दोघं - भाग ९

सगळं आवरुन झालं होतं आज त्याचं आणि ते ही नेहमीच्या वेळेआधीच. असं कधी व्हायचं नाही त्याच्या बाबतीत. नेहमी सकाळची धावपळ ठरलेली असायचीच. आज मात्र अपवाद होता रुटिनला.. त्यानं लॅपटॉपची बॅग उचलली, स्मार्ट फोनच्या स्क्रिनवर बोट फिरवून पाहिलं, कसलेही नोटिफिकेशन्स नव्हते, क्षणभर मोबाईल हातात धरुन थांबला नकारार्थी मान हलवली आणि मोबाईल खिशात ठेऊन दिला. मनगटावर घड्याळ बांधता बांधता काटे उलटे फिरल्याचा भास झाला त्याला. घाईघाईतंच त्यानं बॅग खाली ठेऊन घड्याळाची डायल दुसऱ्या हातानं झाकली आणि घट्ट दाबून धरली, त्याच्या कानात घड्याळाची टिक टिक आणि छातीतली धडधड घुमत राहिली आणि कॅलेंडरची पानं त्याला घेऊन गेली मागे मागे मागे.

त्या दिवशी असंच त्यानं परत एकवार मनगटावर बांधलेल्या घड्याळात पाहिलं होतं. गेल्या आर्ध्या तासात हि कितवी वेळ होती कुणास ठाऊक? घड्याळ हातात बांधलं तरी वेळ आपल्या हातात नसते ती तिच्या चालीनं चालत राहते, ना जरा सावकाश ना वेगानं. कदाचित म्हणूनंच घड्याळ मनगटावर बांधत असावेत मुठित नाही. का कुणास ठाऊक आज इंपेशंट वागत होता तो खूप, सतराशे साठ वेळा घड्याळात बघून झाल्यावर त्यानं वैतागून मूठ गादीवर आपटली पण सेकंद काटा अक्षरशः खूप खाऊन सुस्तावलेल्या अजगरासारखा टिक टिक करत राहिला. मिनिट काटा जसजसा बाराच्या दिशेनं निघाला तशी त्याची धडधड वाढली. त्यानं मोबाईल उचलला, नंबर डायल केला, काऊंटडाऊन चालू झालं होतं कानात वाजणाऱ्या रींगपेक्षाही जोरानं त्याला स्वतःचे ठोके जाणवत होते. पलिकडून फोन उचलला.

ती: हॅलो

तो: ...

ती: हॅलोss

तो: ...

ती: हॅलोsss ओsss.. आता बोलशील का प्लिज.

तो: शू ssss

ती: काय खेळ आहे हा..

त्याच्या मनगटातल्या घड्याळाचा काटा बारावर सरकला आणि

तो: विश यू ऑल द हॅपीनेस ईन द वर्ल्ड. हॅपी बर्थडे लव्ह. लव्ह यू!

ती: (स्वतःशीच हसत) ....

तो: काय गं, पुण्यात का नाही आलीस? मला भेटायचं होतं तुला आज.

ती: तू सुद्धा ईकडे येऊ शकला असतासंच की पण माझ्या बड्डेला मीच येयचं. जा मी येणारंच नाहीये. आय एक्स्पेक्टेड यू टू कम.

तो: हं.. आय डोंट नो नेक्स्ट ईयर

ती: (मधेच त्याला थांबवत) प्लिज आत्ता नको ना तो विषय. तू आज आला नाहीस हे माझ्या आयुष्यभर लक्षात राहिल.

तो: आणि माझ्या सुद्धा. ये ना प्लिज.

ती: ...

पुढचा तीन चार तास तिला वेटींगवर कोणा ना कोणाचे फोन्स येत राहिले, तिनं सगळ्या कॉल्सकडे दुर्लक्ष केलं कि तिला जाणवलेच नाहीत कुणास ठाऊक.

तो: चल लेट झालाय खूप, झोप आता.

