क्षणभर कवडसा

खिडकीतला कवडसा बघता बघता मोठा झाला
किरणांना फुटले पंख, उडता उडता काळोख झाला
काळोखाचं राज्य अगदी अनभिषिक्त नव्हतं
लुकलुकणाऱ्या चांदण्यानं आता बंड पुकारलं होतं
चांदवा मात्र आतून घाबरला होता
वाढता वाढता अचानक आकसला होता
काळोखाशी करताच आले नाहीत त्याला दोन हात
उजळता उजळाता मिसळून गेला काळोखात
चांदण्यानं मात्र टाकली नाहीत नांगी
काळरात्रीच्या उदरात होती पहाटेची नांदी

तांबडं फुटलं रात सरली
कवडश्यानं परत खिडकी भरली
किरणांना पंख फुटण्याआधी
गोष्ट कळली त्याला साधी
किरणांना क्षणात पंख फुटतात
रातीला मात्र पायही नसतात
ती राहते, वाढते, नांदते, रेंगाळते
पण थकत नाही..
आपण लढतो,चिडतो, भांडतो, हरतो
पण ती हटत नाही


म्हणूनंच.. नव्या कवडश्यातले
त्यानं वेचले, कवटाळले, जपले क्षण
रातीसाठी राखली चांदण्याची उधळंण
आता उडतात किरणं पण... चांदणं उधळण्यासाठी
अन रातही धावते सूर्यापाठी.. लख्ख उजळण्यासाठी..


कुणाल प्रकाश रुद्राके

"टर्निंग पेजेस"

"टर्निंग पेजेस"


प्रत्येक पान नवं

प्रत्येक पान.. जगायला हवं..

फक्त पलटण्यात अर्थ नव्हता

म्हणूनच.. थांबलो प्रत्येक पानावर

कधी नकळत.. कधी अपघातानं

कधी चक्क जाणून बुजून.. तर कधी... फक्त तुझ्यासाठी..

त्या रेंगाळण्यातही मजा होती..

अन लिहिण्यात तर.. हंम्म्म.. एक नशा..

मला लिहायची घाई अन लिहिल्यावर पान उलटायची

तुला मात्र आस... मनसोक्त जगायची.. पान अन पान

मी लिहायचो पण तू कोरायचीस..

सुटत्या, निखळत्या, सैलावलेल्या

पानांना एकसंध करायचीस

मी मात्र जपलंच नाही कधी काही..

माहीती असायचं तू वेचशील क्षण सारे

त्यासाठीच मी ही सोडली होती..

काही पानं कोरी..

जाणलं होतं मी.. तू वेचलेले क्षण उतरतील त्यावर...

पण गुदमरून द्यायाचं नव्हतं त्यांना असं

दबक्या वहित.. मिटल्या पानात..

म्हणून उधळली सारी..

बेछूट.. अनिर्बंध..

उसवली वीण..

जगलो पान अन पान..

अन जगू दिलं पानावरच्या त्या क्षणांना...

असंच मनसोक्त.. मनमोकळं..

पण तुला कधी कळलाच नाही...

अर्थ मोकळ्या पानांचा..

उलटत राहीलीस तू पाना मागून पान

सारं काही संपेपर्यंत..



कुणाल प्रकाश रुद्राके

"खुशमस्कऱ्या"

