मुर्दाड मड्याचं जीणं

हिरोसारखं राहणीमान, आहे व्हाईट कॉलर

स्वप्नही आहे फक्त कमवायचं डॉलर.

स्लिम ट्रीम बॉडी याची कसून केलेली जिम

मित्रही म्हणतात लाडानं याला छोटा भीम

पोरी तर याच्यावर असतात नेहमी फिदा

त्याच्यासाठीच असतात दिलखेचक अदा

कॉलेजमधे नेमही छाती काढून चालतो

बाहेर मात्र चार दोन टग्यांसमोर शेपूट हा घालतो.

गर्दीत एकदा तिला कोणीतरी धक्का दिला

यानं त्याकडे सोयीनं कानाडोळा केला

वर म्हणतो कसा... वर म्हणतो कसा

देना आता सोडून

काय मिळणार आपल्याला या रगेलांशी नडून

रागारागात तेव्हा झटकला हात तिनं

तेव्हापासून चालू आहे हे मुर्दाड मड्याचं जीणं

काल परवा त्याला कुणीतरी मागून येऊन धडकला

तब्येत त्याची पाहून याचा आवाज घश्यातंच अडकला

च्यायला म्हणता म्हणता म्हणाला काय राव

राग गिळून समजावणीचाच होता आविर्भाव

चले ए निघ जेव्हा तो म्हणाला

मनातल्या मनातंच शिव्या हासडत तो जाऊ दे म्हणून निघाला

भीतीवर राग काढत गाडी काढली त्यानं

असंच चालू आहे मुर्दाड मड्याचं जीणं

बातम्यात बघत होता आण्णा बाबांचं उपोषण

राजकारण्यांना देत बसला होता दूषण

वैतागून म्हटला भ्रष्टाचाराला च्यायला घातला पाहिजे आळा

दंड वाचवण्यासाठी ट्रॅफिक पोलिसाला ५० - १०० देऊन बेशिस्त ट्रॅफिकबद्दल काढत होता गळा

पोराच्या अ‍ॅडमिशनसाठी पैसा जमवत होता

डोनेशन भरताना त्याला भ्रष्टाचार आठवत नव्हता

स्वतःची पापं झाकत मोर्च्यात, आंदोलनात मेणबत्त्या पेटवल्या त्यानं

च्यायला चालूये असंच मुर्दाड मड्याचं जीणं

आज सकाळी लोकलमधे बॉम्बस्फोट झाला

तेव्हा अचानक याला देशाचा पुळका आला

पहिल्यांदा चार दोन शिव्या आल्या ओठी

नकळतंच त्याच्या वळल्या मग मुठी

डोळ्यामधे उतरली होती आग

देहबोलीमधे भीती, असहाय्यता आणि राग

रक्ता मासाचा चिखल बघताना माथा त्याचा भडकला

सगळीकडच्या बातम्या बघताना शिव्यांचा यथेच्छ कार्यक्रम त्यानं उरकला

जेवता जेवता बातम्यात एकेक कुटुंब उध्वस्त होताना त्यानं पाहिलं

लोकलच्या रुळावर सांडलेलं रक्त त्याच्या धमण्यातून थंड पाण्यासारखं वाहत राहिलं

पोलिसांची भीती

गुंडाची अरेरावी

राजकारण्यांची कूटनीती

अन भ्रष्टाचारानं पोखरलेल्या दिशा दाही

बदल कसा करणार याच्यात सर्वसामान्य?

षंढाचं ते जीणं केलं त्यानं मान्य

चर्चा, बातम्या, आरोप प्रत्यारोपांना येतो थोडावेळ ऊत

चार दोन तास मानगुटीवर बसतं बंडाचं भूत

नंतर हेच भूत त्याला जीवाची भीती दाखवतं

खांदे पाडून, मान खाली घालून चारचौघात जगायला शिकवतं

आरश्याच्या दुनियेत त्याला दिसतो फक्त तोच

विमनस्कपणे भावी पिढीतही असहाय्यतेचं तो रुजवत राहतो रोप

मनातला राग आयुष्यभर तो मनात गिळत राहीलाए

त्याच्यातला पुरुषार्थ त्यानं असाच मरताना पाहिलाए

राग मानापमानापेक्षा च्यायला असतो जीव मोठा

डोळेझाक करुन ओढून घ्यायचा सामंजस्याचा मुखवटा खोटा

सगळं सगळं विसरुन चार दोन तासात चालू होतं रुटीन नेमानं

असंच चालत आलय अन चालू राहणार हे मुर्दाड मड्याचं जीणं, हे मुर्दाड मड्याचं जीणं

कुणाल प्रकाश रुद्राके.

