आयुष्य जगायचंच राहीलं

मी माझ्याशीच बोलताना
काटा बनून स्वतःलाच सलताना
गेले खोलवर
सोबतीला फक्त जर तर
दिसली नाही जखम कोणाला वरुन
ना रक्ताळली ना भळभळली पण
राहीली मनात खोलवर घर करुन
मग धावताना स्वतःपासून...
ठेचकाळले स्वतःलाच...
पडले, रडले अन कंटाळलेही
पण चालूच राहीला खेळ रुतण्याचा..
स्वतःच स्वतःला जीवघेणं बोचण्याचा..
मग वाटलं एक दिवस..
संपवावं सारं..
मिटल्या डोळ्यानं तरी वाटेल बरं..
चकचकतं पातं सेव्हन ओ क्लॉकचं फिरवावं मनगटावरुन
सांडत रहावा जीव थेंब थेंब शरीरातून..
केला निर्धार अन चिमटीत पकडलं
पाहून त्याला पाऊल जागीच अडखळलं
"ताय झालं मम्मा तुला? नतो ना लुशू"
त्याचे बोबडे शब्द पडले कानावर..
अन आजवर स्वतःशीच बोलणारी मी आले मग भानावर
त्याला मिठी मारताना पातं पडलं हातातून गळून
अन डोळ्यात अडकलेले जर तर आले गालावर ओघळून
"ताय झालं मम्मा, नतो ना ललू"
रडवेल्या आवाजात बोलला तो न रहावून
सुख सुख ते काय असतं वेगळं याहून??
झिडकारलं जर तर भिरकावलं पातं
पुसले व्रण अन स्वीकारलं नातं
ईवल्याशा त्यानं माझ्याकडं हळूच हसून पाहीलं
कळलं मलाही तेव्हाच "जर तरच्या" पलिकडे आयुष्य जगायचंच राहीलं

अरे हो.. आता काळजी करु नका, मी मजेत आहे... रादर आम्ही सगळेच!

कुणाल प्रकाश रुद्राके
(त्याच्या निरागस डोळ्यांनीच शिकवलं मला उद्याची चिंता सोडायला
अन माझ्या चौकोनी कुटुंबानी शिकवलं हसत दुःखाला भिडायला)

भाषा डोळ्याची

आठवतंय..?
काहीतरी सांगायचंय म्हणून
कानांत हलकेच फुंकर मारायचास..
कानाला तुझ्या ओठांचा हळूवार स्पर्श
शहारायचे मी क्षणात..
मग घ्यायचे अंग चोरुन..
अन तू नकळत परत तेच करायचास..
मी चिमटा काढायचे मग
अन तू आव आणायचास कळवळल्याचा
मी त्यावरुन फिरवलेला हात आणि
असू दे म्हणून तू पाठीवर दिलेली थाप..
वेड्यासारखं चालायचं नाही
काहीही आपलं..
तास्नतास न बोलता एकमेकांच्या खोड्या..
त्यामधे जाणवणारा आपलेपणाचा हक्क
जवळीक आपसूकंच वाढली होती आपली
तरीही.. टेकडीवरुन सनसेट पाहताना जपलेलं अंतर
मी हातातल्या घड्याळाकडे पाहील्यावर..
“थांब ना थोडावेळ” म्हणून डोळ्यानंच बोलणारा तू
आत्ता जाऊदे.. आज नक्की बोलूया रात्री..
नाही झोपणार लवकर.. म्हणून रोजंच प्रॉमिस करणारी मी
फोनवरची कुजबूज.. रात्री अपरात्री झोपेत वाचलेले अन झोपेतंच केलेले एसेमेस
अन कधी कधी फोनवर बोलतानाही भास व्हायचा मला
तू कानांत फुंकर मारल्याचा.. मग पुन्हा तोच खेळ
अन एक दिवस अचानक.. कानाशी झुकलास अन..
हलकेच कुजबुजलास, "विल यू मॅरी मी?"
यावेळेस खरंच बोललास काहीही त्रास न देता..
पण तरीही शहारले मी.. क्षणार्धात...
तुझे डोळे नेहमीच बोलायचे.. पण
तू कधी बोलला नव्हतास..
मी फक्त हसले उत्तरादाखल
अन तू झुकलास परत कानाशी..
बघ.. आठवलं तरी शहारा येतो अंगावर...
"होकार" अजून कसा द्यायचा तूच सांग??