टण्ण.. टण्ण.. टण्ण..
शेवटचा प्रयोग संपला होता दिवसातला
रंगीबेरंगी कपडे स्पॉटलाईट
लोकांची उत्कंठा चेहऱ्यावरचं हसू
एण्ट्रीच्या शिट्ट्या एक्झिटच्या टाळ्या
सगळं सगळं आज स्टेजवर न सोडता
काळजात जपून तो बॅकस्टेजला आला.
ग्रीनरुममधे येऊन त्याच्या खुर्चीमधे बसला
थकलेल्या चेहऱ्यानं कसानुसा हसला
हसताना रंगवलेल्या तोंडामुळे ओढणारे गाल जाणवले
अन कुणास ठाऊक कसे पण आज डोळे त्याचे पाणावले
हंम्म्म.. पहिल्यापासूनंच त्याचा स्वभावंच होता असा..
"खुशमस्कऱ्या"
सुरुवातीपासूनंच तो सगळ्यांच्या चेष्टेचा विषय होता..
मित्रमैत्रीणींच्या हसण्याचा आशय होता
तो ही मग हसायचा
स्वतःवर स्वतःच्या आयुष्यावर
स्वतःच्या दिसण्यावर
अन सगळे हसायचे त्याच्या "असण्यावर"
तो होता फक्त एक कारण सगळ्यांच्या हसण्यासाठी
अन सगळ्यांचं हसणं होतं कारण त्याच्या "असण्यासाठी"
कधी सिरीयसली पाहिलंच नाही त्यानं आयुष्याकडे
मजा मस्करी चेष्टा थट्टा..
आयुष्याला कधीच लावला नाही गांभीर्याचा बट्टा
त्यामुळेच की काय पण
कोणीच सिरीयसली घेतलं नाही
त्याच्या हसण्याला, रडण्याला... अहं...
ना... त्याच्या जगण्याला..
कानांत कायमंच घुमत रहायचा लोकांचा हशा
मनमोकळं रडूही द्यायच्या नाहीत दाहीदिशा..
पण
आज वाहत राहीलं पाणी डोळ्यातून
अन रंग गालावरुन..
स्वतःला सावरत चेहऱ्यावरचा रंग धुतला त्याने..
ईतकावेळ स्पॉटलाईट अन रंगात चमकणारा चेहरा
आता सुरकुत्यांमागे केविलवाणा वाटत होता
कसलीहि समज येण्याआधीच
चढवला होता रंग चेहऱ्यावर
स्वतःचंच हसं करणारे हावभाव
वित्रविचित्र शूज.. अन
रंगीबेरंगी कपडे, त्यावर वेलबुट्ट्या
कळलंच नाही त्याला काय लपवण्यासाठी होता हा खाटाटोप..
आरश्यातलं प्रतिबिंब बोलत होतं त्याच्याशी..
काय बिनसलं आज?
याचसाठी तर जन्माला आलास..
याचसाठी तर जगलास आजवर..
लोकांना हसवणं एक नशा..
सगळ्यांनाच नाही जमत..
तू करुन दाखवलंस..
पाहिलं नाहीस बाहेर..
ऐकलं नाहीस स्टेजवर..
माझ्या तर कानात अजूनही घुमतोय तो आवाज..
जिंकलस तू सगळं.. सगळं काही
अजून काय हवं??
मनापासून हसतायेत्त बघ सगळे..
दोन्ही हातानी कान घट्ट दाबून धरले होते त्यानी..
पण तरीही घुमत राहिला कानात प्रश्न..
अजून काय हवं?? अजून काय हवं??
भरल्या डोळ्यानं न रहावून बोलला तो स्वतःशीच...

"मलाही हसायचंय.. मनापासून... एकदाच"



कुणाल प्रकाश रुद्राके

‎"लिंबू मिर्ची"

लिंबू मिर्ची

गजबजलेला चौक..
कर्णकर्कश्य वाजणारे हॉर्न्स..
अशातंच रेड सिग्नल..
करकचून ब्रेक मारला त्याने
८०,७९,७८... लाल आकड्यांचं काऊंटडाऊन चालू झालं
एकेकाची घाई, कुठे कोण कुणाला घासलेला तर कोण
थोडक्यात वाचलेला
एका कोपऱ्यात मोबाईल फोनवर बोलणारा ट्रॅफिक पोलिस
सिग्नल मोडून गाडी दामटणारे लोक
हे सारं बघत असताना
चौकात ती आली..
पायघोळ स्कर्ट.. पण विटलेला..
पोलकं नेमकं नको तिथेच फाटलेलं
काळीसावळी पण आखीव रेखीव
विटक्या मळक्या फाटक्या कपड्यातंही उठून दिसणारी
अन दुर्दैवानी त्यातून डोकावणारं तारुण्य
हातात कसलसं टोपलं..
त्याच्याही नकळत त्याची नजर तिचा पाठलाग करु लागली
तसं तर चौकातले सगळेच तिच्याकडेच बघत होते..
अधाशी नजरेनं...
तिला रोजचं होतं..
मोलभाव करण्याच्या बहाण्यानं होणारे स्पर्श
फाटक्या कपड्यातून सर्वांगावर खिळलेल्या गिधाडांच्या नजरा..
पण पोटाच्या खळग्यासमोर अब्रू हरायची नेहमीच
नेमानी येयची ती चौकात..
डोळ्यावर कातडी ओढून..
विकायची कवडीमोल किंमतीला तिच्याकडची जिन्नस..
फाटक्या कपड्यांच्या अन वाढत्या वयाच्या मोबदल्यात...
मिळायचं तिला दोन वेळचं अन्न
पर्याय नव्हता तिला..
गाड्यांच्या गर्दीतून वाट काढत
ती त्याच्यापर्यंत पोहोचली..
त्याच्याही नकळत शरमेनं मान खाली गेली त्याची
घेणार का? दहा रुपये फक्त!! तिचा आवाज कानावर पडला त्याच्या..
डोळे मिटून नकारार्थी मान हलवली त्यानं फक्त
"घ्या ना साहेब नजर नाही लागणार कुणाची" तिचे निरागस शब्द..
डोळे उघडले तेव्हा चपापला तो, "लिंबू मिर्च्या" होत्या तिच्या टोपलीत.
अहोरात्र वखवखलेल्या नजरा झेलणारी ती...
लोकांना मात्र वाचवत होती...

