पाऊस

त्यानं जुनी डायरी काढली
पानं चाळली..
डोळे मिटून ध्यानस्त बसला..
हातातल्या पेनाच्या खटक्याशी खेळला
टेबलावरच्या कोऱ्या पानाकडे पाहिलं
वाऱ्यामागचं ऊन उगाचंच त्याला दिसत राहिलं
ऊनापल्याडच्या पावसाला
सुचेनाच त्याला, कसं आणावं आपल्या आडोशाला
जाऊ दे म्हणत त्यानं..
खिडकितून आत डोकावणारे ढग
साठवले डोळ्यात..
अन पडायला आसुसलेला पाऊस
जरासा गळ्यात
खिडकिच्या काचेवरची पाण्याची नक्षी
त्यानं पानावर वाहिली
कोऱ्या पानाची एकेक रेघ ओली चिंब होत राहिली

त्याचवेळी
फक्त खिडकित बसण्याऐवजी
ती थंड हवेत बाहेर आली
तेव्हाच नेमकी पावसाला "पडायची" लहर आली
तिच्यासोबत भिजण्यासाठी
पाऊस तिला आवर्जून भेटला
ओल्या मातीच्या अत्तरालाही
तिनं पाऊस थोडा वाटला..
भिजलेला वारा तिनं मनसोक्त उरात भरला
थोडासा पाऊस तरीही तिच्या काळजात उरला
उरलेल्या पावसाचं तिनं केलं गाणं
कागदाच्या होड्यांसारखं तिलाही आवडतं
पहिल्या पावसात वाहत जाणं

हवेला कवेत घेताना, तिच्या तळव्यावर
पाऊस कविता करत राहिला..
त्याच्यासाठी तिनंच..
त्याच्या कवितेत दिसणारा पहिला पाऊस
आज आभाळभर लिहिला

के.पी. आर