तुझीचं ("च" वर अंमळ जोर दिलाय.. कारण तुला समजत नाही भाषा डोळ्याची)

कुणाल प्रकाश रुद्राके

Photo by: Solar Photographers 2010

सिंचनदेवा

जय देव जय देव जय सिंचनदेवा
कोरड्या नद्यांवरही धरणं बांधू या जय देव जय देव

निकृष्ट बांधकामं सिमेंटच्या चोऱ्या
टेंडरच्या पैशासाठी घेऊन बसलो खोऱ्या
निविदांचं जंजाळ कंत्राटांचा मारा
टेबलाखालच्या अर्थकारणात जीव गुंतलाय सारा
साहेब, बाबा, दादांचा तोरा
नैतिकतेला हरताळ फासलेला बरा
जय देव जय देव
जय देव जय देव जय सिंचनदेवा
कोरड्या नद्यांवरही धरणं बांधू या जय देव जय देव

मुख्य अभियंत्याला माथेफिरु म्हणा
वाकवून वाकवून त्याचा मोडा हा कणा
त्याच्या पत्रांकडे दुर्लक्ष करुन
खाऊया मलिदा सगळेच चोरुन
पाण्यावरुन लक्ष हटवूया
राजीनाम्यावर केंद्रित करुया
जय देव जय देव
जय देव जय देव जय सिंचनदेवा
कोरड्या नद्यांवरही धरणं बांधू या जय देव जय देव

आकडे पाहून फिरतातं डोळे
जनतेचा पोटात येईनात का गोळे
बजेटला बदनाम करतात घोटाळे
विरोधकांचे तर हे फसवे सापळे
"खादी"चा आपण राखूया मान
खाकीला झुकवून करु गतःप्राणं
जय देव जय देव
जय देव जय देव जय सिंचनदेवा
कोरड्या नद्यांवरही धरणं बांधू या जय देव जय देव

फूटू दे धरणं वाहू दे गावं
नोटांवरती आमचीचं नावं
ओलिताखाली चिंचोक्याएवढं क्षेत्रं
जनतेची पाण्यासाठी वणवण सर्वत्रं
दुष्काळ महागाईनं मेली जनता
हि तर सुरुवात थांबू नका आता
जय देव जय देव
जय देव जय देव जय सिंचनदेवा
कोरड्या नद्यांवरही धरणं बांधू या जय देव जय देव

कुणाल प्रकाश रुद्राके

औंदा लगीन करायचं हाय - २

औंदा लगीन करायचं हाय - २

लई झालं अन थोडं ऱ्हायलं
तरी बी व्हत न्हवतं काही
वाट बगून बगून कंटाळा आला लै
कोन कशी कवा भेटंल
लकांनो डोस्कच काम देत न्हाय
पन ठरव्ली येकंच गोश्ट
औंदा लगीन करायचं हाय

कांदा पोहे अन भेटी गाटी
आमचा बंग्ला अन तेंची ईस्टेट मोटी
नोकरी धंदा फॉरेन अन प्याकेजच्या बाता
नातं नंतर पन करु यव्व्हार आता
अन मंग आस्ल्या स्थळांना म्हनावं काय
काय बी झालं तरी औंदा लगीन करायचं हाय

माय अन बा वैतागलेत लै
वाटतं तेंना समजवून सांगावं काही
समद्यांची हुतात पन आमच्या घरचा शेर खाल्ला आसंल कोनी?
ईचार करुन करुन पाक तरास करुन घेतलाय तेंनी
ईषय येकंच येता जाता
म्हनं पुडचा उमेदवार ह्योच आता
दिसभर नुस्त स्थळं, पत्रिका, फोटू अन काय काय
तेंचा तरास कमी करन्यासाटी तरी
औंदा लगीन करायचं हाय

मित्रांची बी प्रश्न त्योच
समदं यवस्थिते पन म्हनं गोंधळ घालत आसंल ह्योच
ह्याला आनि कोनती अप्सरा हवी
रोजरोज कुटून आनायची स्थळं नवी
पत्रिका दाखवून केलीये शांति बिंती
पैल्यांदा डोस्कं खात्यात मंग सांगत्यात
योग आल्याबिगर होत न्हाई गोश्ट कोनती
भेटनं तर न्हाईच पन आजकाल वैतागून तेंचे फोन बी उचलत न्हाय
आयला समद्यांना ऊत्तर देन्यासाटी औंदा लगीन करायचं हाय