वाईट नजरेपासून!!!



कुणाल प्रकाश रुद्राके

खैरात

वोह सूरजही डूब गया
जब सारे अरमाँन ले के...

कंबख्त चंद तारोंकी "खैरात" कौन चाहता है!!!


कुणाल प्रकाश रुद्राके

"पेन्सिल स्केचेस"

"पेन्सिल स्केचेस"

जादू होती तिच्या बोटात..
हो.. पेन्सिल स्केचेस काढायची ती
डोळ्यांना दिसणारं अन काळजाला भावणारं
सगळं काही उतरायचं तिच्या कॅन्व्हासवर
जपून ठेवायची मग कागदावरचे ते क्षण
काय काय अन कसं कसं
सुचेल तसं अन दिसेल तसं
नेहमी म्हणायची ती..
ब्लॅक अँड व्हाईटची जादू कळणार नाही तुम्हाला..
बघता बघता जिवंत व्हायचा मग कागद अन कागद
आज पसरले होते सारेच तिच्या अवती भवती
अन अस्ताव्यस्त..
त्यानं तिला दिलेला पहिला गुलाब..
चेहऱ्यावर उडणारी केसाची बट
दोन्ही खांद्यावरुन घेतलेला झिरझिरीत दुपट्टा
हळूच गालांत हसणारी ती
अन लाजेनं झुकलेली नजर..
मरीन ड्राईव्हवर पाठमोरे बसलेले ते दोघे..
किनाऱ्यावर आपटून उसळलेलं पाणी
त्याच्या खांद्यावर तिनं टेकवलेलं डोकं
अन त्यानं तिच्याभोवती गुंफलेला हात
रीमझिम रीमझिम बरसणारा पाऊस
तिच्या गालावरुन वाहणारे पावसाचे थेंब
भान हरखून तिच्याकडे बघणारा तो
एक हातानं त्याचा हात घट्ट धरुन
एका हातात पाठीमागे मिटलेली छत्री लपवणारी ती
बाईकवर ते दोघे..
भन्नाट वेग..
मागे बसून दोन्ही हात पसरुन वाऱ्याला कवेत घेणारी ती..
एक छोटासा कॉफी जॉईण्ट
कॉर्नर टेबल..
मंद प्रकाशात बसलेले ते..
दोघांमधे एकंच कप..
तिच्या चष्म्यावर जमणारी वाफ
अन त्याच्या डोळ्यात तिचं प्रतिबिंब..

सारं काही अनुभवलेलं
सारं काही जगलेलं
अन जीवापांड जपलेलं
सगळं सगळं रेखाटलं होतं तिनं
.
.
.
अस्ताव्यस्त पसरलेलं एकेक चित्र बघता बघता
भरुन आलं तिच्या डोळ्यात..
क्षणात सारी चित्र ओघळली मग गालावर..
ईतका वेळ मुठीत घट्ट धरलेलं खोडरबर..
दोन बोटात धरलं तिने..
बेछुटपणे एकेका कागदावर फिरत राहीलं ते..
प्रयत्न केला तिनं आटोकाट.. पण

पसरुन राहीली कागदावर अन काळजावर
आठवणींची काजळी...

