"लाईफ डजंट गिव्ह यू सेकंड चान्स"

बेडवर पडल्या पडल्या त्यानं मोबाईलवरच्या घड्याळात पाहिलं

"सव्वा अकरा"... नेहमीचीच वेळ होती

त्यानं तिला मेसेज करण्याची..

तिच्या नुसत्या विचारानंही तो सुखावला..

एक छानसा रोमँटिक एसेमेस तिला पाठववून तो गालातल्या गालात हसला...

अंगावरुन मोरपिस फिरवावं तसं कि स्वतःच एक मोरपिस झाल्यासारखं..

हलकं हलकं...

नेमकं कसं वाटत होतं...

अहं त्या फिलींग्ज शब्दात सांगणं अशक्यच..

तीनदा मोबाईल चेक करुन झाला होता, तिला मेसेज पाठवल्यापासून..

पण आज तिचा रीप्लाय नाही आला

डिलीव्हरी रीपोर्ट ऑन करुन परत तोच मेसेज पाठवला त्याने..

दुसरा, तिसरा.. आर्धा तास झाला पण... "नो रीप्लाय"

क्षणा क्षणाला बेचैनी वाढत होती त्याची..

"काय झालं, रागावलीएस? अहं.. झोपलात वाटतं.. ना.. आज काय विशेष..."

छ्या... दोन चार पर्स्नलाईज्ड मेसेज टाईप करुन परत डिलीट केले त्याने..

सहसा असं होतं नसे..

त्याच्या रोमँटिक मेसेजला तेव्हढाच रोमँटिक रीप्लाय येयचा तिचा...

फॉरवर्डेड मेसेजेस वरुन गाडी पर्स्नल मेसेजेसकडे कधी वळायची ते कळायचंही नाही दोघांना...

पर्स्नलाज्ड मेसेजेस मग "सूचक" व्हायचे..

त्यालाही कळून चुकायचं अन तिलाही..

"वुई लव्ह ईच आदर" पण व्यक्त कधीच केलं नाही... "कोणीच.."

अन त्या क्षणाचं फिलींग ती जादू काही औरच होती...

अलिखीत, अव्यक्त.. बेभान, बुधुंद सारं..

ती समोर नसूनही ती समोर असल्याचा भास व्हायचा त्याला..

घड्याळातल्या बाराच्या ठोक्यांनी तो भानावर आला..

हो नाही, हो नाही करत... हिम्मत एकवटून त्यानं एवढ्या रात्री फोन केला..

"हाय, बरं झालं तू फोन केलास.. तुला एक गूड न्यूज द्‍यायची होती" पलिकडून आवाज तिचा

त्याच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली

गुलाबी वातावरण, मोरपिस.. हसू सगळं सगळं विरलं क्षणात..

ऐकतोएस ना? तिच्या प्रश्नानं भानावर आला तो..

अं.. हो.. काSSय.. लग्न ठरलं की काय, हा??? उगाचंच चेष्टा केल्यासारखा बोलला तो..

काय रे कसं काय ओळखलंस तू.. मला सांगायचं होतं ना तुला.. लाडेलाडे चिडून म्हणाली ती..

तू चेष्टा तर करत नाहीसं ना? सारं बळ एकवटून विचारलं त्यानं

चार चारदा खात्री करुन घेतली ती चेष्टा करत नसल्याची

ती अखंड बोलत होती, मुलगा कुठलाय, काय करतो, लग्न कधी आहे अन काय काय

पण त्याचं लक्ष नव्हतं..

गृहितंच धरलं होतं आपण ती फक्त माझीच आहे.. किमान मला न सांगता निर्णय घेणार नाही कुठला..

तिच्या अ‍ॅक्शन्सही तशाच होत्या, तिचंही प्रेम होतं ना माझ्यावर..

मीच उशिर केला कि.. नाही नाही तिनं चान्स दिलाच नाही मला.. स्वतःचीच समजूत काढत होता तो..

तिचं बोलून झालं, त्यानं ऐकलं न ऐकलं कुणास ठाऊक...

दोन मिनिट विचित्र शांतता दोन्हीही बाजूला.. अन..

कसंनुसं हसत म्हणाला तो..

"काँग्रॅट्स... चल मी ठेवतो"

तिनं थँक्स म्हणेपर्यंत तिला ऐकू आलं "क्लिक"

.

.

या कुशीवरुन त्या अन परत परत तेच...

ज्या विचारांनी सुखावला होता तो..

तेच विचार आता काळजावर सुरी चालवत होते..

ती दुसऱ्या कोणाचीतरी.. ह्यॅ अशक्य..

मित्रापलिकडे आपल्यात काही पाहिलंच नाही तिने.. साला आपलाच गैरसमज झाला..

मनापासून वाटत होतं त्याला हि चेष्टा असावी.. 