नाकी डोळी नीट बगावी
चार बूकं तरी शिकलेली असावी
घर दार पै पैका तेच्यापरीस
मानसं आमाला चांगली हवी
अशीच येक..
तेंना बी अन मला बी आवडनारी घावली हाय
तिच्या घर्च्यांना बी कसलीच हरकत न्हाय
अन म्हनूनंच तयारी करा लकांनो
औंदा लगीन करायचं हाय


कुणाल प्रकाश रुद्राके
(विशेष सूचना: या कवितेतील पात्र अन घटना पूर्णपणे काल्पनिक असून, कोणाशीही साधर्म्य आढळल्यास तो एक निव्वळ योगायोग समजावा ;) )

तुझ्याविना आता

अवघड वाटत होतं यार सगळं
दोन पाऊलं एक श्वास एकेक क्षण
तुझ्याविना तेव्हा... पण..
पण..
मिटल्या डोळ्यातली थकलेली स्वप्नं
खरं नव्हतं गड्या त्यातंच रमणं
सगळंच होतं तिथल्या तिथं
स्वतःलाच हरवल्यावर शोधायचं कुठं
ढगाळलेलं आभाळ
कोसळणारा पाऊस
क्षितिजाच्या रेषेला जमिनीची हौस
पूर्वेचा रंग सांजेचा संग
चंद्रही तसाच चांदण्यात दंग
मिनिटातले सेकंद
दिवसातले तास
काट्याचं बोचणं फूलांचा वास
नदीची खळखळ पानांची सळसळ
समुद्रही तसाच कधी शांत कधी अवखळ
म्हटलं ना बदललं नाहीच काही
मी चुकलो जरी तसेच्या तसेच अजूनही
आई बाप मित्र अन ताई
ठरवलं मग.. चालायचं पुढं
रातीच्या आंधारापायी दिवसा कोण रडं
पण.. तरी पण...
धुरकटल्या काचेपल्याडचं जग
दिसलं नाही तरी तिथेच असतं बघ
मग फिरतो हात काचेवर
आर्ध्या ओल्या काचेला स्थिरावते नजर..
तसंच अगदी तसंच
काळजातल्या एका धुरकटल्या कोपऱ्यात
असतात आठवणी तुझ्या माझ्या तशाच
फिरतो हात झटकायला धूळ
सारं काही असतं पण जात नाही तुझं खुळ..
अवघड वाटत नाही आता सगळं
जगण्याला रुटीनची लागलीयेत ठिगळं
साधं सोपं शांत जगणं
तुझ्याविना आता... पण..
पण..तरीही...


कुणाल प्रकाश रुद्राके
(काचेच्या भिंतीनं हशील काय? रुटीनचं धुकं?)