कुणाल प्रकाश रुद्राके

सावल्यांच्या पाऊलखुणा..

 सावल्यांच्या पाऊलखुणा..


तुझ्या आधी अन तुझ्या नंतर
सावल्याच फक्त अन हे अंतर
काळोखाचा लळा लागला..
जपता आठवं अशी निरंतर
आठवांच्या मातीमधली वाट एकली कधीच नव्हती
जपता जपता निखळणारी माळ गुंफली कधीच नव्हती
धागा निसटला नकळत तेव्हा.. आता कसले जपतो जर तर?
तुझ्या आधी अन तुझ्या नंतर
सावल्याच फक्त अन हे अंतर
तुझ्यासवे हा चांदणसडा
पूनवेनही भरला चुडा
चांदवाही चमके भाळी
सूर्व्यालाही तेज झळाळी
तुझ्याविना धगधगतं नभ
तुझ्याविना कसलं जग?
तिरप्या उन्हात वाढत्या सावल्या
भरल्या डोळ्यात वाहत्या बाहुल्या
सूर्व्या, चांदवा नभही जर्जर..
तुझ्या आधी अन तुझ्यानंतर
सावल्याच फक्त अन हे अंतर
हिरमुसली जरी.. ती वाट अजूनी खुणावते
जाता जाता आठवांनाही क्षणात तिथे बोलावते
काळजाच्या ठोक्यांनाही साद तुझी सतावते
एकल्याच त्या वाटेवरती सांग कसे हे जगायचे
डोळे झगडतात आसवांशी
आसवंही पापण्यांशी
ओघळता ते गालांवरती वाट अडखळे पावलांशी
एकला मी कधीच नसतो साथ मिळते सावल्यांची
हसतो रडतो बोलतो भांडतो
फक्त आता या सावल्यांशी
दिस विझतो रातही सरते
वाटेलाही आस असते फक्त तुझ्या पावलांची
बोलत राहतो असाच मग मी आठवांशी तुझ्या पुन्हा
कितीक जपाव्या काळजानं त्या सांग
सावल्यांच्या पाऊलखुणा... सावल्यांच्या पाऊलखुणा..


कुणाल प्रकाश रुद्राके

"पैज हारलो मी..."

"पैज हारलो मी..."