पाऊस पहिला कि??

यावर्षी उन्हाळा जरा जास्तच होता...

अंगाची लाही लाही

त्याचीच वाट पाहत होत्या दिशा दाही

क्षणा क्षणाला वाढणारी काहिली

अन घालमेलही वाढलेली

घामेजलेल्या अंगानं काम करायचा तिला वैताग येयचा

तिनं ठरवलं, "बास झालं सेव्हिंग, पुढच्या वर्षी आपणही ए.सी. घ्यायचा"

अन पावसाळ्यात नॅनो कार घेऊ

स्वप्नातल्या पावसाला सगळ्यांसोबत आपल्याच गाडीतून पाहू..

ती विचारात बुडली तेव्हा आभाळ भरुन येत होतं

कपाळावरचा घाम पुसत भानावर आली ती अन खिडक्या ऊघडल्या

नभी जमलेल्या घोळक्यात तेव्हाच वीजा कडाडल्या

त्या आवाजानं धस्स झालं उरात

सैरभैर नजर उगाचंच फिरत राहीली घरात

का कुणास ठाऊक नभीच्या काळ्या रंगानं तिला आज निराश.. हताश वाटत होतं

मनात अनामिक भीती कि हुरहुर..

पावसाचं पहिलं पाऊल कसल्या अघटीताची देत होतं चाहूल

कुठले प्रश्न.. कसली उत्तरं.. विचारंही मनात कसले?? तिचं तिलाच कळत नव्हतं

वादळी वारा सुटला

ढग फुटल्यासारखा तो पहिल्या दिवशीच बरसला.

ती असहाय्यपणे खिडकीतून घरात येणारा पाऊस पाहत राहीली

त्याचवेळेस तो तिचे रीपोर्ट्स घेऊन डॉक्टरांपुढे बसला होता

डॉक्टरांनी सांगितलं... सहा महिने फक्त..

तसा त्याच्या काळजाचा ठोका चुकला

ईकडे खिडकीतून घरात घुसणारा पाऊस थांबला होता

पण तो आज काळ्या रंगातंच रंगला होता...

तिला मात्र कळलंच नाही

यावर्षी... आधी वीज कोसळलीए घरावर

अन मग पाऊस आला भेटीला डोळ्यातून गालावर..

कुणाल

तपूर... तिपूर.. तिपूर..तपूर..

तपूर तिपूर... तपूर तिपूर

तो मग्न होऊन संगीत ऐकत होता..

इन्स्ट्रूमेंटल असूनही ते त्याच्याशी संवाद साधत होतं

क्षणा क्षणाला नवी धून

कधी थंड सावली तर जणू कधी ऊन

आठवणींचा राग प्रेमाचा सूर

गेल्या काळात परतण्यासाठी भरल्या डोळ्यानं मन आतूर..

हरेक थेंब त्याला काही सांगत होता..

काल अन आज मधली दरी आपसूकंच सांधत होता

पावसाची सर तिचा स्पर्श

काळ्याभोर मेघात दोघांनाही गवसलेला स्वर्ग

एकत्र भिजताना बॅगेत पडून राहिलेली रेनकोटची घडी.