फरक तर पडतोच... फरक तर पडणारंच

अनपेक्षित नव्हतं तरीही चटका लाऊन गेला... गेल्या तीन दिवसांपासूनंच शंकेची पाल चुकचुकत होती मनात पण तरीही एक वेडी आशा होती. माहीती होतं साहेब लढवय्ये आहेत, अशक्य गोष्टीही शक्य करुन दाखवतात अन आमच्या प्रेमापोटी काहीही करायला तयार होतात. मृत्यूच्या दाढेतूनही तुम्ही परत फिराल अशी खात्री होती, तुमच्याशिवाय महाराष्ट्र अन मराठी मातीचा विचारंच केला नाही. दसरा मेळाव्याला तुमची शाररीक व्यथा पाहून कसंतरीच झालं पोटात. आयुष्यभर डरकाळी फोडणाऱ्या वाघानी हात जोडून विनंती केलेली पाहून भरुन आलं खरंतर. तुमच्या फटकाऱ्यांची सवय होती आम्हाला अन म्हणूनंच दसरा मेळाव्याच्यावेळी तुम्हाला लागणारी धाप काळजाचा ठोका चुकवून गेली आमच्या. क्षणभर वाटलं साहेबांचं आता काही खरं नाही अन दुसऱ्याचं क्षणाला राग आला स्वतःचा असला भलताच विचार केला म्हणून. आयुष्यभर आव्हानं निधड्या छातीनं पेलणारा आमचा वाघ जाता जाता ही मृत्यूला भिडला, पाठ टेकली पण पाठ फिरवली नाही. काल-परवापर्यंत गूगल ईमेजेसमध्ये सर्च केल्यावर वाघाला लाजवेल असा करारी मुद्रेचा आमचा वाघ स्क्रीनवर अवतरायचा पण आज सर्च केल्यावर व्यंगचित्रांपासून सुरुवात करणाऱ्या वाघाच्या एग्झिटची व्यंगचित्र पाहून काळजात चर्र्र्र होतंय. विकीपेडीया, गूगल, फेसबूक सगळीकडे बाळासाहेब असे होते, तसे होते वाचताना नजर धुसर होतेय... कसं सांगू "होते" अन "आहेत" यातला फरक एवढी मोठ्ठी अन न भरणारी पोकळी निर्माण करतोय. तुमच्यावर मनापासून प्रेम करणारे होते, आहेत तसेच तुमच्यावर टिका करणारेही होतेच. पण बाळासाहेबांबद्दल तटस्थ कोणीच नव्हतं.. फरक तर पडायचाच... फरक तर पडतोयंच... फरक तर पडणारंच.. आज तुमचे टिकाकारही म्हणतायेत, टिका करावी तर साहेबांवर अन टिका करावी तर साहेबांनीच. राजकारणात राहूनंही राजकारणी नाही झालात कधी, नाटकीपणा तर कधीच जमला नाही. आमचा आवाज तुम्हीच होता, आमच्या मनातलं आम्हाला कळण्याआधी तुमच्या भाषणातून तुमच्या व्यंगचित्रातून ऐकू येयचं अन दिसायचं आम्हाला. जेव्हा आमचा जन्मही नव्हता झाला तेव्हा तुम्ही सेनेची स्थापना केलीत, सेनेसाठी खस्ता खाल्ल्या, मराठी माणसाला अस्मिता अन आवाज दिलात. तो काळ पाहीला नसूनही आमच्या पिढीवर तुम्ही गारुड केलंत, आमच्या नंतरच्या पिढ्यांनाही तुमच्याबद्दल आतोनात आदर अन आकर्षण आहे. १५-१६ वर्षाच्या मुलांनाही साहेब तुमच्याबद्दल आत्मीयता आहे. काय म्हणावं या प्रेमाला, आपुलकीला?? आमचा आधारवड, आमचा आवाज आमचा वाघ अन आमचा भगवा रंग मिसळला आज अनंतात...
कुठल्या राजकारण्यासाठी आजवर डोळ्यात पाणी नाही आलं.. तुम्ही काय कमवलं ते आमच्या डोळ्यात तरळणाऱ्या पाण्यानीच दाखवून दिलं आज...
फरक तर पडतो साहेब... फरक तर पडणारंच पण तुम्ही "होता" असं नाही म्हणणार कधी... तुम्ही आहात, आहात थेट ईथे या काळजात
वादळ शमलं म्हणणंच चूकीचं आहे... हे वादळ शमणारं नाही.. दिशा बदलली एवढाचं काय तो फरक... आता कूच स्वर्गाकडे, भगवा धडकतोय भगवा फडकतोय सावध व्हा देवराया भगवा वाघ आलाय... कोण म्हणतं स्वर्गात फक्त देवदूत असतात? वाघाचं, हिंदूहृद्‌यसम्राटाचं सिंहासन आता तिथे... अढळ!

आज सूर्य मावळताना जरा जास्तच झाला भगवा
वाघाला असा नेताना आसमंतही जरा हळवा
निधड्या छातीनं घेतला निरोप मराठी मनाचा
"वाघ" म्हणवून घेण्याचा साहेबांशिवाय अधिकार नाही कुणाचा

एक पर्व जिवंत राहील काळजात सदैव

कुणाल प्रकाश रुद्राके.

