"भेट"

"भेट"
भेटशील ना तू मला कधीतरी अशीच????
हसशील ना नजरेस नजर मिळवताना कशीनुशी उगीच.
मी समोर असूनही तुझी नजर तो पूर्वीचा मी शोधत असेल.
पण तोच मी, मला मात्र तुझ्याच डोळ्यात दिसेल.
काहीतरी बोलायचं म्हणून विचारेन मी, कशी आहेस तू?
माझं जाऊ दे, तू कसा आहेस? उत्तरादाखल एक प्रश्नच विचारशील तू.
उत्तर माहित असूनही दोघे शांत ऊभे राहू.
आयुष्याच्या एका वळणावर अचानक एकत्र येतानाही, दोघांच्या वेगळ्या होणाऱ्या दिशा पाहू.
मग मी म्हणेन, कसला विचार करतेस एवढा?.... काहीतरी बोल.
तू म्हणशील, तू तरी कुठे बोलतोएस,...... तूही त्याच विचारात बुडलाएस ना खोल?
बोलावसं वाटलं तरी शब्द अपुरे पडतील.
अबोल राहूनही नजरेची भाषा समजून घेण्याची नाट्य मग घडतील.
गतकाळच्या आठवणींमुळे कंठ दाटून आला असेल.
डोळ्याच्या कडांमधे आसवं लपवत चेहरा मात्र खोटं-खोटंच हसेल.
क्षण गोठून जावासा वाटला तरी तेव्हा वेळेचं बंधन असेल.
"निघावंच लागेल आता" या स्वरुपाची असहाय्यता दोघांच्याही चेहऱ्यावर दिसेल.
चटकन निघून जाताना सवयीनं तू, येते मी म्हणशील.
ईतकावेळ डोळ्यात तरळणाऱ्या आसवाला मग टचकन गालावर माझ्या आणशील.
आता मात्र आसवं न रोखता मी तुला खूणेनंच निरोप देईन.
पाठमोऱ्या तुझ्या आकृतीकडे ठिपका होईपर्यंत भरल्या डोळ्यानं पाहत राहीन.
आजसारखं तेव्हाही तू मागे वळून पाहणार नाहीस.
आणि तेव्हाही माझं मन तू एकदातरी वळून पाहण्याची आशा सोडणार नाही.
पाय उचलता घेईन मी तिथून, असंच कधीतरी परत भेटायची वेडी आशा ऊरी घेऊन.
पण तेव्हाच कायमचा मावळला असेल आपल्या नात्याचा सूर्य, विरहाच्या पडद्याआड जाऊन. !!!!

कुणाल.