खडकवासल्याला जाताना मित्राकडून उधार घेतलेली गाडी

वाऱ्यावर उडणारे केस अन चेहऱ्यावरचे पावसाचे मोती

हिरव्याकंच निसर्गापेक्षाही त्याला भूलवायची "ती"

वाफाळलेला कॉफीचा कप अन तिच्या चष्म्यावर जमणारे वाफेचे ढग

तिच्या डोळ्यातंच सामावलेलं त्याचं ईवलसं जग

हात फैलावून पावसाला मारलेली मिठी

नव्या कोऱ्या प्रेमाच्या चिंब चिंब भेटी गाठी

तिनं ओंजळीत झेललेले थेंब अन

आत्ता काचेवर पडणारा पाऊस दोन्हीचा आवाज अगदी होता सेम टू सेम...

टपूक.. टिपूक... तपूर.. तिपूर...

हॅ.. त्याला कळेना सगळं काही असूनही आज नॉस्टॅल्जिक का वाटतय???

तेव्हढ्यात तिचा आवाज आला स्वयपाकघरातून..

ए.. पावसावर कविता नाही केलीस का यावेळेस

ऐकव ना.. आज जरा रोमॅन्टिक व्हावसं वाटतंय..

कवितांची वही बाहेर काढताना तो स्वतःशीच हसला..

बाहेर त्याच्या कवितेला बॅकग्राऊंड म्युजिक चालूच होतं..

तपूर... तिपूर.. तिपूर..तपूर..

कुणाल

माहीत नाही...

क्लायमेट चेंज झालं...

आभाळ भरुन आलं..

पण..

आकाश मोकळं व्हायला किती दिवस लागले

अजून पाऊस पडतोय..

अजूनंही धरतीवर प्रेमाची बरसात करतोय...

कधी थांबेल माहीत नाही..

आपल्या हातात काहीच नाही..

पाऊस थोडासा भिजवून जाईल

कि... पावसात सगळंच वाहून जाईल

काय होणार काहीच माहीत नाही...

एवढंच माहितीए..

तो बरसतोय त्याच्या प्रेमापोटी

अन मी भरलेले असूनंही रित्या डोळ्यानं बघतोय...

आश्चर्य वाटत असेल तुला...

माझ्या रित्या डोळ्यांचं

माझ्या कोत्या मनाचं..

शांत कसा मी एवढ्या वादळात?

अगं वीजा चमकतात माझ्याही काळजात..

अजूनंही डोळे माझे बरसतात..

अजूनंही...

काळजाच्या धरतीवर सारं रितं करतात..

पण..खरंच माहीत नाही

पाऊस कधी थांबणार..?

काळ्जातली दरी कधी सांधणार?

कधी कधी प्रश्नांची उत्तरं प्रश्नातंच असतात नाही?

तरीही म्हणतोय आपण काहीच माहीत नाही...

एक मात्र माहीतीए... पावसाला, धरतीला, वादळाला, आसमानाला

अन माहीतीये सगळ्यांना...

"आय लव्ह यू"...

पण तुला माहितीये कि नाही... माहीत नाही...

कुणाल

राहू दे अशीच मला...

असंच राहू दे सारं.. असंच वाहू दे वारं..

वाऱ्याबरोबर फिरवलीस पाठ तरी मनात राहू दे सारं

असंच राहू दे..

वहित दबलेलं फूल श्वासात सुकलेली कळी

ओठावरचं हसू अन गालावरची खली

माझ्या काळजातला तुझा ठोका, वेड्या वयातल्या वेड्या चूका

वाट पाहणारे दोन डोळे, भावनांचेते खेळ खुळे

भेटण्याची ठिकाणं, येण्याजाण्याच्या वाटा

किनाऱ्याला येऊन विसावलेल्या लाटा

तो सागरी किनारा अन चांदरात

वाळूवर नक्षी कोरणारे हात

कातरवेळ अन आभाळाची लाली

परतीचे वेध अन हळूच निसटणारा सूर्य डोंगराखाली

चिंब भिजवणाऱ्या पावसाच्या धारा

जवळ आणणारा गार वारा

धमाल मस्तीचे दिवस अन बाईकवरच्या फेऱ्या

साठवलेली सिनेमाची तिकिटं अन दुर्गा कॅफेच्या वाऱ्या

कॉलेज कॅंटीन कट्टा अन आपला शेवटचा बाक

फुगवलेले गाल अन नाकाच्या शेंड्यावरचा लटका राग

मेल्स, मेसेजेस अन माझ्यासाठी केलेल्या कविता

सारं काही मनाच्या कागदावर उतरवून ठेव आता

विरहाचं दुःख, भेटल्याचा आनंद

निरोपाची वेळ अन तुटणारे बंध

बेसूर आवाजात गायलेली गाणी

हसताना पापण्याच्या कड्यात लपवलेलं पाणी

अन.. अन..