"झूठी उम्मीद"

उस सुनी गली का सन्नाटा...
चाँदनीने भी सुन लिया
चाँद ने हथेली पे
यादो को चुन लिया
आँखोसे भी झलकती है यादें वोही
बीते कल से टकराती है राहे नयी
तेरी आँखे आज भी
जानी पेहचानी लगती है
तेरे होठो की हसी अब तक
मेरी धडकन को ठगती है..
है रश्क तुम्हे मेरी खामोशी से
देख लेना एक दफा आँखो मे मेरी भी अपनी खुशीसे
पर न देखना ऐसे की
मै नजर चुरा लू..
दबा के रखी अल्फाजो मे जो बात
उसे आँखो से बता दू
अब तो खामोशी ही देती है हरदम साथ..
बताना चाहता हू तुम्हे भी एक ही बात..
अब के जाओगे तो मुड के न देखना फिर से..
सख्त नफरत है मुझे ऐसी झूठी उम्मीद से..


कुणाल प्रकाश रुद्राके
(ऊम्मीद का दामन न छोडना था हमे... हम तो मजबूर तब हुए, जब ऊम्मीदने दामन हमारा छोड दिया)

"राजे तुम्ही परत या”

रस्त्यावरच्या रक्ताला रंग धर्माचा दिलाय

मनामनातल्या दऱ्यांमधे चेव जातीपातीला आलाय

एकेकाचं भरलंय पोट, पैशानं ठासून ठासून

माणूसकीच्या गळ्याला लावलंय नख चक्क डोळे झाकून

"मी माझा"च्या जयघोषानं आसमंत भरलाय

पायाखालचं बघताना फक्त स्वार्थीपणा उरलाय

स्वाभिमान तर आम्ही ठेवलाय कधीच गुंडाळून

शोधला जीवाचं रान करुन पण मिळेना पिढ्यानंपिढ्या धुंडाळून

आयाबहीणींची आब्रू वेशीवर टांगलीए

वासना दिवसाढवळ्या चव्हाट्यावर आणलीये

पदराआडच्या शालिनतेचा कधीच गळा दाबलाय

कंबरेचं सोडून डोक्याला बांधण्यात प्रत्येकजण रमलाय

खून दरोडा बलात्कार अन घोटाळ्याच्या बातम्या रोज तोंडी लावतो आम्ही

स्वैराचार अन अराजकतेची आहे १०० टक्के हमी

चरफडतो, हळहळतो, घेतो राग गिळून

डोळेही केलेत कोरडे आसवं सगळी पिळून

अम्हाला नेहमीच वाटतं..

आता शिवाजी जन्माला यावा पण यावा शेजारच्या घरात

त्याला लढताना पाहू आम्ही ऊभं राहून दारात

श्रींची ईच्छा अन तुमच्या कर्तृत्वानं तुम्ही स्वराज्य ऊभं केलंत

आमच्यासारख्या नालायकांच्या हाती तुम्ही सोनं का हो दिलंत?

"सगळं छान चाललंय... या एकदा बघायला"

असं म्हणायची आमची लायकी नाही

स्वराज्य घडवण्यापेक्षा बिघडवण्यात आम्ही सोडली नाही कसर काही.

म्हणूनंच आज तुमची परत वाटतेय गरज

स्वार्थापुरती माणसं जोडायचं आमच्यात आहे कसब

म्हणूनंच म्हणतो...

"राजे तुम्ही परत या... आम्ही बांगड्या भरल्यात"

तुमच्या स्वराज्य अन सुराज्याच्या आता फक्त आठवणीच उरल्यात...