सामानाची आवरा आवर करुन तो काऊंटरपाशी गेला
अटेंडंटनी भांडी, सतरंज्या सगळं सामान मोजून घेतलं
डिपॉझिटमधून वजा करुन कार्यालयाचं भाडं दिलं त्यानं
थकलेला तो दोन मिनिट तसाच बसला खुर्चीत
धुळीनं माखलेले हात, चुरगळलेले कपडे,
पेंगुळलेले डोळे, दुखरे पाय
कपाळावरचा सुकलेला गंध.. अन..
तसाच सुकलेला त्याचा चेहरा
खुश होता तो खूप..
.
.
.
भाडं देऊन पाकिट खिशात ठेवताना
आपसूकंच त्याची नजर पाकिटातल्या फोटोकडे गेली..
एवढीशी ती तरीही त्याला कडेवर घेतलं होतं तिनं
तो मात्र लाथा झाडायचा तिनं जवळ घेतल्यावर
तिच्या वस्तू घेऊन पळून जायचा तिला वाकुल्या दाखवत
रागारागात तिचे केस ओढणं तर नेहमीचं होतं
अगदी डोक्याला टेंगूळ येईपर्यंत
तिच्यावर रुसायचा.. तोंड फुगवून बसायचा
पाठीत गुद्दा घालून पळायचा
जमेल तितकं अन जमेल तसं तिला छळायचा
उलटसुलट बोलायचा अन उद्‍धटपणे वागायचा..
फार "मोठा" झाल्यासारखं वाटायचं त्याला
आई ओरडायची नेहमी त्याच्या नावानं
"मेल्या, ताईडी लग्न करुन जाईल ना तेव्हा बसशील रडत"
ह्यॅ रडणार आणि मी..? लावतेस पैज? म्हणत तोंड वेंगाडून हसायचा तो..
ती मात्र जपायची त्याला जीवापाड
आई-बापा पेक्षाही जास्तच करायची त्याचे लाड
त्याची पहिली सायकल, पहिला गॉगल, पहिली ट्रेंडी सॅक
कॉलेजची अ‍ॅडमिशन, पहिली बाईक..
सगळंच तर ताईडी घ्यायची त्याला... "पहिल्यांदा"
सगळ्या मागण्या, हट्ट, पॉकेटमनी.. ताईडीच पुरवायची
तरीही राग येयचा त्याला तिचा आणि आई डॅडाचा..
सगळ्यांदेखत चिंट्या म्हणून हाक मारायची ती त्याला
कुठल्याही गोष्टीत तिचंच मत ऐकायचे सगळे..
ताईडीला आलेलं स्थळ, माईचा जॉब.. "चिंट्याच कॉलेज"
हंम्म.. सगळे तिचंच ऐकायचे
यानं काही सांगायचा प्रयत्न केलाच तर म्हणायचे सगळे
"तू लहान आहेस अजून, गप्प बस"
लहानपणापासून चिडून म्हणायचा तो, "मी मोठा झालोय आता"
.
.
.
बघता बघता खरंच मोठा झाला होता तो..
पण.. कधीच जाणवलं नाही त्याला एक दिवस हि लग्न करुन जाईल
अगदी कालपरवापर्यंतही नाही..
तो विचारात बुडलेला असतानाच..
बीप बीप..
"चिंट्या साखरपुडा झालाय आज, लग्न नाही.. मी घरी वाट बघतेय ये लवकर"
ताईडीचा मेसेज आला त्याला..
मेसेज वाचताना कसानुसा हसला तो...
पाकीट खिशात ठेवताना जुन्या फोटोवरुन हात फिरवला त्यानं.. उगाचंच
डोळ्याच्या कडांत पाणी साठू लागलं होतं त्याच्या...
कुणास ठाऊक का... कारण..
खुश होता तो खरंतर...
हसण्याचा प्रयत्न केला त्यानं... पण गळा भरुन येत होता..
अन डोळे तर.. हंम्म..
त्यानं घट्ट मिटले डोळे अन मेसेज पाठवला

"ताईडे पैज हारलो मी..."



कुणाल प्रकाश रुद्राके

"लाईफ डजंट गिव्ह यू सेकंड चान्स"

बेडवर पडल्या पडल्या त्यानं मोबाईलवरच्या घड्याळात पाहिलं

"सव्वा अकरा"... नेहमीचीच वेळ होती

त्यानं तिला मेसेज करण्याची..

तिच्या नुसत्या विचारानंही तो सुखावला..

एक छानसा रोमँटिक एसेमेस तिला पाठववून तो गालातल्या गालात हसला...

अंगावरुन मोरपिस फिरवावं तसं कि स्वतःच एक मोरपिस झाल्यासारखं..

हलकं हलकं...

नेमकं कसं वाटत होतं...

अहं त्या फिलींग्ज शब्दात सांगणं अशक्यच..

तीनदा मोबाईल चेक करुन झाला होता, तिला मेसेज पाठवल्यापासून..

पण आज तिचा रीप्लाय नाही आला

डिलीव्हरी रीपोर्ट ऑन करुन परत तोच मेसेज पाठवला त्याने..

दुसरा, तिसरा.. आर्धा तास झाला पण... "नो रीप्लाय"

क्षणा क्षणाला बेचैनी वाढत होती त्याची..

"काय झालं, रागावलीएस? अहं.. झोपलात वाटतं.. ना.. आज काय विशेष..."

छ्या... दोन चार पर्स्नलाईज्ड मेसेज टाईप करुन परत डिलीट केले त्याने..

सहसा असं होतं नसे..

त्याच्या रोमँटिक मेसेजला तेव्हढाच रोमँटिक रीप्लाय येयचा तिचा...

फॉरवर्डेड मेसेजेस वरुन गाडी पर्स्नल मेसेजेसकडे कधी वळायची ते कळायचंही नाही दोघांना...

पर्स्नलाज्ड मेसेजेस मग "सूचक" व्हायचे..

त्यालाही कळून चुकायचं अन तिलाही..

"वुई लव्ह ईच आदर" पण व्यक्त कधीच केलं नाही... "कोणीच.."

अन त्या क्षणाचं फिलींग ती जादू काही औरच होती...