न रहावून पुन्हा मेसेज टाईप केला त्याने, "तू चेष्टा करत नाहीस ना???? मग आपल्यात जे काही होतं त्याला काय नाव देणार"

सेंड चं बटन दाबणार ईतक्यात...

मेसेज आला... तिचाच 

अन मी चेष्टा करत असेन तर?

जरी मला माहितीये तुला मनापासून वाटतय हि चेष्टा असावी.. पण..

सोड ना... नाही करते मी चेष्टा...

तुला वेळ दिला होता मी.. सुचवलं पण कित्येकदा..

पण तू बोललाच नाहीस कधी.. वाटलं माझाच गैरसमज होतोय..

तुझ्या आयुष्यातून जायच्या आधी एकदा तरी ऐकायचं होतं तुझ्याकडून..

पण असो..

ऑल द बेस्ट फॉर यूअर फ्युचर.. वुई विल ऑल्वेज बी गुड फ्रेंड्स"

.

.

"आय लव्ह यू.. आय रीअली डू.. प्लिज.." त्यानं रीप्लाय टाईप केला..

परत डिलीट केला..."आय विल मिस यू..."

हाह.. एक उसासा टाकून तेही डिलीट केलं अन एक मेसेज सेंड केला पटकनं..

"थँक्स फॉर कन्फेसिंग, काँग्रॅट्स फॉर द गूड न्यूज... आणि

हो एक गोष्ट लक्षात राहिल आयुष्यभर...

लाईफ डजंट गिव्ह यू सेकंड चान्स..."

डोळ्यातलं पाणी गालावर जाणवण्याआधीच त्यानं बटन दाबलं... "क्लिक.... स्विच ऑफ"

कुणाल प्रकाश रुद्राके

"आजी जन्माला आली.."

सुरकुतलेलं सर्वांग.. मंदावलेल्या हालचाली
सलणारी असहायता अन काळजातली कालवाकालाव..
सारं काही काळजातंच दडवत ती अंथरुणावर पहुडली
दिसत काही नव्हतं, पण आवाज येत होता..
अधून मधून मुसमुसल्याचा अन सुरकुतल्या गालावरुन वाहणारं पाणी पुसताना
किणकिणनाऱ्या बांगड्यांचा..
डोळ्यातल्या पाण्यानं काल अन आज मधली दरी सांधली तिच्याही नकळत
तेव्हा जाणवलं तिला..
सूनेचा अस्फूट हुंदका ऐकलाच नाही आपण कधी
तिच्या डोळ्यातली आर्जवं.. असहाय्यता..
तिचे हाल.. दुःख..
तिची कुठलीच भावना ना जाणवली ना दिसली आपल्याला कधी..
आपणंच डोळे मिटून आंधाराचा आव आणलेला.
घरात दहा दहा माणसं.. अन समाजसेवेचा टेंभा मिरवल्यामुळे घरात वाढलेली वर्दळ
गुराढोरासारखं कष्ट उपसणारी..
नाक्यावरच्या सार्वजनिक नळकोंडाळ्यावरुन..
एक हंडा डोक्यावर अन एक कमरेवर पाणी वाहणारी.. "सून"
घर-दार, पै पाहुण्यांची उठबस..
सासू सासऱ्यांचे टचके टोमणे
पाऊलो पावली आई बापाचा अन गरीबीचा केलेला उद्धार
सारं सारं तिच्या डोळ्यातल्या पाण्यात तरळलं
अशातंच पोटुशी राहिलेली ती..
लेकाला झालेला आनंद अन...
तिच्या मनावरचं दडपण, "नातूच हवाय आम्हाला"
जीव मुठीत घेऊन दिवस चालले होते
पहिल्या बाळांतपणाचं कौतुक अन डोहाळे पुरवणं तर सोडाच पण..
वाढणाऱ्या पोटासोबत शिव्या अन कामंही कधीच कमी झालं नाही..
अशातंच एके दिवशी पहाटे तिच्या बाळाच्या आवाजानी घर दुमदुमलं
"बर्फी आणा.. बर्फी आणा" आवाज ऐकला तिनं बाहेर
दोन-चार दिवस सगळे आले भेटायला.. बाळाचं कोडकौतुक करायला
पण आजीनं नातीचं तोंडही पाहीलं नाही..
आठवड्याभराचीच ओली बाळांतीण.. पण जुंपली परत कामाला..
सरणाऱ्या प्रत्येक दिवसासोबत नात वाढत होती
आजीच्या तिरस्काराच्या बदल्यात आजीवर प्रेमंच करत होती
आईकडूनंच आला होता वारसा..
माया प्रेम आपुलकीचा
मोठ्यांचा आदर अन परीस्थितीच्या जाणीवेचा..
आपसूकंच आजी-नातीचं नातं झालं घट्ट
पुरे करु लागली आजी तिचे हट्ट
वाऱ्यावरच्या म्हातारीसोबत उडत गेला काळ
शाळेच्या गॅदरींगमधे नटणारी नवरी आज खरंच नटली
आजीच्या डोळ्यात तेव्हा अपराधीपणाची सर साठली..
हात जोडून सांगितलं तिनं मुलाकडच्यांना
"सोन्यासारखं लेकरु आहे, जपा तिला.."
डोळ्यातली सर आताही सुरकुतल्या गालावरुन वाहत होती..
वाहता वाहता सांगत होती तिला..
जिच्या आईला आयुष्यभर अन जिला जन्मताच झिडकारलं...
तिच्याचसाठी आज काळीज भळभळतंय..
आता नाही थांबवलं तिनं आसवांना..
मुसमुसणं अन बांगड्यांची किणकिण मात्र थांबली होती
अन तेवढ्यात..
दोन्ही गालावरुन हात फिरला तिच्या..
नातीनं भरल्या डोळ्यानं आसवं पुसली तिची..
आजच्या आंधारात मात्र लख्ख दिसत होत्या तिला तिच्या चूका..
चेहऱ्यावरुन हात फिरवून... लहान लेकरागत भराभरा मुके घेतले तिनं नातीचे..
अन म्हणाली... माफ कर बाळा, आज कळलं मला..
आईच्या पोटात असल्यापासून तुझी केली उपेक्षा
"मुलगाच हवा" आमची अवाजवी अपेक्षा
आमचा द्वेश, राग, तुसड्यासारखं वागणं
तुझे बोलके डोळे, प्रेम, निरागसता अन काळजाला हात घालत हसणं
वेलीवरचं फूल हवं पण वेल खुडायची होती
विसरले होते... तुझ्यासारखीच उपेक्षित तुझी आजीही होती..




