टण्ण.. टण्ण.. टण्ण..
शेवटचा प्रयोग संपला होता दिवसातला
रंगीबेरंगी कपडे स्पॉटलाईट
लोकांची उत्कंठा चेहऱ्यावरचं हसू
एण्ट्रीच्या शिट्ट्या एक्झिटच्या टाळ्या
सगळं सगळं आज स्टेजवर न सोडता
काळजात जपून तो बॅकस्टेजला आला.
ग्रीनरुममधे येऊन त्याच्या खुर्चीमधे बसला
थकलेल्या चेहऱ्यानं कसानुसा हसला
हसताना रंगवलेल्या तोंडामुळे ओढणारे गाल जाणवले
अन कुणास ठाऊक कसे पण आज डोळे त्याचे पाणावले
हंम्म्म.. पहिल्यापासूनंच त्याचा स्वभावंच होता असा..
"खुशमस्कऱ्या"
सुरुवातीपासूनंच तो सगळ्यांच्या चेष्टेचा विषय होता..
मित्रमैत्रीणींच्या हसण्याचा आशय होता
तो ही मग हसायचा
स्वतःवर स्वतःच्या आयुष्यावर
स्वतःच्या दिसण्यावर
अन सगळे हसायचे त्याच्या "असण्यावर"
तो होता फक्त एक कारण सगळ्यांच्या हसण्यासाठी
अन सगळ्यांचं हसणं होतं कारण त्याच्या "असण्यासाठी"
कधी सिरीयसली पाहिलंच नाही त्यानं आयुष्याकडे
मजा मस्करी चेष्टा थट्टा..
आयुष्याला कधीच लावला नाही गांभीर्याचा बट्टा
त्यामुळेच की काय पण
कोणीच सिरीयसली घेतलं नाही
त्याच्या हसण्याला, रडण्याला... अहं...
ना... त्याच्या जगण्याला..
कानांत कायमंच घुमत रहायचा लोकांचा हशा
मनमोकळं रडूही द्यायच्या नाहीत दाहीदिशा..
पण
आज वाहत राहीलं पाणी डोळ्यातून
अन रंग गालावरुन..
स्वतःला सावरत चेहऱ्यावरचा रंग धुतला त्याने..
ईतकावेळ स्पॉटलाईट अन रंगात चमकणारा चेहरा
आता सुरकुत्यांमागे केविलवाणा वाटत होता
कसलीहि समज येण्याआधीच
चढवला होता रंग चेहऱ्यावर
स्वतःचंच हसं करणारे हावभाव
वित्रविचित्र शूज.. अन
रंगीबेरंगी कपडे, त्यावर वेलबुट्ट्या
कळलंच नाही त्याला काय लपवण्यासाठी होता हा खाटाटोप..
आरश्यातलं प्रतिबिंब बोलत होतं त्याच्याशी..
काय बिनसलं आज?
याचसाठी तर जन्माला आलास..
याचसाठी तर जगलास आजवर..
लोकांना हसवणं एक नशा..
सगळ्यांनाच नाही जमत..
तू करुन दाखवलंस..
पाहिलं नाहीस बाहेर..
ऐकलं नाहीस स्टेजवर..
माझ्या तर कानात अजूनही घुमतोय तो आवाज..
जिंकलस तू सगळं.. सगळं काही
अजून काय हवं??
मनापासून हसतायेत्त बघ सगळे..
दोन्ही हातानी कान घट्ट दाबून धरले होते त्यानी..
पण तरीही घुमत राहिला कानात प्रश्न..
अजून काय हवं?? अजून काय हवं??
भरल्या डोळ्यानं न रहावून बोलला तो स्वतःशीच...
"मलाही हसायचंय.. मनापासून... एकदाच"
कुणाल प्रकाश रुद्राके
