लावू घोडा

चल काढू उणी दुणी
उडवू चिखल थोडा
विकासाच्या आयचा घो
जनतेलाही लावू घोडा

उभं राहू चौकात
आयला भाषण ठोकू
दुसऱ्याची चव्हाट्यावर आणू
स्वतःची मात्र झाकू

झुकून करु सलाम
हात देखील जोडू
मायला चार दिवस फक्त
मग गादीवर चढू

किंमत ठरवू पक्की
बोली लाऊ बोटाची
शे पाचशे रुपड्यात
खपाटीला गेल्या पोटाची

वाटून घेऊ रंग
हिरवे निळे भगवे
चढवू पांढरे डगले
विचार ठेऊ नागवे

तू घे मशिद
मी घेतो राम
रीकामचोट माथ्यांना
मिळू दे काम

ऐकल्यासारखं करु
थोडं रडल्यासारखं करु
पाठ थोपटतील ते
पाया पडल्यासारखं करु

विष पेरु पाडू फूट
माणसं उभ्यानं कापू
वस्त्या पेटतील रातसारी
आपण सुखानं झोपू

भाषा धर्म जात पात
अस्मितेला चढू दे धार
नरडीचा घेऊ दे घोट
अन आपल्यांवरही करु दे वार

निवडणूकीचा रंगवू फड
मतांचा बाजार मांडू
जिंकलो तर ठिकंच
नायतर म्हणू "नशिबंच गांडू"

निकालाच्या पलिकडे
मांडवली करु
गळ्यात घालू गळे
अन एकमेका साह्य करु

टेंडर बिंडर पैसा बियसा
आडवा हात मारु
ठासून भरु खिसे
च्यायला सगळ्यांचा घात करु

विकासाच्या नावाखाली
रींगणात उतरु यंदा
चुतिया बनवू एकेकाला
तेजीत चालू दे धंदा

बदल घडवायचा एकेकात
असतो रेहमानी किडा
मतदान करुन घंटा फरक पडणारे थोडा?
याला नडा त्याला फोडा
प्रश्न विचारणाऱ्याला जित्ता गाडा
होऊ दे झोकात शक्तिप्रदर्शन
जमंल तेवढा करु की राडा
अरे विकासाच्या आयचा घो
जनतेला तर लावूच घोडा

केपी आर

ह्याशट्याग माजलेत साले

ओ तुम्हीच हो हो तुम्हीच

मगाशी नाही का हाॅटेलात

खाल्लीत पावभाजी...

२० रुपयाच्या प्लेटसाठी

मोजले शे-दिडशे

चौघांचे पाच-सातशे

मग बिलाबरोबर आलेली बडीशेप

बकना भरुन खाल्लीत

तरी थोडी उरलीच मागं

आयला पैसे वसूल करायचे म्हणून

बांधून घेतलीत ती टिश्श्यू पेपरमध्ये

परवा पण नाही का

आयनाॅक्समध्ये लाह्या घेतल्यात

दोनशे रुपयांना

आणि तोटरा बसतो म्हणून

फुलपात्रभर कोक घेतलात कागदाच्या कपात

रोख दिडशे मोजून

स्ट्राॅचा फुर्र फुर्र आवाज होईस्तवर

ओढलंत जीव खाऊन कोल्ड्रींक

निघण्याआधी घासलंत कार्ड बिल भरायला

खिशात कार्डाची थप्पी नीट जपत तुम्हीच म्हणाला होता नोटाबंदीच्या वेळी

जरा सोसा की कळ देशासाठी तिच्यायला

चौकातल्या भाजीवाल्याकडं थांबून

गाडीची काच खाली केलीत बटन दाबून

म्हणलात सुकून गेलीये पार भाजी

पिशवी भरुन घेताना हक्कानं सांगितलंत

सव्वा दोनशे नाही दोनशेच देईन

शंभराच्या दोन नोटा त्याच्या हातात

कोंबून निघत असताना

रस्त्याच्या कडेला फाटक्या पुस्तकात

डोकं घालून बसलेलं त्याचं पोरगं चोरुन बघत होतं

काचा वर करुन एसीत बसलेल्या

तुमच्या पोराच्या हातातल्या खेळण्याकडं

तुम्ही गाडी चालू करता करता म्हणालात बायकोला

भाजीपाला काय महाग झालाय

बायको म्हणाली तरी तुरीसाठी

बोंब मारतायेत साले

सकाळी साडे आठ वाजता आॅफिसमध्ये पोचताच म्हणालात

ए अरे तो एसी बावीसवर कर, कोण चुत्या वाढवतं रे टेमपरेचर

संध्याकाळी कार काढताना

पंधरा सेकंद काचा खाली घेयचा सोपस्कार पार पाडत वाढवलात एसीचा ब्लोअर

पुटपुटलात स्वतःशीच काय उन्हाळाय च्यायला

रेडीओवर आरजे प्रसिद्ध क्रिमिनल लाॅ़यरला (?) विचारत होती

शेतक-यांनी संप का केलाय?