तुझ्याकडे पाठ फिरवली, पण.. तू आपलंस केलंस मला
तुझ्यामुळंच हि "आजी" आली जन्माला..


कुणाल प्रकाश रुद्राके

"हाऊसवाईफ नव्हे.. घराची आई"

प्रशस्त हॉल.. दारात रांगोळी
हळू आवाजातली शेहनाई वातावरण अजूनंच मंगलमय करत होती
जोडिला आकर्शक रोषणाई.. फुलांची आरास.. अन
यथोचित आदर सत्कार... हवं काय अजून?
पण तरीही काहीतरी कमतरता होती..
हो.. राहून राहून वाटत होतं त्याला आज "आई" हवी होती
.
.
एरव्ही कधीही फारसा भावनिक न होणारा तो
आज आयुष्याच्या नव्या पर्वात पाऊल टाकताना जरा हेलावला होता..
नेहमी म्हणायचो तो आई गेली नाही.. आहे ती माझ्यासोबत
पण आज.. आज त्याला ती पोकळी जाणवली
साखरपुड्याच्या कार्यक्रमानंतर..
घरी आईच्या फोटोसमोर येऊन उभा राहिला तो..
तिच्या चेहऱ्यावरचा करारीपणा झाकत नव्हता..
तिची जिद्द.. तिची शिस्त..
प्रेम, माया अन आव्हानांना लीलया पेलण्याची ताकद..
घरातल्या प्रत्येक नात्याला.. धाग्याला एकसंध ठेवलं होतं तिनं
ती गेल्यापासून ओकंबोकं वाटायचं घर त्याला
ती आहे.. ती आहे.. उगाचंच समजवत रहायचा तो स्वतःला
माणसं होती घरात पण तो ओलावा हरवला होता
म्हटलं तर सुखही होतंच.. पण...
ती माया, तो स्पर्श... ते वाट बघणारे डोळे...
माफ करणारं काळीज.. ते कान उपटणारे अन पाठ थोपटणारे हात
काय काय मिस करायचा तो..
विखुरलेली नाती... अन सैल होत चाललेली नात्यांची विण...
कशी होईल परत एकसंध...?
मनातल्या मनातंच प्रश्न विचारला त्यानं आईला...
"घर टिकवेल ना गं आई ती? माझी जोडीदाराची निवड बरोबर आहे ना?"
कुणास ठाऊक कसा.. पण
तो करारी चेहरा आज समाधानी वाटला त्याला
आईच्या डोळ्यातलं हसू पाहून कळलं त्याला चुकली नाही आपली निवड..
स्वतःशीच हसला तो अन सेल फोन उचलून मेसेज पाठवला तिला..
"माहितीये मला तुझ्यासाठी किती कठीण आहे हे..
आजवर तळहाताच्या फोडासारखं जपलं ज्यांनी ते आई वडील..
जीवापाड प्रेम केलं ज्यांच्यावर ते बहिण भाऊ..
सगळं सगळं सोडून येणारेस तू ईकडे.. पण..
लेक दुरावणार नाही घराला, त्यांना अजून एक मुलगा मिळेल..
फार अपेक्षा नाहीत माझ्या..
फक्त एवढंच वाटतं सुख-दुःखात समान साथ देशीलंच तू पण..
तुझ्या रुपात माझ्या पोरक्या घरालाही त्याची "आई" परत मिळेल..