ती: (हताश) हो ना खरंच खूप खूप उशिर झाला रे.. तुला वेळेचं महत्व कळलंच नाही कधी. आय विश..

तो: ...

ती: गूड नाईट, किमान स्वप्नात तरी वेळेवर येतोस ते काय कमी.

तो: लव्ह यू!

जरा डोळा लागतो न लागतो तोवर तिचा फोन परत वाजला. डोळे किलकिले करत तिनं उशाशी पडलेला फोन उचलून त्यावर त्याचं नाव पाहिलं, बेडवर पडल्या पडल्या फोन रिसिव्ह केला.

तो: गूड मॉर्निंग. ऊठा.. आज वाढदिवस आपला आळसात घालवू नका.

ती: काय रे झोपू दे थोडावेळ.

तो: साडे सहा वाजले. आणि मला भेटली नाहीस आज मग मी झोपू देणारंच नाही.

तिनं कानाचा फोन काढून घड्याळ पाहिलं, खरचं साडे सहा वाजले होते. पहाटे तीन साडे तीन पर्यंत बोलत बसल्यावर एवढ्या सकाळी मध्यरात्रीचा फिल येणं सहाजिक होतं. फोन परत कानाला लावत ती त्याच्यावर डाफरली.

ती: आला नाहीस ते नाहीस, आधीच वाढदिवस बेकार जाणार माझा त्यात तू झोप मोड कर... आणि यावर डिफेंड करायचा प्रयत्नंच नको करुस तू

तो: काय गं खरंच भेटायचं होतं मला.

ती: ये मग, अजूनंही वेळ आहे. वाशी पुणे जास्त अंतर नाहीये.

तो: येऊ खरंच?

ती: ...

तो: ठिके, तुझ्याकडे अं.. १५-२० मिनिट आहेत. पटकन आवर आणि बाहेर ये. मी पोचतोच.

ती: (झटकन बेडवर उठून बसत, मोठ्यानं) तू आलाएस?

तो: (तिच्या आवाजातल्या आश्चर्यानं सुखावत) हो. पंधरा मिनिट.

ती: (आवाजातलं आश्चर्य न लपवता) खरंच.

तो: (हसतंच) वेडी आहेस का? कसं पॉसिबल आहे मला. आलाएस का म्हणे

ती: (खर्रकन चेहरा उतरला तिचा) जा माझ्याशी बोलू नकोस.

तो: ए ए ए.. फोन ठेऊ नकोस. पंधरा मिनिट.. पटकन आवर. मी आलोय... तुझी शपथ.

ती: (लाडीक रागात) रात्री का नाही सांगितलंस? मला आवरायला वेळ लागेल... डोक्याला तेल चोपडून ठेवलंय मी. फोन ठेव... चल चल चल... मी आवरते पटकन.

पाचंच मिनिटात त्याचा फोन परत वाजला.

ती: तू... खरंच आलाएस.

तो: अगं मी कसं सांगू तुला?

ती: नाही चार तासापूर्वी आपण गप्पा मारल्या आणि..

तो: हे बघ.. दलेर मेहंदीची कॉन्सर्ट आहे ईथे कसली? पुढच्या महिन्याच्या १२ तारखेला? त्याचे होर्डिंग्ज लागलेत.

ती: तुला कसं माहीत.

तो: परत.. शिवनेरी थांबते तिथे नवं हॉटेल झालंय... ब्रिजच्या खाली एकसाईडचा रस्ता बंद आहे.. काम चालूए.

ती: तू हे सगळं पेपरमधे वाचलं असणार.

तो: ठिके आपण नेहमी भेटतो त्या कॅफेमधे व्हॅलेंटाईन डे स्पेशल स्किम चालूए फॉर न्यूली वेड कपल्स. रेड बोर्ड आहे मोठ्ठा.. व्हाईट फाँटमधे लिहिलय, "सेलिब्रेट यूवर टूगेदरनेस विथ अस"

ती: म्हणजे... तू खरंच आलाएस. (तिच्या आवाजातला आनंद त्याला जाणवत होता)

तो: यू हॅव फिफटीन मिनिट्‌स... ग्रेस टाईम दिलाय समज.

