दोघं - भाग ३

तो रविवार जरा वेगळाच होता. खूप दिवसानंतर ते दोघे सकाळपासूनंच बाहेर होते. सकाळ म्हटलं तरी घरच्यांचा नाश्ता, थोडीफार आवराआवर, कपड्यांना ईस्त्री करुन बाहेर पडायला साडे अकरा वाजलेच. त्यानं गाडीला चावी लावण्याआधी वैतागून हातातल्या घड्याळाकडे पाहिलं, ती त्याच्याकडे पाहून कसंनुसं हसली. नेहमीचंच आहे असं पुटपुटत त्यानं गाडीला किक मारली. पुढचे किमान दोन किलोमीटर तो जरासा घुश्यातंच, तिनं कितीतरी विषय काढून पाहिले बोलण्यासाठी पण हो नाही व्यतिरक्त त्याचा रीस्पाँस शून्य.
ती: आपण बर्फी पाहूया?
तो: हंम्म
ती: छान असेल नाही.
तो: ...
ती: आज ऊन नाहीये तर बरं वाटतंय ना?
तो: ...
ती: काय प्लान मग आपला आज? कुठे जेवायचं?
तो: तू सांग.
ती: ए सॉरी ना. एवढा वेळ तर जाणारंच रे. काय घड्याळाच्या काट्यात अडकून पडतोस. आता वेळ मिळालाय तर बोल ना जरा, नको ना रागाऊ
तो: मी नाही रागावलो.
ती: मग रुसु नकोस.
तो: हंम्म.
त्यालाही आतून कळत होतं, आपण उगाचंच रुसतोय, उगाचंच ताणतोय पण म्हणतात ना कळतय पण वळत नाही तसंच काहीसं झालं होतं. कसा कुणास ठाऊक पण थोड्या वेळात तो नॉर्मल झाला. भरुन आलेलं आभाळ पहिल्या पावसाची चाहूल, शहराबाहेरचं हॉटेल, सारवलेली जमीन, भरगच्च झाडी त्याखाली टाकलेल्या बाजा, पाखरांची किलबील अन ते दोघेच... गप्पाटप्पा मारत त्यांनी मस्त लंच केला, बेसन भाकरी कांदा, ताक. आहा.. खरंच काय दिवस होता. तो बिल देऊन येईपर्यंत तिनं एका पारावर जागा धरुन ठेवली. दोघंही बसून राहिले बराच वेळ काहीही न बोलता. मग तो म्हणाला तिला, परवा खूप उशिर झाला म्हणून विषय टाळलास तू, सोड ना जॉब.. खरंच खूप ओढाताण होते तुझी. ती फक्त हसली अन मान हलवून खुणेनंच नको म्हणाली.
तो: का नको?
ती: अं.. नको.
तो: अगं पण का?
ती: अरे आपले अजून किती प्लान्स पेंडींग आहेत.
तो: कसले प्लान्स?
ती: घराला पडदे करायचेत, रंग देयला आलाय. झालंच तर ते डायनिंग टेबलंही बदलावं म्हणतेय मी. आणि आपली रुम पाहिलीस? त्यात तर किती काय काय करता येईल. पोर्चमधे मस्त वॉलपेपर करायचाय मला आणि फॉल्स सिलींग.
तो: अगं हो हो.. पण हे सगळं एकदमंच करायला हवं का. एकेक करुन करुया ना.
ती: (स्वप्नात रमल्यागत) विचार कर ना. या सगळ्या गोष्टी केल्यावर काय मस्त वाटेल नाही आपलं घर.
तो:...
ती: नाही.. म्हणजे आपलं घर आत्ताही मस्तच आहे पण तरी..
तो: हो अगं पण आपण हे एकेक करुन करुया.. काय म्हणतेस?
ती: (हसून) चल तर मग, आता जाता जाता पडदे बघू.
तो: ..
ती: (दोन्ही हात हवेत उडवत) काय??? नको?
तो: चल.. आणि बजेटमधे असेल तर घेऊनंच टाकू..
.
.
.
ती: ते कसं वाटतं रे, ते ते.. डावीकडून चौथं? हा.. ते थोडसं ऑरेंजी शेडमधलं.
तो: (चेहेरा वेडा वाकडा करत) शी.. ऑरेंज काय अगं
ती: मग तो, प्रिंटेड.. थोडी ब्लूईश शेड आहे तो..
तो: (तोंडदाखलं) ठिके..
सेल्समन: आतल्या बाजूला ब्रासो पाहिजे.... नाही का?
सेल्समनचा ऊत्साह पाहून तो आणि ती एकमेकांकडे बघत हळूच: आधी बजेट कितीपर्यंत जाईल बघूया ना?
.
.
.
गाडीवरुन परतीच्या वाटेवर, त्याच्या कानाशी ती: काय ना मोठे मोठे प्लान आपले..
तो: मोठ्यानं हसत.. स्वप्नं मोठीच बघत जा. पूर्ण करायची जवाबदारी माझी.
ती: तसंही पुढच्या महिन्यात पॉसिबल आहे नाही का रे?
तो: पुढच्या महिन्यात पडदे आणि रंग... त्याच्या पुढच्या महिन्यात डायनिंग टेबल.. आणि दिवाळी पर्यंत फॉल्स सिलींग बिलिंग बघूया... डन?
ती: (हे सगळं केल्यावर आपलं घर कसं दिसेल हा विचार करत ऊत्साहात) येस्स्स.. डन.