कुणाल प्रकाश रुद्राके

ताईडीच्या वस्तू...

रुममधे येताच तिनं सवयीनं लॅपटॉप चालू केला..
हम्म्म्मं.. सवयंच होती तिला..
दिवसभर फोटो काढायची अन त्याच रात्री नेटवर शेअर करायची
ताईच्या साखरपुड्याचे फोटो शेअर करायचे होते तिला
पण आज तिच्याही नकळत जुन्या फोटोंचा स्लाईड शो चालू केला तिनं
लॅपटॉपवरची ती बॅकग्राऊंड ईमेज..
रीफ्रेशिंग ब्लू ड्रेसमधे स्कूटीवर बसलेली ती..
फोटो काढताना केवढी रुसलेली ती..
तिच्या रुसण्याचं आता तिला मनापासून हसू आलं..
.
.
रुसायला कारणंही तसंच असायचं
आत्ता रीफ्रेशिंग वाटणार तो ब्लू ड्रेस
खरंतर ताईचा होता..
अन स्कूटीही.. ताईला अ‍ॅक्टिव्हा घेतल्यावर तिला दिलेली
ताईडीचे कपडे कधी आल्टर करुन तर कधी तसेच
ताईडीची पुस्तकं.. खाकी कव्हर्स तेवढे नवे
ताईच्या जुन्या वस्तू तिच्यासाठी नव्या असायच्या
सगळे म्हणायचे... तिला त्या छान दिसायच्या
जाम राग येयचा तिला..
ताईडीचा, तिच्या वस्तूंचा अन...
पार्सलिटी करणाऱ्या आईचा..
त्यामुळं वाटणी करायची ती ताईसोबत..
वस्तूंची, कपड्यांची, जागेची अन कामाचीही
एकाचं कपाटाचेही दोन भाग केले होते तिनं
पण ताईडी अतिक्रमण करुन मिक्स करायची सगळं
वर हसून म्हणायची बहिणींमधे कधी असतं का तुझं माझं असं वेगळं
मागच्याच आठवड्यात ताईडी चिडवत होती तिला...
माझ्यानंतर एका वर्षात हिचं लग्न ठरवा..
माझाचं शालू वापरेल ना... सगळे एकसुरात हसले
हि चिडली.. आदळ आपट करत घराबाहेर पडली
संध्याकाळी ताईचा फोन आला...
अगं ये गं घरी.. आता नोमोअर जुन्या वस्तू..
मीच चालले ना..
चिंगे ये घरी पटकन, मुलाकडच्यांचा होकार आलाय..
आपल्याला साखरपुड्याची तारीख ठरवायचीये..
घरी येता येता आठवलं तिला..
सगळं रुसणं.. सगळी भांडणं
अन आठवलं..
तिनं फोडलेल्या डायनिंग टेबलच्या काचेसाठी तायडीनं खाल्लेला मार
मैत्रिणीची पार्टी, ओव्हरनाईट ट्रिप असो की लायसन्स नसताना गाडी चालवणं..
चालायचा ताईडीचाच वशिला..
कमी मार्क पडले की ताईच्या मागे लपायची ती..
आई डॅडाचा ओरडा खाताना ढाल बनायची ती ताईडी..
तिच्यासाठी रविवारचा मूव्ही, हॉटेलिंगची हौस
नेलपेंट लिपस्टीकच्या व्हरायटीज, पॉकेटमनी
ब्रँडेड कपडे अन चकाचक शूज..
सगळं सगळं करताना स्वतःसाठी मात्र वर्षात दोन तीनंच ड्रेस घ्यायची ताईडी
चूक केल्यावर पहिल्यांदा आठवायची ताई..
चूका पोटात घालणारी व्हायची ती "आई"
ताईडीला सॉरी म्हणून मिठी मारताना गळा भरुन आला तिचा
अन लॅपटॉपवरचा स्लाईड शो पण अचानक धुरकट दिसू लागला...
भानावर येत डोळे पुसले तिने..स्वतःचाच राग आला तिला
कपाट उघडतानाच ठरवलं तिने..
बास झाला आता वेडेपणा.. वाटणी अन हिश्यांचा..
रागारागात कपाटातले ताईचे अन तिचे..
सगळे कपडे सगळ्या वस्तू एकत्र केल्या तिनं
तो रीफ्रेशिंग ब्लू ड्रेस अंगाला लावून भरल्या डोळ्यानं आरश्यापुढे उभी राहीली..
अन आरश्यातंच तिच्या मागे येऊन थांबलेली ताईडी पाहिली...
भरल्या डोळ्यानंच घट्ट मिठी मारली दोघींनी एकमेकीला...
डोळ्यातून आठवणींना स्लाईड शो वाहतंच होता...