काळजाच्या कोपऱ्यात जपलेल्या आठवणी..

सारं काही राहू दे तस्सच्या तस्स..

विसरायचं का अन विसरायचंही कसं?

पण आता..

पण आता देऊ नकोस दिल्या घेतल्या वचनाची शपथ सारखी सारखी

राहू दे मला अशीच.. अनोळखी अनोळखी..

तरीही तुझीच..

कुणाल.

नशीब

आय विश...

आय विश...

डोळे भरुन येण्याआधीच दिसावी तुला माझ्या डोळ्यातली घालमेल.

समजावस मग तू.. सारं काही नाहीए सखे आलबेल.

"मी आहे ना..." नजरेनंच तू खात्री द्यावी करुन.

माझा हात हाती तुझ्या ठेवावास घट्ट धरुन

आय विश...

तरीही ओघळला डोळ्यातून जर पारा.

तुझ्या ओंजळीत जपावास तू तो तारा.

गालावर विसावण्याआधीच घ्यावंस त्याला झेलून.

सव्वा लाखाची मूठ ती अलगदंच ठेवावीस मग झाकून.

आय विश..

शब्दांविनाच ओळखावं तू माझ्या काळजातलं वादळ.

माझ्याचं विचारांचीच असावी काळजात तुझ्या वर्दळ.

तुझ्या एका स्पर्शानं ग सारं मळभ हटावं.

निस्तेज या डोळ्यांना स्वप्नाचं गाव भेटावं

आय विश..

मावळतीचा सूर्य यावा परत उगवून.

लखलखत्या ताऱ्यामागे काळोख जावा विरुन.

तुझ्या चेहऱ्याचा चांदवा माझ्या ओंजळीत असावा.

तुझ्या नजरेतला चांदणसडा माझ्या नयनी दिसावा

आय विश..

दुभंगलेल्या वाटा पुन्हा येतील जुळून.

दुराव्याचं कुंपण आपसूक पडेल गळून.

ओठांच्या त्या पाकळ्या पुन्हा माझ्यासाठी हसतील.

गालावरच्या खळ्यांना विरहाचे शाप नसतील.

आय विश..

आय विश येशील तू परत.. पण विश अशी होते का पूर्ण खरंच?

आणशील ना तू माझ्या ओठी पुन्हा एकदा हसू...

आय विश...

या जन्मी नाहीच जमलं गं...

पण पुढल्या जन्मी तरी आपण फक्त एकमेकांचे असू..

आय विश..

कुणाल

मैत्र

मैत्र... एक नाव आपल्या सर्वांचं

मैत्र... एक गाव आपल्या हक्काचं
मैत्र... म्हणजे ठाव आपल्या काळजाचा
मैत्र... एक ठेका त्याच काळजाच्या ठोक्यांचा
मैत्र... एक साथ सुख-दुःखाची
मैत्र... एक साद खऱ्या सख्याची
मैत्र... म्हणजे मैत्री, मैत्र म्हणजे दोस्ती
मैत्र म्हणजे मौज मजा अन मैत्र म्हणजेच मस्ती
मैत्र म्हणजे यारी जीवाहूनी प्यारी
मैत्रंच आहे माझ्यासाठी दुनिया सारी
मैत्र म्हणजे तू, मी मैत्र म्हणजे आपण सर्व
"मैत्र" म्हणजे हरेक क्षण मैत्र म्हणजे निरंतर "पर्व"

कुणाल

काहीतरी चुकतंय

काहीतरी चुकतंय, काय ते कळत नाही

आणि या "काय"चं उत्तर काही केल्या मिळत नाही.