लाॅयर म्हणाला त्यांना क़र्ज़माफ़ी पाहिजे म्हणून

तुम्ही कुत्सितपणे हसून स्टेशन बदललंत

पलिकडच्या स्टेशनावर बादशाह म्हणत होता

जानूsss आज रात का सीन बना ले

तुम्ही स्टेअरींगवर ठेका धरलात

तुम्ही... झालंच तर अप्रेझलच्या मिटींगमध्ये

बसलात आडून अॅडीशनल २.५% पगारवाढीसाठी

म्हणालात, सर परवडत नाही

वर्षभर खपून काम केल्यावर फक्त ८% पगारवाढ

राजीनामा देईन म्हणालात निक्षून

वाढीव अडीच टक्के पदरात पाडून घेऊन

मग घरी आलात जेत्याच्या आविर्भावात

टिव्हीवर लावल्यात बातम्या पोट भरुन जेवण झाल्यावर

चोवीस तास बातम्यांचं दळण पाडणारं एक च्यानंल सांगत होतं

शेतक-यांच्या संपाचा आज पहिला दिवस...

बळीराजानं आक्रमक होत दूध भाजीपाला ओतला रस्त्यावर

तुम्ही डायनिंग टेबलवरची मगासची भाजीची पिशवी फ्रिजमध्ये ठेवलीत

बायकोला म्हणालात बरं झालं मगाशीच घेतली आठवडाभराची

हाॅटेलात थेटरात आॅफिसात अन झालंच तर कोप-यावरच्या फाटक्या भाजीवाल्याकडं तुमचे पैसे वसूल झाल्याचं समाधान चेह-यावर मिरवत

परत येऊन सोफ्यावर बसत

फ़ेसबुक चालू केलंत

स्टेटसमध्ये लिहिलंत

"हा खरंच संप आहे का? अन्नाची नासाडी करणारा माजोर्डा अन्नदाता असूच शकत नाही... ह्याशट्याग माजलेत साले...

केपी आर

सामान्य माणूस

यापेक्षा जास्त करुही काय शकतो सामान्य माणूस?

कपाळावरच्या शिरा तटतटेस्तोवर चिडेल

नाहीच झालं सहन तर हाताच्या मुठी आवळून घेईल जीव खाऊन

फारतर आपटेल आवळलेली मूठ, सहन होण्याईतपतंच जोरात

तरीही नाहीच गेला राग तर घालेल शिव्या कचाकचा

नाहीतर ओकेल भडभडा सगळं फ़ेसबुक ट्विटर वाॅट्सॅपवर

येणा-या कमेंट्सवर तावातावानं करेल चर्चा

रात्री पाठ टेकण्याआधी "भोकात गेले सगळे" म्हणत पंख्याचा स्पीड वाढवेल

दुस-या दिवशी उठून चालू लागेल नाकासमोर

परत शिरा तटतटेस्तोवर..

केपी आर

कल्लोळ

देव-धर्म, श्रद्धा अंधश्रद्धा

भक्ति, विश्वास

पैसा-अडका, पे पॅकेज, श्रीमंती

माणसं, पै-पाहुणे, प्रेम, माया

काही म्हणजे काहीही

माणसाचा जीव वाचवू शकत नाही

मरणानं प्रश्न सुटत नाही

आणि जगून ऊत्तरं मिळत नाहीत

जगण्या मरण्यातलं अंतर

श्वासांनी भरावं म्हटलं तरी भरत नाही

वर्षानुवर्ष जगूनंही उद्याची खात्री देऊ शकत नाही तू

शाश्वत जर असेलंच काही तर आहे फक्त मृत्यू

मरणाच्या सुन्न शांततेएवढा कर्णकर्कश्श...

जगण्याचा कल्लोळ नाही...!

केपी आर

याद है

कसमों में बंधे थे.. याद है?

कुछ तो याद होगा...

कुछ भी नहीं है तो..

अगर फिर कभी मिले तो पेहचानेंगे कैसे?