कुणाल प्रकाश रुद्राके

To be continued..

"खाऱ्या पाण्याचं गुपित"

आत्तापर्यंत अगणित वेळा कुस बदलून झाली होती तिची...
पण आठवणी झोपू देईनात
डोळ्यासमोर सारखी तिच..
पोटातली तिची चाहूल ते आजवरचा प्रवास
डोळ्यासमोरुन हटेना..
साडी नेसायचा हट्ट करणारी चिमुकली अन..
आज हिरव्या शालूमधे मिरवणारी ती..
ह्यॅ कितीही प्रयत्न करुनही झोप येईना
भिंतीवरच्या घड्याळाकडे पाहण्यासाठी तिनं डोळे किलकिले केले
अन छातीशी अल्बम धरुन खुर्चीत बसलेला दिसला तो
लेकीच्या ताटातुटीच्या विचारानं बापाचं काय होतं ते आज जाणवलं तिला
त्याला अजून भावनाविवश होऊन द्‍यायचं नाही म्हणून तिनं झॊपेचं सोंग घेतलं
डोळ्यात खारं पाणी जमलं तिच्याही...
आसवं थोपवली पण मनाला नाही थोपवता आलं तिला
"ते" गेलंच आपसूक तिच्या "कृष्ण धवल" काळात
.
.
शेणानं सारवलेलं घर, दारात रांगोळी, वीज नव्हती पण...
रॉकेलवरची चिमणी सारं घर लख्ख करायची
दोन वेण्या बांधून फिरणारी ती... शाळा सोडलेले लहान भाऊ, मोठी बहीण
अन घरात शिकणारी एकटी ती
हातावरचं पोट पण कुटुंब होतं सुखी
तक्रार नव्हती गरीबीबद्दल, तिचं तर होती खरी सखी
पण.. एक दिवस.. निमित्त झालं धनुर्वाताचं, अन..
बाप काय असतो ते कळण्याआधीच तो गेला
आधीच तकलादू भिंती अन दैवानं छपरावरंच घातला घाला
सारं गाव हळहळलं पण मायनं डोळ्यातनं टिपूसही नाही गाळला
कुणी म्हणे माधुकरी, कुणी भिक्षा पण पोरांसाठी भिक मागायलाही मायनं मागंपुढं पाहिलं नाही
तुटक्या फरशीवर भाकरी थापायची ती...
चूलीपुढं आसवं लपवायला डोळ्यावर पदर धरायची ती
काय झालं गं माय विचारल्यावर, "सरपन वल्लच हाय, मायंदळ धूर येतोय बाये" सांगायची ती
तेव्हा मायच्या डोळ्यातल्या खारट पाण्याचं गुपित तिला कधीच नाही गवसलं
.
.
थोड्याच दिवसात शिक्षणासाठी मायनं तिला मावशीकडे पाठवलं
दिवस उडून गेले बघता बघता..
मावशीकडून मायचं प्रेम मिळालं शिकता शिकता
मायच्या कुशीत मात्र खेळायचं राहीलं...
शाळा पास झाल्यावर मायनं तिच्याकडं अभिमानानं पाहिलं
एक दिवस माय अन मावशीला बोलताना ऐकलं तिनं
शिकून सवरुन मोठं झालय लेकरु
आता लवकर तिचे हात पिवळे करु
"बिनबापाचं लेकरु आहे, संभाळून घ्या" सासरकडच्यांना सांगत...
मायनं आपल्या वाटची जमिन विकून आणलेले दिड हजार दिले लग्नखर्चासाठी
हुंदका आवरुन मायंला मिठी मारत म्हणाली ती, "बा पण अन माय पण तूच माझ्यासाठी"
माय काहीच बोलली नाही, फक्त तिच्या डोक्यावरुन प्रेमानं हात फिरवला
कुणास ठाऊक कसा पण आताही अगदी तसाच हात तिला तिच्या डोक्यावर जाणवला
डॅडाला "आय विल मिस यू" म्हणून जाताना, तिच्या डोक्यावरुन हात फिरवायला तिची लेक विसरली नाही
पोटच्या पोरीच्या स्पर्शानं मायच्या आठवणीतून भानावर आली आई
पुन्हा डोळे घट्ट मिटून घेतले तिनं
गालावरुन वाहणाऱ्या खारट पाण्यानं कुसंच काय... साऱ्या आठवणींनाही भिजवलं
स्वतःशीच म्हणाली ती, "माय तुझ्या डोळ्यातल्या खाऱ्या पाण्याचं गुपित आज मला गवसलं"

