"ते दिवस"

"ते दिवस"

निशःब्द ती, निशःब्द मी

पण डोळे बोलत होते.

छेद द्यायचा होता शांततेला

पण शब्दच हरवले होते.

तिच्या डोळ्यातल्या पाण्यात तिची घालमेल दिसत होती.

ती मात्र अश्रू लपवत कसंनुसं हसत होती.

कदाचित तिलाही वाटत होतं की आता मनसोक्त रडावं.

डोळ्यात बांधून ठेवलेल्या आठवणींना आसवांवाटे मोकळं करावं.

आठवत होता तिला त्याच्यासोबत घालवलेला हरेक क्षण.

प्रत्येक क्षणात दडलेली सोनेरी ती आठवण

दिवसभर त्याचेच फोन अन सारा ईनबॉक्स त्याच्याच मेसेजेसनी भरलेला असायचा.

रोजची रटाळ सकाळही गुड मॉर्निंग बनवणारा त्याचाच मेसेज ठरलेला असायचा.

त्याचं हसणं, त्याचं चिडणं, त्याचा हरेक शब्द थेट मनाला भिडणं.

तिचे रुसवे तिचे फुगवे, त्यानंच नेहमी समजूत काढणं.

आठवत होतं त्याचं अन फक्त त्याचंच असणं.

त्याच्याशिवाय जगण्याचा विचारही आजवर मनाला शिवला नव्हता.

पण नियतीनं मात्र अचानक आज हा डाव साधला होता.

हुंदका आवरताना झालं दुःख तिला अनावर.

संयमाचा बांध फोडून आसवं ओघळली गालावर.

सगळे बंध झुगारुन ती हमसून हमसून रडली.

अन धैर्य सारं एकवटून ती बापाला बिलगून बोलली.

"पप्पा, नका ना हो असं करु

त्याच्याशिवाय मी नाही जगू शकत"

मी मात्र म्हणत होते (मनाशीच) "सोन्या, सावर स्वतःला, दगडाच्या काळजाला नसतो गं पाझर फुटत"

बघता बघता डोळे माझे पाणावले होते....

खूप वर्षांनी आसवांचे तारे आज गालावर निखळले होते.

तिच्या डोळ्यातले अश्रू मात्र माझ्याही काळजात झिरपत होते.

२५ वर्षांनी आज परत.....

गेले "ते दिवस" म्हणता म्हणता "तेच दिवस" माझ्या काळजाच्या तुकड्याच्या वाट्याला आले होते

"तेच दिवस" माझ्याच काळजाच्या तुकड्याच्या वाट्याला आले होते....

तिच्यासारखीच असहाय्य.... तिची आई....

कुणाल.