अलिखीत, अव्यक्त.. बेभान, बुधुंद सारं..

ती समोर नसूनही ती समोर असल्याचा भास व्हायचा त्याला..

घड्याळातल्या बाराच्या ठोक्यांनी तो भानावर आला..

हो नाही, हो नाही करत... हिम्मत एकवटून त्यानं एवढ्या रात्री फोन केला..

"हाय, बरं झालं तू फोन केलास.. तुला एक गूड न्यूज द्‍यायची होती" पलिकडून आवाज तिचा

त्याच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली

गुलाबी वातावरण, मोरपिस.. हसू सगळं सगळं विरलं क्षणात..

ऐकतोएस ना? तिच्या प्रश्नानं भानावर आला तो..

अं.. हो.. काSSय.. लग्न ठरलं की काय, हा??? उगाचंच चेष्टा केल्यासारखा बोलला तो..

काय रे कसं काय ओळखलंस तू.. मला सांगायचं होतं ना तुला.. लाडेलाडे चिडून म्हणाली ती..

तू चेष्टा तर करत नाहीसं ना? सारं बळ एकवटून विचारलं त्यानं

चार चारदा खात्री करुन घेतली ती चेष्टा करत नसल्याची

ती अखंड बोलत होती, मुलगा कुठलाय, काय करतो, लग्न कधी आहे अन काय काय

पण त्याचं लक्ष नव्हतं..

गृहितंच धरलं होतं आपण ती फक्त माझीच आहे.. किमान मला न सांगता निर्णय घेणार नाही कुठला..

तिच्या अ‍ॅक्शन्सही तशाच होत्या, तिचंही प्रेम होतं ना माझ्यावर..

मीच उशिर केला कि.. नाही नाही तिनं चान्स दिलाच नाही मला.. स्वतःचीच समजूत काढत होता तो..

तिचं बोलून झालं, त्यानं ऐकलं न ऐकलं कुणास ठाऊक...

दोन मिनिट विचित्र शांतता दोन्हीही बाजूला.. अन..

कसंनुसं हसत म्हणाला तो..

"काँग्रॅट्स... चल मी ठेवतो"

तिनं थँक्स म्हणेपर्यंत तिला ऐकू आलं "क्लिक"

.

.

या कुशीवरुन त्या अन परत परत तेच...

ज्या विचारांनी सुखावला होता तो..

तेच विचार आता काळजावर सुरी चालवत होते..

ती दुसऱ्या कोणाचीतरी.. ह्यॅ अशक्य..

मित्रापलिकडे आपल्यात काही पाहिलंच नाही तिने.. साला आपलाच गैरसमज झाला..

मनापासून वाटत होतं त्याला हि चेष्टा असावी.. 

न रहावून पुन्हा मेसेज टाईप केला त्याने, "तू चेष्टा करत नाहीस ना???? मग आपल्यात जे काही होतं त्याला काय नाव देणार"

सेंड चं बटन दाबणार ईतक्यात...

मेसेज आला... तिचाच 

अन मी चेष्टा करत असेन तर?

जरी मला माहितीये तुला मनापासून वाटतय हि चेष्टा असावी.. पण..

सोड ना... नाही करते मी चेष्टा...

तुला वेळ दिला होता मी.. सुचवलं पण कित्येकदा..

पण तू बोललाच नाहीस कधी.. वाटलं माझाच गैरसमज होतोय..

तुझ्या आयुष्यातून जायच्या आधी एकदा तरी ऐकायचं होतं तुझ्याकडून..

पण असो..

ऑल द बेस्ट फॉर यूअर फ्युचर.. वुई विल ऑल्वेज बी गुड फ्रेंड्स"

.

.

"आय लव्ह यू.. आय रीअली डू.. प्लिज.." त्यानं रीप्लाय टाईप केला..

परत डिलीट केला..."आय विल मिस यू..."

हाह.. एक उसासा टाकून तेही डिलीट केलं अन एक मेसेज सेंड केला पटकनं..

"थँक्स फॉर कन्फेसिंग, काँग्रॅट्स फॉर द गूड न्यूज... आणि

हो एक गोष्ट लक्षात राहिल आयुष्यभर...

लाईफ डजंट गिव्ह यू सेकंड चान्स..."

