तीखा पानी - अमृता

 

एवढं आ वासून बघू नकोस पत्राकडे. मला माहीत आहे, तुला हे अजिबात अपेक्षित नाही. तू प्रोजेक्टसाठी बंगलोरला गेलास, एवढचं नाही तर भांडून गेलास, दोन - तीनच दिवस झाले पण आज डायरी लिहिली नाही तर डोक फुटून जाईल.. तुझ्या आठवणींनी आणि शेवटी नेहमी प्रमाणे मलाच नही रहावलं विचारात असतोस ना काय लिहिते डायरीत मग विचार केला डायरी पेक्षा पत्रं लिहुयात,

        सो, पत्र लिहिण्यास कारण की, परत कधी येणार आहेस? मनातल्या मनात हा प्रश्न कितीदा विचरला असेन मलाही माहीत नाही. "तीखा पानी बहोत कम डाला, फ़िरभी ऑंख में पानी?" शिवा चक्क "पूरा मीठा" पाणी पूरी समोर धरत बोलला. मंजु आणि श्री नेहमी प्रमाणे त्यांच्याच नादात. मी त्यांची नजर चुकवतानाच जोरात ठसका लागला... एक प्लेट सुद्धा पूर्ण न खाता मी रूम वर आले.

        रूम कालंच आवरलेली... आज सगळं अस्ताव्यस्त करून टकावस वाटलं परत. काहीच खाण्याची ईच्छा नव्हती. कामाचा शीण घालवण्यासाठी कॉफी घेउयात असं वाटलं पण बघते तर दूध नासलेलं आजही!.. विसरले फ़्रीज मध्ये ठेवायला आजही!.. तुझ्यामुळे होतंय हे सगळं शेवटी तांब्याभर थंड पाणी प्यायलं माठातलं. २-३ घोटात शांत शांत वाटलं एकदम. माझ्या डोक्यावर हात ठेऊन "वेडाबाई" म्हणतोस ना, अगदी तसंच

  पुन्हा हॉल मध्ये आले.. तू दिलेली उशी मज्याकडे बघून हसत बसली होती, बाजूच्या कपटावर तू दिलेला पेन स्टँड. भिंतीवरचं आपल्या आवडीचं घड्याळ, कोप-यात्ल्या जाळीत तू इथेच विसरून गेलेला वॉली बॉल... भिंतीवर केलेलं कॉलेज पिक्स चं कोलाज... आणि टेबलावरच्या पुस्तकांमध्ये माझी डायरी.. त्यावर फ़क्तं नाव माझं...आतली सगळी पानं तुझीच..

बाजुला मंजुच्या पलंगावर थोडासा पसारा होता. तीही आज रूम वर येणार नसल्याचा मेसेज वाचला आणि अजूनच रिकामं रिकामं वाटू लागलं

तसा तू पहिल्यांदाच नाही गेलास बंगलॊरला, पण आधी २-३ दिवसात काम संपायचं आता तसंही नाही.. आपल्या भांडणाच्या रागात तूला सी ऑफ़ करायला ही नाही आले मी.. तुलाही एका कॉल ने आग्रह करावा वाट्लं नाही??? ३ दिवस झाले तुझा काही कॉल नाही .. मेसेज नाही.. मी उगाचच कामात बिजी करून घेतलं.. म्हणजे भासवत राहीले स्वतःलाच!