ती: (फोन बंद करत) आलेच.

ती येईपर्यंत त्यानं बाजूच्या स्नॅक्स जॉईंटमधून मोठी कॅडबरी घेतली तिला, बाकी सगळे शॉप्स बंद होते. गाडीला टेकून तो आजूबाजूची लगबग बघत राहिला. आर्ध्या तासात ती धावत-पळतंच तिथे आली. एका खांद्यावरुन घसरणारा दुपट्टा सावरत, एका खांद्यावर पर्स अडकवत लांबूनंच पाहिलं त्यानं तिला. जवळ येताच दोन्ही कान धरले तिनं चिमटीत.

ती: सॉरी.. सॉरी.

तो तिच्याकडे बघतंच राहिला. तिच्या खांद्यावरुन पाठीवर रुळणारे ओले केस.. रात्रभर जागरण केल्यानंतरही दिसणारे पांढरे शुभ्र, बोलके डोळे..

रात्री का नाही सांगितलंस? तिच्या आवाजानं तो भानावर आला. तिच्या चेहऱ्यावरचं हसू, त्यासाठी त्यानं काहीही केलं असतं, पुणे वाशी प्रवास म्हणजे काहीच नव्हतं त्यापुढे.

तो: तिच्या डोळ्यात डोळे घालून... मग हा सरप्राईज्ड लूक, आवाजातला आनंद आणि हे जीवघेणं स्माईल नसतं मिळालं मला आज.

ती परत एकदा हसली.

दोघही गाडीत बसले, गाडी चालत राहीली लाँग ड्राईव्हसाठी.

ती: कमाल आहेस तू. झोपलाच नाहीस? कसा काय आलास?

तो: कसा नाही येणार. धिस ईज द लास्ट चान्स फॉर स्पेंडींग टाईम विथ यू ऑन यूअर बड्डे. पुढल्या वर्षी... फोन तरी..

ती: नको आठवण करुन देऊस.

त्यांची गाडी गणपती मंदिरासमोर थांबली. दोघंही मंदिरात गेले, तसे ते नेहमीच भेटल्यावर तिथे जायचे. दर्शन घेऊन झाल्यावर ते दोघेही बाहेर येऊन बसले. शहराच्या गर्दीपासून दूर होतं मंदिर कसलीही गडबड गोंगाट नव्हता तिथे. थोडा वेळ बसल्यावर तिनं विचारलं त्याला.

ती: काय मागितलंस?

त्यानं हसून नकारार्थी मान हलवली.

ती: सांग ना

तो: तुला वाटतं तसं काहीच नाही.

ती: ...

तो: मला कशात आडकाठी घालायची नाहिए.

ती: ...

तो: आणि मी आता काहीही मागणंच सोडून दिलंय. मिळत तर नाहीच, कशाला हवी लाचारी?

ती: तू बोलून बघतंच नाहीस. हाच तर प्रॉब्लेम आहे.

तो: ...

ती: ...

तो: पुढल्या वर्षी तू तुझ्या घरी.. तुझ्या नवऱ्याच्या. का झालं, कसं झालं... कारणमीमांसा करण्यात काही अर्थ नाही..

ती: ...

तो: आजचा दिवस तुझ्यासोबत हवा होता.. मिळाला... अजून काय मागू.. काही नको.

ती: आय विश.. मागे जाऊन सगळं बदलता आलं असतं.

तो:जे बदलता येत नाही ते अ‍ॅक्सेप्ट करावं लागतं.

ती: कॉन्टॅक्टमधे रहायला तुला काय प्रॉब्लेम आहे? आपण मित्र सुद्धा राहू शकत नाही?

तो: प्रेम आहे तर राहू दे ना.. कशाला मैत्रीच्या चौकटीत अडकवतेस? आणि मला मागं फिरता येत नाही..

ती: अरे पण..

तो: तू पुढे चाललीएस.. चालत रहा.. माझा प्रवास ईथवरंच.. मी मागे नाही फिरणार पण ईथून पुढेही येणं... शक्य नाही.

