूबाजूच्या ओळखीच्यांकडे पाहून
उगाचंच हसला
वीजेचा कडकडाट
बरसणारे थेंब अन
त्याची चलबिचल वाढलेली
सकाळी केलेली ईस्त्री अन..
२३७० रुपये.. च्यायला नको तेव्हाच
त्याला शर्टाची किंमत आठवली..
शेडमधून तिरपा
आत येणारा पाऊस
लेदरच्या शूजवर उडणारे शिंतोडे
हॉटेलच्या तोंडाशी दाटीवाटीनं
थांबलेले लोक..
जागोजागी साचलेलं पाणी उडवत
समोरुन जाणारा लहान पोरांचा घोळका
कपड्यांवर चिखल अन चेहऱ्यावर.... हसू
पहिला पाऊस..
च्यायला अन आपण एवढे निरस...
पंचिंगची डेडलाईन अन
शर्ट, शूजच्या किंमतीत अडकलेले
कोणाला काहीही कळायच्या आत
तो शेडमधून बाहेर आला
बरसणाऱ्या आभाळाकडे बघून
मनापासून हसला..
पाठीमागून मित्रांच्या हाका
ह्यॅ... त्याला फक्त पाऊस "ऐकू" येत होता
ईस्त्री बिस्त्री.. किंमती बिमती
सगळं विसरुन.. चालत राहिला तो
चिंब ओला जाऊन बसला
त्याच्या डेस्कवर..
कोणीतरी विचारलं विचित्र हावभाव करुन
विचित्रच आवाजात, "काय रे"?
तो फक्त म्हणाला हसून...
पहिल्या पावसाच्या शुभेच्छा

के पी आर