मला जाग येते.
जाग येते म्हणजे काय तर झोप नावाच्या अस्पृश्य मृगजळाकडे स्वतःला क्षण दोन क्षण सरेंडर केल्यानंतर जणू युगं न् युगं लोटल्यासारखे खडबडून उघडलेले डोळे.
रात्र कायम वैऱ्याचीच असते. टक्कं उघड्या डोळ्यांनी रात्रीचं अंग न् अंग निरखत काळोख पिण्यापेक्षा मी टिव्ही लावते. टिव्हीतला रंगीबेरंगी प्रकाश नाचतो खोलीभर, आवाजंही कागदाची पुडी फुटून मोहरी सगळीकडे पसरावी असा पसरतो.
मी टिव्ही लावते पण बघतेच असं नाही. एकटेपणा घालवण्यासाठी केलेल्या अगणित निष्फळ उपायांपैकी हा ही एक. निम्मी रात्र तशी काढल्यावर मी स्वतःला सांगते मधाशी बकणाभक खाल्लेल्या गोळ्यांत एक झोपेची गोळीही होती. उगाचंच गळ्यावरुन हात फिरवून मी कंठाखाली चाचपून बघते, गोळी हटवादीपणानं तिथेच अडकून तर पडली नाहीये ना. तिथे हाताला काहीच लागत नाही.
जर गळ्याखाली उतरुन पोटात गेलीये तर झोपेला गवताच्या गंजीत सुई शोधल्यागत निम्मी रात्र शोधत माझा मेंदू भरकटत का बसलाय ते काही केल्या कळत नाही.
ज्या झोपेला मेंदू दमछाक होईस्तोवर शोधतो तीच झोप मेंदूला पोखरत गुंगारा देत राहते. अन मी रात्रीचा एकेक कण गिळत पडून राहते.
कधीतरी रात्रीला माझ्याबद्दल सहानुभुती वाटत असावी, किर्र आवाज करणाऱ्या रातकिड्यांचं तोंड दाबत मग ती पहाटेकडे सरकते. मी टिव्ही बंद करुन माझ्यातल्या अंधाराला मोकळं करते.
टीप कागदानं शाई शोषून घेतल्यागत खोली अंधाराला शोषून घेते. नजर अंधाराला स्थिरावते पण मी डोळे मिटून घेते. डोळा लागलाय वाटेस्तोवर मला जाग येते.
मी डोळे तसेच बंद ठेवूनंच कुस बदलते. बघणाऱ्याला वाटावं गाऽढ झोपेत या कुशीवरुन त्या कुशीवर वळलीये.
मी तशीच पडून राहते, उठून करायचं काय हा प्रश्न असतोच.
दिवस नावाचं अभेद्य अन न संपणारं कृष्णविवर आऽ वासून समोर उभारलेलं असतं. त्याच्यात पाय टाकताच गिळेल ते मला, अशी उगाचंच वाटणारी भीती दडपत मी डोळे आणखी घट्ट बंद करते.
उगवत्या दिवसाचे आपले असे आवाज असतात, ते कानावर पडत राहतात.
मला जाग येऊ नये म्हणून दबक्या आवाजातलं बोलणं, सावकाशीने लावलेलं उघडलेलं दार, स्टीलच्या भांड्यांना काचेच्या वस्तूंपेक्षा जास्त जपत हाताळणं सगळ्या दबक्या आवाजांची अंगाई मला झोपवू शकत नाही.
मी पडून मात्र राहते.
कसला तरी मोठा आवाज येतो आणि चटकन कोणी तरी म्हणतं श्शूऽऽऽ ती झोपलीये आवाज करु नको.
मी हलत नाही, वाट बघते मलाही खरंच कधी वाटेल का, कि मी झोपलेय?
- म्हातारीची डायरी
No comments:
Post a Comment