ती: म्हणून माणूसंच तोडून टाकायचं?

तो: पण न भरणाऱ्या जखमेचं मूळ मिटवायलाचं हवं ना. आणि ठसठसणारी जखम बनून रहायचं नाही मला तुझ्या डोळ्यासमोर आयुष्यभर.

ती: तू विसरशील?

तो: प्रश्न विसरण्याचा नाहिचे.. प्रश्न असण्या आणि नसण्याचा आहे.. आणि जे ईनएविटेबल आहे ते ओढून ताणून ओरबडून मी का तुला त्रास देऊ? तुमच्या आयुष्यात लुडबूड करत राहण्यापेक्षा तुझ्या आठवणीत राहणं ईज बेटर.

ती: चल निघूया.

त्यानं तिच्या हातावर कॅडबरी ठेवली, म्हणाला तोंड गोड कर माझ्याकडून आणि अशीच गोड रहा आयुष्यभर. ईथून पुढच्या सगळ्याच बड्डेसाठी शुभेच्छा. लव्ह यू..

तिनं कॅडबरी पर्समधे ठेवली, रुमाल काढला आणि हळूच डोळ्याच्या कडा टिपल्या. तो हसला, म्हणाला चिअर अप, आजचा दिवस डोळ्यात पाणी नको आणूस. ती ही हसली.

त्यानं तिला ड्रॉप केलं

ती: थांब ना थोडावेळ अजून

तो: अजून थांबलो तर जाणं कठीण होईल..

ती: आय विश..

तो: खरं सांगायचं तर आय विश टू... बट विशेस डोंट ऑल्वेज कम ट्रू..

ती: ...

तो: काही गाठी सुटत नसतील तर त्या तोडाव्याच लागतात आणि नाही तोडल्या तर त्या आपोआपंच घट्ट होत जातात. नव्या जुन्यांचा गुंता होण्यापेक्षा जुन्या तोडलेल्याच बऱ्या.

लव्ह यू!

त्यानं गाडी वळवली, आरश्यात पाहून खिडकितून हात उंचावत बाय केला. ती गोठल्यासारखी तिथेच ऊभी होती. ईतकावेळ दाबून धरलेलं पाणी डोळ्यातून गालावर आलं त्याच्या आणि त्यानं गाडीचा वेग वाढवला. त्याचा फोन वाजला.. मेसेज तिचाच होता.

ती: विल ऑल्वेज मिस यू. विल चेरीश धिस डे फॉरएव्हर. आय विश आपण दोघेही ईथेच थांबलो असतो ना पुढे ना मागे... पण खरय वेळ कोणाच्याच हातात नाही. तुला मागे फिरायला आवडत नाही आणि मला माणसं तोडायला. अ‍ॅक्सेप्ट ईट ऑर नॉट यू विल ऑल्वेज बी अ स्पेशल फ्रेंड.

त्याच्या घट्ट मुठीतून घड्याळाची टिक टिक अजून तशीच चालू होती, आज एक वर्ष झालं होतं तिच्यासोबत साजरा केलेल्या वाढदिवसाला. तो भानावर आला.. डोळ्याच्या कडांत साठू पहाणाऱ्या पाण्याला मोठ्या प्रयत्नानं अडवलं. तिला किमान मेसेज करावा असं वाटत होतं त्याला पण त्यानं ठरवलं होतं तिच्या लग्नानंतर संपर्क करायचा नाही म्हणून. फोन खिशात ठेऊन तो निघणार ईतक्यात त्याचा फोन वाजला. सवयीनं फोन काढून त्यानं टचस्क्रिनवर बोट फिरवलं, वन मेसेज रिसिव्ह्‌ड.

ती: डोंट वरी डिअर, आय गॉट यूअर विशेस!

तो हसला, फोन शर्टच्या खिशात ठेवला अन त्यावर तळहात ठेऊन म्हणाला... "हॅपी बड्डे डिअर"

के.पी. आर