तपूर तिपूर... तपूर
तिपूर
तो मग्न होऊन संगीत
ऐकत होता..
इन्स्ट्रूमेंटल असूनही
ते त्याच्याशी संवाद साधत होतं
क्षणा क्षणाला नवी
धून
कधी थंड सावली तर जणू
कधी ऊन
आठवणींचा राग प्रेमाचा
सूर
गेल्या काळात परतण्यासाठी
भरल्या डोळ्यानं मन आतूर..
हरेक थेंब त्याला काही
सांगत होता..
काल अन आज मधली दरी
आपसूकंच सांधत होता
पावसाची सर तिचा स्पर्श
काळ्याभोर मेघात दोघांनाही
गवसलेला स्वर्ग
एकत्र भिजताना बॅगेत
पडून राहिलेली रेनकोटची घडी.
खडकवासल्याला जाताना
मित्राकडून उधार घेतलेली गाडी
वाऱ्यावर उडणारे केस
अन चेहऱ्यावरचे पावसाचे मोती
हिरव्याकंच निसर्गापेक्षाही
त्याला भूलवायची "ती"
वाफाळलेला कॉफीचा कप
अन तिच्या चष्म्यावर जमणारे वाफेचे ढग
तिच्या डोळ्यातंच सामावलेलं
त्याचं ईवलसं जग
हात फैलावून पावसाला
मारलेली मिठी
नव्या कोऱ्या प्रेमाच्या
चिंब चिंब भेटी गाठी
तिनं ओंजळीत झेललेले
थेंब अन
आत्ता काचेवर पडणारा
पाऊस दोन्हीचा आवाज अगदी होता सेम टू सेम...
टपूक.. टिपूक... तपूर..
तिपूर...
हॅ.. त्याला कळेना
सगळं काही असूनही आज नॉस्टॅल्जिक का वाटतय???
तेव्हढ्यात तिचा आवाज
आला स्वयपाकघरातून..
ए.. पावसावर कविता
नाही केलीस का यावेळेस
ऐकव ना.. आज जरा रोमॅन्टिक
व्हावसं वाटतंय..
कवितांची वही बाहेर
काढताना तो स्वतःशीच हसला..
बाहेर त्याच्या कवितेला
बॅकग्राऊंड म्युजिक चालूच होतं..
तपूर... तिपूर.. तिपूर..तपूर..
कुणाल