कुणाल प्रकाश रुद्राके

ड्रिम कॉल ते आठवणींचा अल्बम

पाहुण्यांची ऊठबस, मान पान
अन आनंदाच्या भरात हरपलेलं भान
सारं काही भरुन पावल्याचे डोळ्यातले भाव
परकं होणारं आपलंच गाव
ओठावर हसू मनात चलबिचल
खांद्‍यावर जवाबदारी, काळजातलं प्रेम
सारं काही जसच्या तसं जपून तो रुममधे आला
त्याच्याही नकळत स्टूलावर चढून..
त्यानं कपाटावरचा फोटोंचा जूना अल्बम काढून झटकला
पिवळ्या होत चाललेल्या पानांवर एकेक आठवण दडलेली
पलटणाऱ्या पानांवर वाटे जणू कालपरवाच घडलेली
तिचं निरागस हसू, ते बोलके डोळे
एका हातात घट्ट पकडलेली चोखणी अन...
एका हातानं पैंजणाशी चाललेले चाळे
रांगता रांगता भिंतीला धरुन चालणारी ती
दुडूदुडू धावणारी अन कधी ईथे तर कधी तिथे लपणारी ती
आईचं मेक‍अपचं सामान अन आरश्यापुढे नटणारी ती
एवढ्या तेवढ्या गोष्टींवरुन कट्टी घेऊन रुसणारी ती
भातुकलीचा खेळ, बाहुलीचं लग्न.. अन जाणवलं त्याला
उद्या हिच्या लग्नाचे फोटो आपण बघत बसू..
कधी आठवणी वाहतील डोळ्यातून तर कधी येतील ओठावर बनून हसू
तिचे पहिले वहिले बोबडे बोल
अन आजचा आवाज अगदी तसच्या तसा वाटायचा त्याला
"डॅडा" झोपला नाहीस अजून? तिच्याच प्रश्नानं तो भानावर आला
त्यानं नकारार्थी मान हलवली अन कसानुसा हसला
त्याच्या गालावर हलकेच ओठ ठेवून म्हणाली ती
"आय विल मिस यू डॅडा..."
स्वप्नात आला होतास तू.. सांगावासं वाटलं तिला.. पण..
त्याच्या डोळ्यात पाणी तरळण्याआधी ती तिथून बाहेर पडली
.
.
.
त्यानं अल्बम बंद करुन छातीशी धरला, अन..
बसल्याजागी शांतपणे मिटले डोळे...
पुन्हा एकदा आठवणींचा अल्बम चाळायला..



कुणाल प्रकाश रुद्राके

To be continued...

"ड्रिम कॉल"

फोनची रींग वाजली, फोन त्याचाच होता
रुममधे येताना तिनं फोन सायलेंट केला
सगळा दिवस सोबत होतो
आता आणखी काय बोलणार? मनातला प्रश्न चेहऱ्यावर आला..
दिवसभर घरात पाहुण्यांची लगबग
आई डॅडाचे कौतुकाने भरलेले डोळे अन झालेली दगदग
कपाळभर कुंकू लावून नटलेली ती
सारा सोहळा डोळ्यात साठवून थकलेली ती
अंगावर दागिने अन मनावर आठवण लेऊन ती बेडवर येऊन पहुडली
आई डॅडाचं स्वप्न आज पूर्ण झालं होतं
पेंगुळलेल्या डोळ्यामधे मात्र काही वेगळंच डोकावत होतं
तिनं नंबर डायल केला
"हॅलो" त्यानंही दुसऱ्याच रींगमधे उचलला
ती त्याच्याकडे पाहत होती अन..
तोही तिच्याकडे... कुणास ठाऊक कसे...?
दोघेही निशःब्द.. आज शब्दांची गरजंच नव्हती जणू
शब्दांविना आज पहिल्यांदाच बोलले ते..
एक दोन नाही.. कित्येक क्षण..
शब्द डोळ्यातून वाहणार ईतक्यात...
त्यानं तिच्या खांद्‍यावर हात ठेवला
अन आश्वासक आवाजात म्हणाला
"ईट्स ओके, रीलॅक्स"
तिनं होकारार्थी मान हलवली अन फोन ठेवला
आता ना "ती" त्याला दिसत होती ना "तो" तिला
भानावर आली तेव्हा लक्षात आलं.. डोळा लागला होता आपला
चटकन उशाशी पडलेला मोबाईल चेक केला तिनं
होऊ घातलेल्या नवऱ्याचे ३ मिस्ड कॉल्स, ४ एस.एम.एस येऊन गेले होते...
तिनं फोन स्विच ऑफ केला.. कुस बदलली
अन शांतपणे डोळे मिटले...
पुन्हा एकदा "ड्रिम कॉल" बघण्यासाठी..

कुणाल प्रकाश रुद्राके

आजादी!