कुणाल प्रकाश रुद्राके

१५ ऑगस्ट - २६ जानेवारी

ए काय बघतोएस रे?
२६/११ ला २ वर्ष झाली रे आज..
ते सोड रे.. सोनी लाव..
आज सनी लिऑनची एंट्री होणारे बिग बॉसमधे..
अरे बातमी ऐकलीस का?
चीन पूर्वेकडचा भाग गिळण्याच्या तयारीत आहे..
च्यायला विचार करुन काय होणारे?
कोलावरी डी ऐकलंस का?
तुझ्याशी बोलण्यात अर्थ नाही
काँग्रेसची पुरती वाट लागणार या ईलेक्शनला
भाजप तरी कुठे चमकणारे?
आयचा घो.. एकजण मत देण्याच्या लायकीचा नाहीये..
मी तर सुट्टी टाकलीये मतदानाला जोडून
तू पण येतोस का? गोव्याला चाल्लोय!!
अरे पण मतदान??
सोड बे तू ना लई डोकं खातोस
च्यायला बजेटमधे काय वाट लावली रे यावेळेस
ए माझ्या बापा गप बस ना मॅच बघू दे सच्याची शंभरावी सेंच्यूरी होणार रे आज
गुवाहाटी मधला प्रकार पाहीलास का? डोकं सुन्न झालं रे
कुठे पाहीला.. साला कित्येक साईटवर शोधलं पण अनसेन्सॉर्ड कुठेच नाय
जिकडं तिकडं ब्लर्ड व्हिडिओज.. काय बघायला मिळालंच नाय
आणि ती बावळट मॉडेल पाहीलीस?? तिरंग्याची बिकीनी... लिमिट क्रॉस केलं यार यांनी आता
जोड्यानं हाणलं पाहीजे तिला... पण त्याआधी त्या फोटोग्राफरला.. साला काय लांबून फोटो काढलाय
आर्थिक मंदीबद्दल काही ठोस पावलं उचलत नाही राव सरकार
तुला काय वाटतं जिस्म २ बघायला पैसे घालवायचे? मी तर ३-४ व्हिडिओ आधीच डाऊनलोड केलेत... टॉरेंट जिंदाबाद
सत्यमेव जयते पाहीलंस??? किती चांगलं काम करतोय आमिर.. त्याच्यावरही टिका करतायेत साले..
आयचा घो त्या आमिरच्या.. आधी त्यानी रविवार खराब केला आता तू कर...
पुण्यात साखळी स्फोट झालेत.. तू कुठे आहेस, ठिके आहेस ना?
फोन ठेव रे मी पिक्चर बघतोय "भारतीय"
आसाममधे भयंकर परीस्थिती आहे रे..
का काय झालं?
अरे लोक मरताएत अन तू म्हण...
च्यायला आपण तरी कुठे जगतोय?
रझा अ‍ॅकॅडमीनी नंगानाच घातला पाहीलास का?
भेंचोद... पैसे वाया गेले रे.. काहीच नाही त्या जिस्म २ मधे.. च्यायला त्या महेश भटच्या..
महागाई जाम वाढलीये राव.. सगळंच पार..
ए तू डोक्याची मंडई नको करत जाऊ रे.. च्यायला या देशात काही बदलणार नाही.. काहीच नाही...
बर उद्या काय करतोएस? सकाळी शाळेत येणार का?
तुझ्या तर आयला ए का डोकं खातोस रे... एक दिवस सुट्टी आहे.. उद्या निवांत उठणार..
अन उद्या काय कौतुक आहे रे शाळेचं
उद्याचं कौतुक ना..
देश स्वातंत्र झाला होता उद्याच्या दिवशी.. हेच एक ६०-६५ वर्षापूर्वी
झोप तू.. आराम कर..
तुझ्या-माझ्यासारखे निष्क्रीय भडवे सुरक्षितपणे झोपावे.. अन
तिरंग्यावर कोणाची वाईट नजर पडू नये म्हणून रात्रीचा दिवस करणाऱ्या जवानांप्रति आदर म्हणून तरी जाईन म्हणतो
उद्या सकाळी शाळेत...
बदलणार काहीच नाही शाळेत गेल्यानं...
अंगावर शहारा तेवढा येईल राष्ट्रगीत ऐकताना...
डोळ्यात पाणीही येईल "भारत माता की जय" म्हणून ओरडताना..
मग आपण मोकाट...
किमान २६ जानेवारीपर्यंत...
देशाला नावं ठेवायला...