डोळ्यातलं पाणी गालावर जाणवण्याआधीच त्यानं बटन दाबलं... "क्लिक.... स्विच ऑफ"

कुणाल प्रकाश रुद्राके

"आजी जन्माला आली.."

सुरकुतलेलं सर्वांग.. मंदावलेल्या हालचाली
सलणारी असहायता अन काळजातली कालवाकालाव..
सारं काही काळजातंच दडवत ती अंथरुणावर पहुडली
दिसत काही नव्हतं, पण आवाज येत होता..
अधून मधून मुसमुसल्याचा अन सुरकुतल्या गालावरुन वाहणारं पाणी पुसताना
किणकिणनाऱ्या बांगड्यांचा..
डोळ्यातल्या पाण्यानं काल अन आज मधली दरी सांधली तिच्याही नकळत
तेव्हा जाणवलं तिला..
सूनेचा अस्फूट हुंदका ऐकलाच नाही आपण कधी
तिच्या डोळ्यातली आर्जवं.. असहाय्यता..
तिचे हाल.. दुःख..
तिची कुठलीच भावना ना जाणवली ना दिसली आपल्याला कधी..
आपणंच डोळे मिटून आंधाराचा आव आणलेला.
घरात दहा दहा माणसं.. अन समाजसेवेचा टेंभा मिरवल्यामुळे घरात वाढलेली वर्दळ
गुराढोरासारखं कष्ट उपसणारी..
नाक्यावरच्या सार्वजनिक नळकोंडाळ्यावरुन..
एक हंडा डोक्यावर अन एक कमरेवर पाणी वाहणारी.. "सून"
घर-दार, पै पाहुण्यांची उठबस..
सासू सासऱ्यांचे टचके टोमणे
पाऊलो पावली आई बापाचा अन गरीबीचा केलेला उद्धार
सारं सारं तिच्या डोळ्यातल्या पाण्यात तरळलं
अशातंच पोटुशी राहिलेली ती..
लेकाला झालेला आनंद अन...
तिच्या मनावरचं दडपण, "नातूच हवाय आम्हाला"
जीव मुठीत घेऊन दिवस चालले होते
पहिल्या बाळांतपणाचं कौतुक अन डोहाळे पुरवणं तर सोडाच पण..
वाढणाऱ्या पोटासोबत शिव्या अन कामंही कधीच कमी झालं नाही..
अशातंच एके दिवशी पहाटे तिच्या बाळाच्या आवाजानी घर दुमदुमलं
"बर्फी आणा.. बर्फी आणा" आवाज ऐकला तिनं बाहेर
दोन-चार दिवस सगळे आले भेटायला.. बाळाचं कोडकौतुक करायला
पण आजीनं नातीचं तोंडही पाहीलं नाही..
आठवड्याभराचीच ओली बाळांतीण.. पण जुंपली परत कामाला..
सरणाऱ्या प्रत्येक दिवसासोबत नात वाढत होती
आजीच्या तिरस्काराच्या बदल्यात आजीवर प्रेमंच करत होती
आईकडूनंच आला होता वारसा..
माया प्रेम आपुलकीचा
मोठ्यांचा आदर अन परीस्थितीच्या जाणीवेचा..
आपसूकंच आजी-नातीचं नातं झालं घट्ट
पुरे करु लागली आजी तिचे हट्ट
वाऱ्यावरच्या म्हातारीसोबत उडत गेला काळ
शाळेच्या गॅदरींगमधे नटणारी नवरी आज खरंच नटली
आजीच्या डोळ्यात तेव्हा अपराधीपणाची सर साठली..
हात जोडून सांगितलं तिनं मुलाकडच्यांना
"सोन्यासारखं लेकरु आहे, जपा तिला.."
डोळ्यातली सर आताही सुरकुतल्या गालावरुन वाहत होती..
वाहता वाहता सांगत होती तिला..
जिच्या आईला आयुष्यभर अन जिला जन्मताच झिडकारलं...
तिच्याचसाठी आज काळीज भळभळतंय..
आता नाही थांबवलं तिनं आसवांना..
मुसमुसणं अन बांगड्यांची किणकिण मात्र थांबली होती
अन तेवढ्यात..
दोन्ही गालावरुन हात फिरला तिच्या..
नातीनं भरल्या डोळ्यानं आसवं पुसली तिची..
आजच्या आंधारात मात्र लख्ख दिसत होत्या तिला तिच्या चूका..
चेहऱ्यावरुन हात फिरवून... लहान लेकरागत भराभरा मुके घेतले तिनं नातीचे..
अन म्हणाली... माफ कर बाळा, आज कळलं मला..
आईच्या पोटात असल्यापासून तुझी केली उपेक्षा
"मुलगाच हवा" आमची अवाजवी अपेक्षा
आमचा द्वेश, राग, तुसड्यासारखं वागणं
तुझे बोलके डोळे, प्रेम, निरागसता अन काळजाला हात घालत हसणं
वेलीवरचं फूल हवं पण वेल खुडायची होती
विसरले होते... तुझ्यासारखीच उपेक्षित तुझी आजीही होती..