बापू ही होगे बटवारे का पहला बली
दोनो मुल्को मे मचेगी खलबली
माँ बहनो की ईज्जत चौराहोपर लुटेगी
अमन और शांती पल पल मिटेगी
मजहब के नाम पे दो मुल्क भिडेंगे
आजादी के बाद भी सालो साल लडेंगे
यह तो बडे दुःख की बात है भाई
ऐसी आजादी तो हमने न थी कभी चाही


बदलेगी हालत.. बदलेगा हिंदोस्ताँ
डॉ. बाबासाहब लिखेंगे स्वतंत्र भारत का संविधान
दुर्बलो को भी तब मिलेगा हक
भाईचारेसे रहेंगे सब
सबको मिलेगी शिक्षा, होगी हर धर्म की रक्षा
जमिन पे रह के छुएंगे आस्मान
ऐसे बढेगा हमारा हिदोस्ताँ...
यह तो है सिर्फ झलकी
बहोत खुश हुए हम सुन के बात कलकी


यह तो हुई शुरुवात की बात
मत भूलो दिन के बाद आती है रात
सरकार उठाएगी "ईमर्जन्सी" का हथियार
ईन्सानियत पे ऐसे ही चलता रहेगा वार
बयासी मे बहेगा इंदिरा का खून
पाप एक का पर किमत चुकाएगी पंजाब के खून की हरेक बूँद
अपनेही लोगो की होगी मार काट
और करो अब आजादी की बात
यह तो जैसे हुआ जंगलराज
कैसे पहनेंगे ये आजादी का ताज?


तूफान थमते थमते फिर जल उठेगा हिंदुस्ताँ
मजहब के नाम पे फिर मरेगा ईन्सान
कटगहरे मे होगे राम और अल्ला
रास्ते पे भिडेंगे पंडित और मुल्ला
मंदिर और मस्जिद के नाम पे लडाई
लोगो के आँखोमे धूल झोक के राजनेता देंगे एक दुसरे को बधाई
बोलेगी छुरी चलेगी गोली
अपनेही खेलेंगे खून की होली.
यह तो जनता के भावनाओ से होगी खिलवाड
राजनेताओ के सामने एकता होगी लाचार


आतंक के साये मे पलेगा हिंदोस्ताँ
झुकेगा उठेगा... सिखेगा हिंदोस्ताँ
आय.टी. ऑटोमोबाईल्स लाएंगे ग्लोबलाईझेशन की कमाई
गरीब लडेंगे जीने की लडाई
महंगाई मचाएगी चारो तरफ केहर
बेरोजगारी, खून, दहशतगर्दोका फेलेगा जहर
अच्छाई की यहा पे होगी बदनामी
सभी देंगे बुराई को सलामी


कभी कश्मीर, कभी लोकसभा तो कभी मुंबई का सिना होता रहेगा छलनी
सलाम कर के मुंबई को सब कहते रहेंगे शेरनी
खून, आतंक, स्मगलिंग सब सिने पे झेलेगी
दो हजार आठ मे फिर एकबार मुंबई जलेगी
झुलसता हिंदोस्ताँ सिसकती साँसे
नजाने कितनी जाने जाएंगी यहाँ पे
बिर्यानी खा के हसेगा कसाब
"अतिथी देवो भव" कहेगी सरकार, कौन करेगा ईन्साफ
मुंबई तो फिलहाल चलती ही रहेगी
सालो साल ऐसेही जलतीही रहेगी
महंगाई नजाने रुकेगी कब
आम आदमी को रोटी मिलेगी कब
आण्णा बाबा करेंगे महंगाई और भ्रष्टाचार का चक्का जाम
विरोधी पक्ष के भी बगल मे होगी छुरी और मुँह मे राम
सभी होंगे चट्टे बट्टे एकही थाली के
फिजा मे रंग चढेगा खुन की लाली से
किसानो गरिबो पे चलेगी लाठीया और मरेंगे वोह कुत्ते की मौत पुलिस की गोली से
स्कॅम, चोरी, डकैती, घूस का पैसा स्विस बँक मे पडेगा
आम आदमी दो वक्त की रोटी के लिए महंगाई से लडेगा
सबकुछ करके गुनाहोसे रहेंगे वोह अनजान
सबसे सस्ती होगी यहाँ पे लोगो की जान
उजले माथे से घुमेंगे यहा गुनहगार
आम आदमी ऐसेही बनता रहेगा लाचार
अपने ही करेंगे मुल्क से नमकहरामी
आजादी करेगी देशद्रोही और नेताओ की गुलामी
गिरेगा, टुँटेगा, सिसकेगा... पर हार ना मानेगा आम ईन्सान
बटवारे के सालो बाद भी बटता रहेगा हिंदोस्ताँ
कैसे पलेगा, चलेगा, जितेगा.. कैसे बढेगा हिंदोस्ताँ.. कैसे बढेगा  हिंदोस्ताँ!!


संकल्पना - राहुल मोहिते
शब्द - कुणाल प्रकाश रुद्राके

दिसं येतील दिसं जातीलं..

