"खर घर"

ईथे कोणी कोणाचं नाही पण
सगळे समदुःखी
कोणाला मुल नाही, कोणाची मुलं परदेशी असतात
कोणाची परीस्थिती नाही, कोणाच्या मुलांनी वाटणी केली पण फक्त ईस्टेटीची
तर कोणी भरल्या घरातून ईथवर आलेले..
आमचे नाना नानी असेच भरल्या घरातले..
दर महिन्याला जातात "घरी" वृद्धाश्रमातून
मुरडणारी नाकं, फुगलेले चेहरे पहायला
तिरकस वाक्य अन टोमणे ऐकायला
पेन्शनमधून साठवलेल्या पैशातून
परवडेल तसं घेऊन जातात काहीबाही
कधीतरीच मिळतं नातवंडांना
अन नेहमीच जातं "केराच्या टोपलीत"
दुखरे गुडघे, पाठ अन मिळणारी वागणूक
सगळ्याकडेच दुर्लक्ष करत
बसून राहतात आपल्याच घरात "परक्यासारखे"
पोरांनी झिडकारलं आई बापाला तरी
आजी आजोबांचं मन राहवत नाही
फक्त नातीला एकदा मांडीवर घेण्यासाठी
तिच्या गालाची साखर चाखण्यासाठी
पण...
ती बाहुली धावते दुडूदुडू
पोरांची नजर अडवते त्यांना
तिला उचलण्यापासून
डोळे भरुन पाहतात तिला
भरल्या डोळ्यानं घरातून निघण्याआधी
आपल्या "खऱ्या घरी" जाण्यासाठी

कुणाल प्रकाश रुद्राके