Saturday, July 14, 2007

आई-भाऊ

आई-भाऊ
तुमचं बोट धरून मी चालायला शिकलो.
बोल तुमचे ऐकून बोबडं का असेना बडबडायला शिकलो.
बोलायला तर शिकलो मी, पण नेहमी सत्य बोलावं हे तुम्ही शिकवलं मला.
स्ततःवरच्या टिकेला संयमाने सामोरं जाण्याचं बळ तुम्ही दिलं मला.
समाजात कसं वावरायचं हे तुम्हीच दाखवलं मला.
पराभवातून कसं सावरायचं हेहि तुम्हीच शिकवल मला.
यशाचं वारं डोक्यात कधीच जाऊ दिलं नाही.
सतत जिंकत असतानाही जमीनीवरचं पाऊल त्यामुळे हवेत कधीच गेलं नाही.
कठीण परिस्थितीला समर्थपणे सामोरं जायला शिकवलं.
झालेल्या चूका सुधारून परत नव्यानं जगायला शिकवलं.
हाताला धरून सारं जग दाखवलं मला.
नेहमी चांगल्या संगतीत रहावं हे तुमच्याच कॄतीतून सूचवलं मला.
कधी....... तुमच्या डोळ्यांत अश्रू असतानाही हसायला शिकवलं मला.
आई-भाऊ खऱ्या अर्थानं तुम्हीच जगायला शिकवलं मला.!!!!!

तुमचांच
कुणाल.

1 comment:

Unknown said...

n nw they must b proud of u...luv u all

दोघं - भाग १५

  तो मुंबई विमानतळावर पोहोचला . इमिग्रेशन चेक वगैरे सोपस्कार पार पडले होते आणि पुण्याला जाण्यासाठी पुढची फ्लाईट पाच तासानंतर...