॥ माऊली ॥

मुखी नामं त्याचं

हाती टाळ मृदंग

भारावलेलं जीणं माझं

त्याच्यातंच दंग

उरी लागली ओढ, ओढ लागली तयाची

डोळ्यामधे अवतरली मूर्ति सावळ्या हरीची

पाऊलास दिसे आता वाट फक्त पंढरीची

काळजात वाजे धुन, धुन वाजे हरीनामाची

काळ्या मेघात वसली आज सावळी माऊली

माझ्या वाटेवर असे, असे त्याचीच सावली

थेंबा थेंबातून नभीच्या विठूरायाचं बरसतो

त्याच्या थेंबातून मला अर्थ अमृताचा गवसतो

आभाळानं पण ल्याला आज भगवाचं रंग

किरणा किरणातून वाहे माऊलीचा तरंग

तिन्ही लोकी वसून माझ्या डोळ्यात दिसतो

लेकराच्या ओठी त्याच्या आनंदानं तो हसतो

आसमंतात घुमतो हरीनामाचा गजर

लेकरास तुझ्या आता तुझाचं आधार

दिंड्या पताकात माझा हरी दिसे मला

चंद्रभागेच्या तीरी अन माझ्या उरी विठु गवसला

त्याच्या दर्शनानं आज सारं भरुन पावलं

त्याच्या चरणातंच मी सर्वस्व वाहिलं

सावळ्यानं असं वेड लावलं जीवा

तुझ्या चरणात आता जागा देगा मला देवा

त्याची आस.. त्याचा ध्यास..

जगतो त्याचं नामस्मरुनी..

जन्म लागलासे सत्कारणी

बनून विट विठूरायाचे चरणी..

कुणाल प्रकाश रुद्राके