दुसऱ्या दिवशी बसमधे परत त्याला मेसेज
ती: डबा घेतलास? टेबलवर फ्रुट्स ठेवले होते. ब्रेकफास्ट केलास की घाईत निघालास तसाच?
तो: सगळं केलंय डोंट वरी..
ती: :)
ती: आणि डील लक्षात ठेव..
तो: डील ईज डील..
ऑफिसमधे दोघेही बिझी.. नेहमीसारखेच.. आठवड्याचा पहिला दिवस.. लंचपर्यंत उसंत नाही.
लंच टाईमला तिचा मेसेज.. नेहमीप्रमाणेच..
ती: कोशिंबीर नक्की खा.. तुला आवडेल आणि ऊन बाधणार नाही.
तो: ...
बराचवेळ त्याचा रीप्लाय नाही.
ती: आवडली नाही का?
तो: ...
दोन एक तासांनी... बॉसच्या केबिन बाहेर येत, त्याचा तिला मेसेज.
तो: दुसरी नोकरी मिळण्याआधी मी हा जॉब सोडला तर?
ती: एनिथिंग राँग?
तो: ...
ती: सोड, आज येतानाच रीजाईन केलंस तरी चालेल.
ती: बोलशील काहीतरी? की घरी आल्यावर बोलूया
तो: मॅनपॉवर रीडक्शन ईन कंपनी. दे आर आस्कींग मी टू लिव्ह ईन अ मंथ ऑर टू.
.
.
.
रात्री बेडरुममधे रोजच्या संवादापेक्षा शांतताच ज्यास्तं
ती: काही काळजी करु नको रे.. मी आहे ना
तो: ...
ती: हे बघ कार लोन, एलायसी वगैरे वगैरे सगळं कटींग होऊनही आपल्याला मॅनेज करता येऊ शकतं.
तो: ...
ती: आणि नोकरी काय दुसरी मिळेलंच की, तू असाच थोडी घरी बसून रहाणार आहेस?
तो: मान हलवत.. नाही तसं नाही.
ती: मग..?
तो: (भरल्या डोळ्यानं) तू एवढी हौशी आणि.. आणि.. कधीच ठरवल्यासारखं होत नाही.. आपण कालंच..
पुढे त्याला बोलवेना. आज त्यानं तिच्या हाताची उशी केली, काही न बोलता डोळे मिटून पडून राहीला.

दुसऱ्या दिवशी सकाळी त्याला बसमधे मेसेज आला (नेहमीसारखाच)
ती: चिअर उप.. मी हौशी आहे पण माझी हौस तर तूच पूर्ण करणार.. फक्त नवा जॉब लागल्यावर. आणि हो तू तर खुश व्हायला पाहीजे, नेक्स्ट मंथपासून तुला नवा जॉब मिळणारे.. आणि तोही आत्तापेक्षा चांगला.
तो: समाधानानं हसत.. येस्स.. हौस तर मीच पूर्ण करणार.
ती: आणि हो डबा घेतलास ना? ब्रेकफास्ट?

आजही तो फक्त हसला स्वतःच्या नशिबावर खुश होऊन.

आणखी एक दिवस सुरु झाला होता... नव्यानं… आजही.

के.पी. आर