पहली बार मिले थे

तब भी तो अनजान नहीं थे

नजाने अब के मिलेंगे तो

अनजान कैसे होंगे

बतायेंगे नही

जतायेंगे नही

सिर्फ़ आँखों से छू लेंगे रुह को

वोह अनजाने, जो कभी

एक दुसरे की पेहचान हुवा करते थे

वोह जिन्हें याद तो सबकुछ है

लेकीन येह भूल गये है के

कुछ यादें न भुलायी जाती है न मिटायी

वोह दफ़्न होती है अपने साथ

देखना मेरी क़ब्र पे पौधा आयेगा... "फूलों का"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

वो भी येही पूछेगा तुम्हें एक दिन....

"याद है"?

केपी आर

पत्ते

जहाँ पे मिला करते थे हम

इक अरसे से, वहाँ जाना छोड़ दिया है

बड़ी मुश्किल से, वही इक पेड़ के नीचे

दफना दिया था यादों को

न जाने क्यू

उसी पेड़ के शाखों से गिरते पत्ते

हवा का रुख़ भूला के

मेरे आँगन में आते है... आज भी!

केपी आर

रंग

और फिर रात के घने अंधेरे में

साफ़ दिखायी देते थे उसे रंग

दिल का पिटारा खोले

यादों के इंद्रधनुष को

सजाता था वोह आसमान पे

सितारों के बीच जगमगा उठती थी यादे

चाँद को बाहों में ले के

आसमान बीते कल से बातें किया करता था

हर रोज़ यादों का हाथ थामे

अधुरी रात उतरा करती थी दिल में

दिन का चिराग़ जल उठता था

रात के ख़्वाबों को बुझा के

आँखों में रोशनी बंजारापन सहती थी

अंधेरा होने तक

और फिर रात के घने अंधेरे में

साफ़ दिखायी देते थे उसे रंग

केपी आर

हम रातभर चाँद को ताकते रहते है

दबे पाँव अफक पे सूरज आ जाता है

नजाने क्यूँ हम चाँद को

और सूरज हमे चाहता है

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

हाथ से छुटे लमहों का

जाम बना के पी गये दो घूँट मे

तब से वोह खुद के साथ बैठे

अपना अकेलापन मिटाते है

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

देस बदलने चले थे हम

उंगली पे स्याही लगा के

दाग अच्छे है कह दिया नेताजी ने

विरोधी पार्टी से गठबंधन बना के

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

सबक तो जिंदगी सिखाती रही

सालों साल...

.

.

हम वैसे के वैसे रह गये

पढे लिखे "अनपढ"

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

आप ने हमे

अनजान बना दिया

और हम ने

आप को जिंदगी

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

मंज़िल से ज़्यादा मजा

जब सफ़र देने लगे

तो हर राह मंज़िल होती है

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

वोह समझे

वोह मजबूरी थे हमारी

और हमने उन्हे

जान बनाये रखा था

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

हम ज़िंदा तो रहते

उन्हें देख देख के

पर वोह आँखों से

क़त्ल करते रहें

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

येह चाँदनी रात और तुम...

हां... और मै....

तुम्हारे दिल के किसी कोने मे

खुद को रोशन कर के

आँखों की चाँदनी बनना चाहती हू

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

इशारे तो वोह ना समझे कभी

और दिल की बात

अल्फ़ाज़ समझाते जब तक

बड़ी देर हो गयी थी

नजाने क्यूँ जताने से ज़्यादा

बताना जरुरी था

केपी आर

आली लहर

आम्ही लहानपणी आमच्या गल्लीत म्हणजे रस्त्यावर क्रिकेट खेळायचो. खूप मजा येयची.. कधी एका चाळीच्या घराबाहेर कंपाउंड वॉलवर स्टंप आखून किंवा लाकडाची चौकट लावून तिथे बॅट्‌समन उभा रहायचा, चाळीसमोरचं अंगण, रस्ता सोडून पलिकडे बोलर उभा रहायचा तर कधी तिरके स्टंप लाऊन पिंपळगावकरांच्या गुलमोहराच्या झाडापाशी नॉन स्ट्रायकर एंड. नंतर नंतर रस्त्याला समांतर पिच असायचं. गोसाव्यांचं घर आणि पारख्यांच्या घराच्या मधोमध लाकडी चौकट मांडून स्टंप बनवायचो, शिंद्यांच्या दारात नॉन स्ट्रायकर एंड असायचा. किमान साताठ वर्ष असं वेगवेगळ्या ठिकाणी स्टंप लाऊन क्रिकेट खेळलो. वेगवेगळ्या ठिकाणी नियम बदलत गेले कायमंच. भन्नाटंच असायचे नियम