शाळा कॉलेज नोकरी धंदा

कुठेतरी नक्कीच झालाय वांदा

गाडी बंगला पैश्याचा पाऊस

व्यवहारी जगात गुदमरतेय हौस

पगार केबिन ए.सी. पी.सी.

सॅटिस्फॅक्शनची व्याख्या करायची कशी?

कशी ते काही कळत नाही

आणि या "कशी"चं उत्तर काही केल्या मिळत नाही.

फेसबूक ऑर्कुट चॅटींग मेसेज

कट्ट्याला रीप्लेस करतीए वेबस्पेस.

मित्रांचं बदलणारं आयुष्य फॊटॊतंच बघायचं

खरखुरं आयुष्य सोडून वर्च्युअ‍ॅलिटीमधे जगायचं

कॉम्प्युटरवरच्या कट्ट्याला खऱ्या कट्ट्याची सर नाही.

आपल्याच जगण्याची आपल्यालाच का कदर नाही?

का ते कळत नाही

आणि या "का"चं उत्तर काही केल्या मिळत नाही.

सकाळची लगबग ऑफिसची वेळ

टार्गेट अ‍ॅम्बिशन पर्सनल लाईफ.. कशाचाच कशाशी बसत नाही मेळ

लाहानपणीचे फुटलेले गुडघे अन खरचटलेलं ढोपर

त्यापेक्षा आजकालचा मार बसतो जबर

इथे असतो थेट काळजावर घाव

व्यवहार अन वर्च्युअ‍ॅलिटीच्या जगात आठवतं मग मैतराचं गाव

मैतराच्या गावाला कधीतरी भेट द्यावी

आठवणीत नको.. मला पावला पावलावर तुमची साथ हवी.

हपापलेल्या जगातली आकड्याची वाट, कधीतरी आपण सोडून द्यावी

मैतराच्या साक्षीनं गाठावी क्षितिजं नवी.

कळतंय मला चुकतंय काय

म्हणनार नाही या कायचं उत्तर मिळतंच नाय

हं.. काय विचारता राव, काय का अन कसं?

तुम्हाला पण कळेल करा फक्त मी सांगतो तसं

एक दिवस तरी स्वच्छंद जगावं, मैतराचं गाणं मनसोक्त गावं

जगण्य़ाचा असा करावा जल्लोष, सारं विसरुन व्हावं बेहोश

नको कशाची तक्रार न द्यावा कुणाला दोष

खोट्याच्या दुनियेत जपावा फक्त मैत्रीचा हा रेशीम कोश

तुमचाच मैत्र

कुणाल

शून्य

हो, शून्य! खरंच, खरंच तू शून्य

हं.. शून्यच तू माझ्याशिवाय

पण या शून्याला का कुणाचा आधार हवाय?

"शून्य" म्हणजे उगम साऱ्याचा, काळोखातही लखलखणाऱ्या ताऱ्याचा

वादळापूर्वीच्या शांत वाऱ्याचा, दिम्माखात चमकणाऱ्या हिऱ्याचा

शून्य म्हणजे सुरुवात अन शून्यातंच शेवट.. अशा सर्वसंपन्न

शून्यावर का निराशेचे सावट?

त्याच्याशिवाय ती असली जरी ईत्यादी, तरी सागराला अथांग

बनविते तिच नदी

तिच्यातूनंच तो घेतसे आकार, का शोधावा नदीनं त्या सागरामधे

आधार?

सर्वांपासून स्वतंत्र आहे तुझं अस्तित्व, ओळख स्वतःचं महत्व

जप आता स्वत्व, साऱ्या विश्वाचं तुझ्यातंच दडलंय बघ सत्व

तुझ्याशी युती तरंच खरी गती, तुझ्याशिवाय अशक्य साऱ्यांचीच

प्रगती

शून्य नसे फक्त आकड्यांच्या गर्दीतला अजून एक अंक

शून्याची ताकदंच बनवते रंकाला राजा अन राजालाही रंक

आत्मसिद्ध तू आत्मविश्वासंच असू दे जगण्याचं तत्व

आता मात्र विरु देऊ नकोस कुणातही तू तुझं अस्तित्व

एकटेपणाचं ते झुगार आता शल्य

अजेय तेजोमय जगण्याचं आहे तुझ्यात कौशल्य

खरंच खरंच तू शून्य तरीही अतुल्य खरंच तू अमूल्य

हो हो.. शून्यच तू माझ्यासोबत अन माझ्याशिवाय...