तुझ्याकडे पाठ फिरवली, पण.. तू आपलंस केलंस मला
तुझ्यामुळंच हि "आजी" आली जन्माला..


कुणाल प्रकाश रुद्राके

"हाऊसवाईफ नव्हे.. घराची आई"

प्रशस्त हॉल.. दारात रांगोळी
हळू आवाजातली शेहनाई वातावरण अजूनंच मंगलमय करत होती
जोडिला आकर्शक रोषणाई.. फुलांची आरास.. अन
यथोचित आदर सत्कार... हवं काय अजून?
पण तरीही काहीतरी कमतरता होती..
हो.. राहून राहून वाटत होतं त्याला आज "आई" हवी होती
.
.
एरव्ही कधीही फारसा भावनिक न होणारा तो
आज आयुष्याच्या नव्या पर्वात पाऊल टाकताना जरा हेलावला होता..
नेहमी म्हणायचो तो आई गेली नाही.. आहे ती माझ्यासोबत
पण आज.. आज त्याला ती पोकळी जाणवली
साखरपुड्याच्या कार्यक्रमानंतर..
घरी आईच्या फोटोसमोर येऊन उभा राहिला तो..
तिच्या चेहऱ्यावरचा करारीपणा झाकत नव्हता..
तिची जिद्द.. तिची शिस्त..
प्रेम, माया अन आव्हानांना लीलया पेलण्याची ताकद..
घरातल्या प्रत्येक नात्याला.. धाग्याला एकसंध ठेवलं होतं तिनं
ती गेल्यापासून ओकंबोकं वाटायचं घर त्याला
ती आहे.. ती आहे.. उगाचंच समजवत रहायचा तो स्वतःला
माणसं होती घरात पण तो ओलावा हरवला होता
म्हटलं तर सुखही होतंच.. पण...
ती माया, तो स्पर्श... ते वाट बघणारे डोळे...
माफ करणारं काळीज.. ते कान उपटणारे अन पाठ थोपटणारे हात
काय काय मिस करायचा तो..
विखुरलेली नाती... अन सैल होत चाललेली नात्यांची विण...
कशी होईल परत एकसंध...?
मनातल्या मनातंच प्रश्न विचारला त्यानं आईला...
"घर टिकवेल ना गं आई ती? माझी जोडीदाराची निवड बरोबर आहे ना?"
कुणास ठाऊक कसा.. पण
तो करारी चेहरा आज समाधानी वाटला त्याला
आईच्या डोळ्यातलं हसू पाहून कळलं त्याला चुकली नाही आपली निवड..
स्वतःशीच हसला तो अन सेल फोन उचलून मेसेज पाठवला तिला..
"माहितीये मला तुझ्यासाठी किती कठीण आहे हे..
आजवर तळहाताच्या फोडासारखं जपलं ज्यांनी ते आई वडील..
जीवापाड प्रेम केलं ज्यांच्यावर ते बहिण भाऊ..
सगळं सगळं सोडून येणारेस तू ईकडे.. पण..
लेक दुरावणार नाही घराला, त्यांना अजून एक मुलगा मिळेल..
फार अपेक्षा नाहीत माझ्या..
फक्त एवढंच वाटतं सुख-दुःखात समान साथ देशीलंच तू पण..
तुझ्या रुपात माझ्या पोरक्या घरालाही त्याची "आई" परत मिळेल..


कुणाल प्रकाश रुद्राके