कुणाल प्रकाश रुद्राके
ताक: (हवे आहेत- २६ जानेवारी अन १५ ऑगस्ट व्यतिरीक्तही देशाचं विचार करणाऱ्या या संभाषणामधल्या सकारत्मक वृत्तीचे तरुण... नक्कीच मिळतील आशा आहे.. अजूनही)

"फ्रेंडशिप डे"

ऑगस्ट महिन्याचा पहिला रविवार
फ्रेंडशिप डे!! हंम्म फ्रेंडशिप डे साजरा करण्याचा दिवस..
आमच्यावेळी नव्हतं असं म्हणत नाक मुरडायचा तो आजवर
पण आज एकही मित्र राहीला नव्हता बरोबर
तेव्हा रंगायचे गप्पांचे फड
साक्षीला असायचा पाराचा वड
चौक, कट्टा, टिंगल, मस्करी, मजा
दोस्तीसाठी हरेक दिवस असायचा ताजा
आज फ्रेंडशिप बँडमागे लपलेले हात धरायला नाहीत कोणी आपले
सुख दुःखात घट्ट हात धरणारे आठवले त्याला सगळे
खुर्चीत बसल्या बसल्या
मिटल्या डोळ्यासमोर एकेक नावं येत गेली
अशोक, सत्त्या, अज्या, रव्या
अंत्या, सोम्या, आप्पा, माउली
खिशातून डायरी काढून त्यानं सुरुवात केली
एकेकाचा नंबर डायल करायला
कोणाचा नंबर बंद, कोणाचा फोन स्विच ऑफ
तर कोणी गेल्याची बातमी त्याच्या मुलानी दिली
टि पॉयवर पडलेल्या डायरीची पानं फडफडत राहीली
एकटेपणा अजूनंच जाणवू लागला त्याला
का कुणास ठाऊक आजच्या काळातल्या
फ्रेंडशिप डेचं महत्व पटलं त्याला
काठीचा आधार घेऊन उठणार तेवढ्यात तिनं हात पुढे केला
मागच्या हातात काहीतरी लपवत
ईवल्याशा हाताने डोळे झाकले त्याचे
हॅपी फ्रेंडशिप डे म्हणत त्याच्या हातात काहीतरी ठेवलं जेव्हा
नातीच्या रंगलेल्या फ्रॉककडे पाहून आश्चर्य वाटलं तेव्हा
ग्रिटींग कार्डवर लिहिलं होतं तिच्या हस्ताक्षरात
"टू माय फर्स्ट अँड बेस्ट फ्रेंड, हॅप्पी फ्रेंडशिप डे ग्रँडपा"


कुणाल प्रकाश रुद्राके

Happy friendship day to all of you
Loads of Love
Kunal

तुझ्या राखीसाठी...

आठवतं का गं तुलाही..
लहानपणीची लुटुपुटूची भांडणं
तुझं घर ऊन्हात बांधायला निघणारा मी
अन तुझे केस ओढूनही आई भाऊंसमोर एक चकार शब्दही न काढणारी तू
रात्री लाईट घालवून मला दाखवलेली भीती
अन किंचाळत मी तुला घट्ट मारलेली मिठी
एवढ्या तेवढ्यावरुन गाल फुगवून बसणारी तू
अन चार-दोन दिवसाच्या अबोल्यानंतर पहिल्यांदा बोलणारा मी
तुझ्या पर्समधून चोरुन खालेल्या कॅडबऱ्या
गणराजचा डोसा अन एस.एस.चा वडापाव
शाहरुखच्या पिक्चरची माझ्यासाठी ब्लॅकनं काढलेली तिकिटं
अन दोन आठवडे कॉलेजमधून चालत येऊन
तुझ्यासाठी मी साठवलेले पैसे..
एकेक रुपया साठवून भाऊबीज अन रक्षाबंधनासाठी जमवलेली ओवाळणी
लग्नाच्या दिवशी जाताना गळ्यात पडून रडलेली तू
तुला वाईट वाटू नये म्हणून...
तू पाठमोरी होईपर्यंत मी रोखलेले अश्रू..
काय माहीत का पण आज
राहून राहून आठवतंय सारं
तुला वाटत असेल काय झालं याला
खरं सांगायचं तर
हात अगदीच मोकळा नसतो..
ताई बांधते ना राखी
झालंच तर..
बाकीच्या बहीणी पण येतात घरी...
भरतो हात...
पण माझी राखी पुढे की तुझी???
या चढाओढीला मिस करतो
मनापासून...
अगदीच मोकळा नसतो हात.. पण तरीही...
पुढची जागा ताई अन मी मोकळीच ठेवतो
तुझ्या राखीसाठी...

कुणाल प्रकाश रुद्राके

(वाट बघतो पोस्टानं येणाऱ्या तुझ्या राखीची, प्रॉमिस सगळ्यात पुढेच बांधेन)