बाबाच्या डोळ्यात दाटला जेव्हा पूर
वाहून गेलं सारं काही, उरी माजलं काहूर
काय दोष माझा सांग? प्रश्न साधा त्याच्या डोळ्यांन विचारला
निरुत्तर होतो मी त्यांच्या एका साध्या प्रश्नाला
प्रश्न होता साधा, काय दोष माझा सांग
त्याच्या डोळ्यातल्या सागराला आता कसा घालावा मी बांध?
माझ्या डोळ्यातली नदी त्याचं काळीज सागर
सागराला नदिनं कसा द्यावा त्या आधार?
त्याचे भरलेले डोळे अन दाटलेला कंठ
त्याचं हसू लोपल्याची मला वाटे खंत
आजवर, माझ्या हुंदक्यांना त्याच्या काळजात विसावा
आस एकंचं मनी, बाबा पुन्हा हसावा
असं वाटलं मनाला, त्याला मिठीतं मी घ्यावा
त्याच्या डोळ्यातला थेंब न थेंब माझ्या मिठीनंच प्यावा.
डोळे बरसले त्याचे जेव्हा दुःख झालं अनावर
बाबा रडला माझा आज भरल्या ताटावर
लाटा सागराच्या उसळल्या आज नदीच्या किनाऱ्यावर
मोठेपणाचा आणला आव, ऊगीच खंबीर अन कणखरं
बघत होता "तो" ही वरुनं असा कोरड्या डोळ्यानी
आश्रू सारे प्याले त्याच्या गालावरच्या खळ्यांनी
क्षणात डोळे पुसून बाबा जादू केल्यासारखा हसला
त्याच्या डोळ्यातंच मला आशेचा किरण दिसला
डोक्यावरुन हात फिरवून त्यानं मला जवळं घेतलं
हातामधे हात घेऊन ठामपणे सांगितलं

"हेही दिवस जातील... सुख येईल, सुख येईल"

कुणाल प्रकाश रुद्राके

बास...

अस्ताव्यस्त भाव भावना
कोमेजलेलं काळिज
विस्कटलेलं जीणं असं... पण
हलत नाही चेहऱ्यावरची रेघही...
बास... कंटाळा आलाय तो फक्त या ईस्त्री केलेल्या चेहऱ्यानं वावरण्याचा


कुणाल प्रकाश रुद्राके

गुपित

सागरापरीस आहे काय अथांग

काळ्या मुग्यांची नेहमी का रांग

पाडतो अन पितो दोन्हीही का भांग

चिडल्यावर का असते नानाची टांग

इंद्रधनुच्या पोटात कुठून आले रंग

काळ्या काळ्या मेघाचं कसं भिजत नाही अंग

वादळाला नेहमी कसा वाऱ्याचा संग

शांत पाण्यातही येतात कुठून तरंग?

सूर्यामधे कुठून येते एवढी आग

शांत सुरेल गाण्याचाही असतो कसा राग

चंद्रावर सांगा पडले कुठून डाग

पहाटे पहाटे पक्षांना येते कुठून जाग?

आभाळातल्या नभांनी मन का उदास

नको त्या विचारांची मनात का रास

हवाहवासा वाटणाऱ्याचीच का सुटते साथ

सत्यात सदैव त्यांचा का आभास?

आईच्या डोळ्यात कुठून साठतं एवढं पाणी

आजीच्या गळ्यात कशी गोड गाणी

आजोबांच्या खिशात खुळखुळतात कशी नाणी

बाबा पण नेहमीच वागतो कसा फणसावानी

रात्रीला रंग लावला कुणी काळा

स्वप्नही शोधत येतात कसा डोळा

डोळ्यात पाणी पण भरुन येतो कसा गळा

आकलनापलिकडचा प्रकार हा सगळा

मेल्याशिवाय स्वर्ग दिसत का नाही

मनासारखं सगळंच असत का नाही

प्रश्नाला उत्तर मिळत का नाही

आजकाल बुद्ध हसत का नाही

प्रत्येकाच्या रक्ताचा रंग कसा लाल

सगळीकडे पसरुन उरतं कसं आभाळ

छेद पडली बासरी धरते कसा ताल

तलवारीपेक्षा श्रेष्ट असते का ढाल?

फुलांत सुगंध पेरतो कोण

नारळात पाणी आणतो कोण

काळाच्या उदरातलं जाणतो कोण

प्रश्नाला जन्मास घालतो कोण?

मिळतं सगळं पण चुकते का वेळ

दातांचा चण्याशी का बसत नाही मेळ

आठवांच्या रंगात रंगते कशी कातरवेळ

सत्य कि आभास कि हे फक्त मनाचेच खेळ?

मातीच्या पोटातून उगवतं कसं पिक

कशाला बसायचं आसवं पित

पाळायची कशाला जगाची रीत

जगावं स्वच्छंद.. शोधायचं कशाला उगाचंच गुपित?

कुणाल प्रकाश रुद्राके