आई

#HappyMothersDay

तू तर बोलूच नकोस रे काही, माहितीये तू किती अन कसा बदलला आहेस. वैतागलेली आई त्याला ऊद्देशून मोठ्यानं बोलत होती. आई अगं काय झालंय, काय केलं गं मी आणि काय बदललो कि तुला असं वाटतंय त्यानंही हतबल होऊन आईला प्रश्न विचारला. आई गप्प बसली काहीच बोलेना, तो दोन मिनिट आईसमोर तसाच ऊभा राहिला. त्यालाही शब्दाला शब्द देऊन विषय वाढवायचा नव्हता, मुळात याची सुरुवातंच कशी आणि कुठून झाली हे त्याला कळत नव्हतं. आई तोंड फिरवून खिडकीतून बाहेर बघत बसली, तो बॅग उचलून त्याच्या खोलीत गेला बॅग ठेवली आणि दरवाजा मागची गाडीची चावी काढून आईला म्हणाला, आई मी आलोच जाऊन तासाभरात. आईनं त्याच्याशी नजरा नजर करायचं टाळत, खिडकीतून बाहेर बघतंच हो म्हणून मान हलवली.

दारातली गाडी काढताना त्यानं एकवार खिडकीत बसलेल्या आईकडे पाहिलं, आईची नजर त्याला आरपार छेदून शून्यात रोखलेली होती. गाडी काढून निघाला तेव्हा तो हतबल झाला होता, त्याला राग येत होता आणि खूप वाईट वाटत होतं. राग परिस्थितीचा येत होता की स्वतःचा त्याला कळेना, कारण आई आबांवर चिडणं त्याला जमलं नसतंच कधी. वाईट अन हतबल वाटत होतं कारण त्याच्या, हो त्याच्या स्वतःच्या आई आबांना आज असं वाटत होतं की त्यांचा मुलगा बदललाय. त्याला स्पष्टीकरण द्यायला आवडायचं नाही कधीच पण त्याच्या अशा गप्प बसण्यामुळे गैरसमज निश्चितंच वाढत होते. त्यानं कोणाला बोलून दाखवलं किंवा नाही तरी आई आणि आबा हेच त्याची टॉप प्रायोरिटी होती कायमंच आणि आई आबांनीच आपल्याला ओळखू नये हि गोष्ट त्याला  छळत होती, त्यांनाच वाटावं आपण बदललोय. त्याच्या डोळ्यात पाणी आलं, गाडीच्या काचेवर धुळीची पुटं चढल्यागत सगळं दिसू लागलं. शर्टच्या बाहीनं त्यानं डोळे पुसले, डोळ्यातलं पाणी दाबून धरल्यानं दाटून आलेला गळा दुखू लागला. त्यानं गाडी शांतपणे बाजूला घेतली, गाडीतली पाण्याची बाटली काढून तोंड धुतलं अन परत निघाला. पाचंच मिनिटात बायकोला पिक अप केलं त्यानं.

तुझे डोळे असे का दिसताएत आज, तू रड.. तिनं बिचकतंच विचारलं त्याला. तिच्याकडे न बघताच त्यानं म्युजिक प्लेअरचा आवाज वाढवला, मला हे गाणं खूप आवडतं म्हणाला. मी काय विचारलं तुला? ती परत त्याच विषयाकडे वळू लागली तसं त्यानं ओठांवर बोट ठेऊन तिला गप्प बसायची खूण केली आणि म्हणाला एवढं गाणं ऐकू दे मग बोलू. कुणाचं काय तर कुणाचं काय, कशाला कधी महत्व द्यावं हे या बाबाला कधी कळतंच नाही. खिडकीवर कोपर आणि तळहातावर हनुवटी टेकवून ती पुटपुटत राहिली. गाणं संपेस्तोवर त्यानं मनापासून स्वतःला समजावत डोळ्यातलं पाणी रोखलं आवंढा गिळला, मोठ्यानं जांभाई देऊन डोळ्यात पाणी आलंय म्हणत डोळे पुसले. गाणं संपल्यावर तिच्याकडे हसत पाहून म्हणाला, अगं आज मी टू व्हिलरवर गेलो होतो नगर रोडला आणि जेवणंही स्किप झालंय दुपारचं म्हणून चेहरा असा झालाय. तिनं चटकन त्याच्याकडे बघत खरं का म्हणून विचारलं? पुढचं गाणं लागलं आणि त्यानं कॅज्युअली आवाज वाढवला.

तो गाडी पार्क करेपर्यंत ती हॉस्पिटलमधे गेली. तिचं चेक अप होईस्तोवर तो वेटींग एरीयामधे बसून राहिला. बसल्या बसल्या सुद्धा त्याच्या डोक्यात सारखं आईचं वाक्य घोळत होतं, "तू किती आणि कसा बदलाएस माहितीए". ती पाचंच मिनिटात बाहेर आली, त्याच्या शेजारच्या खुर्चीवर बसली. त्यानं तिच्याकडे पाहिलं तर तिचे डोळे पाण्यानं डबडबले होते. त्याला कळेना हि का रडतेय, छातीतल्या वाढल्या धडधडीसोबत त्यानं विचारलं तिला,

तो: काय झालं अगं बोल तरी, काय म्हणाले डॉक्टर.

ती डोळ्यातलं पाणी न रोखता हसली.

तो अजूनंच बुचकळ्यात पडला.

ती: (ऊत्साहात) मी पाहिलं.. पाहिलं मी.

तो: ...

ती: (गालावर आलेलं पाणी न पुसता) आणि ऐकलं सुद्धा.

तो: ... (कुतुहलाने बघत)

ती: (पाची बोटं जुळवून वेगळी करत खुण करत होती) हलताना दिसलं... आणि अरे धडधड धडधड.. एवढी फास्ट..

तो: ...

ती: (त्याला मिठी मारत) मी फर्स्ट टाईम आपलं बेबी पाहिलं, आय कांट एक्स्प्लेन, नेक्स्ट टाईम तू आत ये सोनोग्राफीला. डॉक्टर सेड एव्हरीथिंग ईज जस्ट फाईन

तो डोळ्यातलं पाणी न रोखता फक्त हसला मनापासून.

ती: तुला न बघता कसं एवढं फिल होतंय?

तो: (मान हलवत) अहं..

ती: सांग ना.

तो: मी आपलं बेबी नाही पाहिलं अजून पण तुझ्या डोळ्यात मला "आई" दिसली.

त्यानं पटकन मोबाईल काढला, नंबर डायल केला...

तो: थोडा बदल झालाय गं.. ईतके दिवस मुलगा होतो फक्त आता बापसुद्धा होणारे. पण आई.. आई कधीच बदलत नाही गं आई. आई आबा तुम्हीच माझी लेकरं आहात आता.

फोन बंद केला, अजूनंही डोळ्यात आनंदाश्रू होते त्याच्या.

तसंच त्यानं बायकोकडे बघून फक्त मान हलवली, मनापासून हसला आणि फक्त म्हणाला

"आई"

के.पी. आर