१) रस्त्याच्या अलिकडे नो रन

२) एक टप्पा आऊट

३) रनवारी (म्हणजे रन प्रमाणे) पहिला

४) जोरात मारला तर आऊट

५) जोरात टाकला तर नो बॉल

६) ऑन साईडला नो रन

७) मग नंतर नंतर पळून नो रन... ओन्ली फोर अँड सिक्स

(चाळीतल्या सगळ्या घरांच्या कंपाउंड वॉल एका लाईनीत असायच्या)

८) समोरच्या कोणाच्याही भिंतीला डायरेक्ट बॉल लागला की सिक्स, टप्पा पडून लागला तर फोर

९) शिंद्यांच्या पत्र्यावरुन बॉल मागे गेला तर आऊट

१०) मग आडवं खेळताना, कडेकरांच्या घरापुढे किंवा पिंपळगावकरांच्या झाडापुढे पळून रन अलाऊड

११) मागे नो रन्स

१२) शिंद्यांच्या कंपाउंडमधे डायरेक्ट मारला तर दोन रन... बाकी कोणाच्याही दारात गेला तर पळून काढाल तेवढे

१३) शिंद्यांच्या घरात जो बॉल मारेल त्यानीच जाऊन आणायचा

१४) सुळ्यांच्या पत्र्यावर दोन रन

१५) चंद्रूच्या दारातल्या खांबापुढे फोर सिक्स

१६) पहिले.. झाडातून बॉल घरंगळत आला आणि कॅच घेतला तरी आऊट... मग नाय रे तो तर टप्पा असतोय... नॉट आऊट

१७) लास्ट मॅनला बॅटींग मिळायची... मग लास्ट मॅनला नो बॅटींग

१८) पवारांच्या झाडापुढे सिक्स

१९) मागच्या चाळीत मारणारा आऊट

२०) एकदा तर नासीर रन काढताना हातातून बॅट निसटून स्टंपवर पडली तरी हिट विकेट म्हणून आऊट दिला होता त्याला

फोर सिक्सच्या जागा बदलत गेल्या... एक टप्पा आऊट काळाच्या पडद्याआड गेलं... पळून रन काढायचे नियम बदलले.... वाईड देणं न देण्यावर वाद झाले... दोन रन डिक्लेअर करायच्या जागा बदलल्या... हळूहळू रस्त्यावर क्रिकेट खेळणं सुद्धा बंद झालं. आता तिथं चालतासुद्धा येणार नाही एवढी गाड्यांची गर्दी असते.

पण मूळ मुद्दा काय तर खेळाचे नियम कायम बदलत राहीले... पण किमान दोन-चार महिने तरी एक नियम कायम असायचा... आजूबाजूच्या परिस्थितीनुसार नियमात बऱ्याच काळानं बदल होयचे... कोणाला तरी हुक्की आली आणि रातोरात नियम बदलला काल पर्यंत पत्र्यावर मारल्यावर सिक्स आणि आज अचानक पत्र्यावर मारल्यावर आऊट असं नाही झालं कधी... झाडाच्या अलिकडे कोणी पळून रन नाही काढले...रनवारी पहिला असताना कमी रन करणाऱ्याला पहिली बॅटींग नाही मिळाली आणि सहा ओव्हरची मॅच असताना अचानक तिसऱ्या ओव्हरनंतर कोण असं नाही म्हणालं की आता ही शेवटची ओव्हर, काय रन करायचे ते या ओव्हरमधे कराल तर जिंकलात नाहीतर हारलात...

मॅच चालू झाल्यापासून मॅच संपेपर्यंत तरी कोणी नियम बदलले नाहीत... सगळ्यांना नियम सारखे... एकसमान... कोणीही शब्द फिरवला नाही...

आयला नोटाबंदीपेक्षा तर आमचं गल्लीतलं क्रिकेट चांगलं होतं

साताठ वर्षात जेवढे नियम आम्ही गल्लीत क्रिकेट खेळताना बदलले त्याच्या हजारपट नियम दिड महिन्यात या सरकारनं नोटांबद्दल बदललेत...

खेळणं बंद होऊन आता किमान अठरा एकोणीस वर्ष झाली पण नियम तसेच्या तसे आठवतात कारण आली हुक्की मारली बुक्की या न्यायानं नियम कधी बनवले किंवा बदललेही नाहीत... नोटांचे सगळे नियम एका दमात सांगूही नाही शकणार आत्ता विचारलंत तरी.

अजून एक विशेष म्हणजे आम्ही कधी लकी ड्रॉ काढून विजेता नाही ठरवला... काये ना सगळ्यांना माहीती होतं की आपण गल्लीत का असेना "क्रिकेट" खेळतोय "लॉटरी" नाही...

मित्रों... इथंतर सगळं "आली लहरंच" आहे...

केपी आर