फरक फक्त एवढाच

तुझ्याशिवाय माझं काहीच नाही मोल

अन तू एक शून्य.. तरीही अनमोल



कुणाल.

"कारण उघड्या डोळ्यानं स्वप्नं बघता येत नाहित"

रात्रीचे साडे बारा... हि काय घरी येण्याची वेळ झाली.. झोपेत कुस बदलता बदलता आई त्याला बोलली.

ऑफिसचा युनिफॉर्म बदलून तो सो कॉल्ड फ्रेश झाला.

एक वाजता बिछान्यावर पडता पडता त्यानं नंबर डायल केला.

त्यानं तिला किंवा तिनं त्याला रात्री अपरात्री फोन करण्यात नवीन असं काही नव्हतं.

तरीही फोन उचलून ती म्हणाली,"एवढ्या उशिरा...?"

हा शेवटचा कॉल... आज मनमोकळ्या गप्पा मारु.. आठवणीत रात्र जागवू..

उद्यापासून आपले रस्ते वेगळे... शांतपणे म्हणाला तो.

भेटी-गाठी, मैत्री, मजा-मस्ती... प्रेम...

आठवणींचे एकेक पदर उलगडताना रात्रही पूर्वेकडे झुकत होती..

अन ती म्हणाली.. अरे एवढं बोललो आपण, पण आठवतंय तुला सगळ्यात पहिलं इंटरॅक्शन कधी झालं होतं आपलं?

हं.. कॉलेजच्या स्टेजवर.. नाटकात काम केलेलं आपण, तू माझ्या गर्लफ्रेंडची भूमिका केली होतीस..

आणि म्हणाली होतीस... "फार ओव्हरअ‍ॅक्टींग करतो.."... अगदी कालपरवा घडल्यासारखं सांगितलं त्यानं

ती - हो.. आणि तेव्हा बाकी सगळेही म्हणाले होते.. काय विजोड पेअर आहे..

तो - हं.. होना अन काहिजण अजूनंही म्हणतात..

चल मी झोपतो.. खूप थकलोय..

ती - शेवटचा कॉल.. थोडा वेळ अजून बोल ना.. परत कुणास ठाऊक कधी कॉन्टॅक्ट...

नको गं खरच खूप थकलोय.. आता तर डोळेही मिटताएत आपोआप.. तिचं वाक्य मधेच तोडत बोलला तो.

ठिके.. आय डोन्ट नो आय शुड से धिस ऑर नॉट... बट आय़ लव्ह यू.. ती आवंढा गिळत बोलली

काय रे तू असा.. कशाला डोळे मिटू द्यायचे ते..

कारण... उघड्या डोळ्यानं स्वप्नं नाही बघता येत...थकलेल्या आवाजातले त्याचे शब्द..

अन फोन बंद...

.

.

.

सकाळी... परत फोन वाजला तिचा.. डोळे चुरचुरत होते..

झोपेतंच फोन उचलला तिनं... अन खडबडून जागी झाली ती

"तो गेल्याच्या बातमीनं"...

दहा पंधरा दिवस झाले... त्याच्या ऑर्कुट फेसबूक प्रोफाईलवर मित्रांचे "रेस्ट इन पिस" मेसेजेस पोस्ट होत राहिले..

धक्यातून जरा सावरत तिनं लिहिलेला मेसेज मात्र बोलका होता...

"त्याचं जाणं चटका लावून गेलं...

निजताना मिटलेले डोळे त्यानं उघडलेच नाही परत कधी

"उघड्या डोळ्यानं स्वप्नं बघता येत नाहित"... म्हणालाच होता तो...

डोळे मिटण्या आधी...

कुणाल